نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱٢:٥۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٥

عاشقانه

اي شب از روياي تو رنگين شده

سينه از عطر تو ام سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش

شايدم بخشيده از اندوه پيش

همچو باراني كه شويد جسم خاك

هستيم ز آلودگي ها كرده پاك

اي تپش هاي تن سوزان من

آتشي در سايه مژگان من

اي ز گندمزار ها سرشارتر

اي ز زرين شاخه ها پر بارتر

اي در بگشوده بر خورشيدها

در هجوم ظلمت ترديد ها

با تو ام ديگر ز دردي بيم نيست

هست اگر ‚ جز درد خوشبختيم نيست

اي دلتنگ من و اين بار نور ؟

هايهوي زندگي در قعر گور ؟

اي دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اينت گر كه در خود داشتم

هر كسي را تو نمي انگاشتم

درد تاريكيست درد خواستن

رفتن و بيهوده خود را كاستن

سرنهادن بر سيه دل سينه ها

سينه آلودن به چرك كينه ها

در نوازش  ‚ نيش ماران يافتن

زهر در لبخند ياران يافتن

زر نهادن در كف طرارها

گمشدن در پهنه بازارها

آه اي با جان من آميخته

اي مرا از گور من انگيخته

چون ستاره با دو بال زرنشان

آمده از دوردست آسمان

از تو تنهاييم خاموشي گرفت

پيكرم بوي همآغوشي گرفت

جوي خشك سينه ام را آب تو

بستر رگهايم را سيلاب تو

در جهاني اين چنين سرد و سياه

با قدمهايت قدمهايم براه

اي به زير پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گيسويم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه اي بيگانه با پيراهنم

آشناي سبزه زاران تنم

آه اي روشن طلوع بي غروب

آفتاب سرزمين هاي جنوب

آه آه اي از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سيراب تر

عشق ديگر نيست اين ‚ اين خيرگيست

چلچراغي در سكوت و تيرگيست

عشق چون در سينه ام بيدار شد

از طلب پا تا سرم ايثار شد

اين دگر من نيستم  ‚ من نيستم

حيف از آن عمري كه با من زيستم

اي لبانم بوسه گاه بوسه ات

خيره چشمانم به راه بوسه ات

اي تشنج هاي لذت در تنم

اي خطوط پيكرت پيراهنم

آه مي خواهم كه بشكافم ز هم

شاديم يكدم بيالايد به غم

آه مي خواهم كه برخيزم ز جاي

همچو ابري اشك ريزم هايهاي

اين دل تنگ من و اين دود عود ؟

در شبستان زخمه ها ي چنگ و رود ؟

اين فضاي خالي و پروازها ؟

اين شب خاموش و اين آوازها ؟

اي نگاهت لاي لايي سحر بار

گاهواره كودكان بي قرار

اي نفسهايت نسيم نيمخواب

شسته از من لرزه هاي اضطراب

خفته در لبخند فرداهاي من

رفته تا اعماق دنيا هاي من

اي مرا با شعور شعر آميخته

اين همه آتش به شعرم ريخته

چون تب عشقم چنين افروختي

لا جرم شعرم به آتش سوختی