نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱:٠٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ امرداد ۱۳۸٥

 پشت نقاب

شوق ِ ديدن تو چشام، داره کم کم مي ميره

دردِ گفتن داره باز، منُ از سر مي گيره

يه نفر پشتِ نقاب، داره هِق هق مي زنه

شکلِ من نيس ولي خُب،جنسش از جنسِ منه

هر دُو از جنس ِ غميم، پا به زنجيرِ سکوت

ما هواي ِ مُرده ايم، تو گلوي ِ يه فلوت

يکي از ما دُو نفر، منُ اِنداخ تو قفس

حالا فرياد ندارم ، حتي قدِّ يه نفس

منُ اُون دوره شديم، مِثِه درساي کتاب

به فلک بسته شديم، واسه حرفاي ِ حساب

حرفامون گم شُدُ رفت، لاي ِ ترسُ اضطراب

ولي باز فلک شديم، ما به جُرمِ اعتصاب

ما رُ هيچ کس نَشِنيد،نه تو بيداري نه خواب

به ما گُفتن که فقط، يه حُبابيم روي آب

ما به ماه خيره شديم، خورشيدُ سَر بُريدن

قاتلُ نشون داديم، ولي هيچ وقت نديدن

جنگلُ خواب مي ديديم، رو درخت خط کشيدن

شکلِ دريا کشيديم ، کِشتيا سَر رسيدن

داره اين پنجِرَه رُ، يکي باز دَر مي زنه

انگار از بختِ سيا، وقتِ رفتن ِ منه

منُ من دوره شديم، لاي ِ برگاي ِ کتاب

يکي گُفت تو گوشمون، بمونين پشتِ نقاب

ما به دَر طعنه زديم، تا که ديوار بدونه

حرفِ سر بسته زديم، هر کي هر جور بخونه....