نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱:٠٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳ مهر ۱۳۸٥

UP   ۷  جدید*

پشت يک شيشه ي دودي


 پُشتِ يک شيشه ي دودي،دُو تا چشمِ نابُ پاکِ

که به حُرمت بزرگيش،سَر آسمون به خاک

دُو تا چشمي که يه روزي،چش تو چشمِ آسمون داشت

دستِ غيرت اُونُ برداشت،جاش دو تا شاخه نسترن کاشت

دُو تا چشمِ خسته اما،خستگيش نَه از نديدن

که تو اِنزوا نشستن،قصه ي دَغَل شنيدن

دُو تا چشم بسته اما،نه به دستِ جبرُ تقدير

که به اختيار عشقش،دلُ کرده بندِ زنجير

دُو تا چشمِ ساکت اما،نه از اينکه گفتني نيست

روبروي ِ هَر يه حرفش،کشيدن تابلويي از ايست

دُو تا چشم دل سپرده،نَه به دنيا نَه به رنگش

که به عشقِ بيکرانُ،به دلُ نواي ِ چنگِش

پُشت اُون شيشه ي دودي،حالا بارونِ سِتارَس

واسه معنا شُدنِ عشق،فُرصتِ شعرِ دوبارَس

پشتِ اُون شيشه ي دودي،دُو تا چشم بي فروغِه

اما جشن ِ عشقِ چشما،با فرشته ها شلوغِه

پشتِ اُون شيشه ي دودي،دُو تا چشم آشنا هست

که دلم دخيلِ عشقُ،به ضريحِ اُون چشا بست

پشتِ اُون شيشه ي دودي،دُوتا چش نَه،دُو تا دل هست

عطرِ سبزِ صحنِ دِلها،کرده آسمونُ سَرمست

پشتِ اُون شيشه ي دودي،حالا مائيمُ ستاره

اُون ستاره يادگاره، تا يِه تابش دوباره...