نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٤ شهریور ۱۳۸٥

دروغ

من، با تو بودم و تو، از من چه دور بودي                          

اي کاش تو هم مث من کمي صبور بودي

نگاه من به چشم تو، اما نگات جاي ديگه                          

دلم با حرفاي تو بود،دلت با حرفاي ديگه

اولا ميگفتي به من"فرشته ي خدا شدي"                         

اما نفهميدم چرا تو از دلم جدا شدي

من واسه تو يه عکس شدم،تو واسه من يه بت شدي           

نگو که عاشقم بودي،نگو تو عشق فدا شدي

وقتي شروع شد قصمون گفتي به من "دوسِت دارم"             

اما نگفتي" خيلي زود، تو رو تنهات ميذارم"

گفتي به من" مهتابِ من از عشق سيرت ميکنم"                  

نفهميدم معنيشو که، اين بود "اسيرت ميکنم"

گفتي که" ميدوني چرا من فقط عاشق شبام؟                       

چون که چشاي تو فقط چراغ ميشه شبا برام"

آره گفتي خيلي از عشق و محبت                               

گفتي از نجابت و مهر و صداقت

گفتي اما خودِتم باور نداشتي حرفاتو                            

نميدونستي به کي بايد بگي دروغاتو

اما من تموم حرفاي تورو از بر شدم                            

من همه دروغاتو باور شدم.