نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱:۳٤ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٥

عشق (LOVE)


عشق ، يك عكس يادگاري نيست ، يك مزاح شش ماهه يا يك ساله

نيست .واقعيت عشق در بقاي آن است حقيقت عشق در عمق آن ، و اين هر

دو در اراده ي انساني ست كه مي خواهد رفعت زندگي را به زندگي باز

گرداند .

دختران و پسران بسياري هستند كه تمام هدفشان از طرح مساله ي عشق

،رسيدن است .

عجب جنجالي به پا مي كنند !اعتصاب غذا ، تهديد ، گريه ، سكوت ، فرياد ... و

سرانجام ، رسيدن .

اما از همين لحظه مشكل آغاز مي شود . وقتي هدف اينقدر نزديك باش

(گرچه كمي هم دور به نظر مي رسد ) بعد از زماني كه برق آسا مي گذرد

ديگر نمي دانند چه بايد بكنند . با اولين شست و شوي پرده ها ، لب پر شدن

بشقاب ها بو كهنگي گرفتن جهيزيه ، مي مانند معطل .قصد بي حرمتي به

هم را كه ندارند .بي حرمتي ، فرزند كهنگي ست ، فرزند تكرار .  اين را بايد

مي دانستند كه رسيدن پله ي اول مناره يي ست كه بر اوج آن اذان عاشقانه

مي گويند .برنامه اي براي بعد از وصل . برنامه اي براي تداوم بخشيدن به

وصل .

از وصل ممكن و آسان تن به وصل دشوار و خطير روح