نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۱ فروردین ۱۳۸٥

انتهاي احساسي ارام

 

به انتهاي احساسي ارام انديشيدم

به انچه که ارامشي بزرگ است
 
در نهايت تصويري عاشقانه
                  
به دنبال نگاهي عاشق اما محروم
 
تصويري که سهمي از ان نداشتم
          
فقط حس مي کردم ارامشي بزرگ است
 
پاکي ان احساس روحم را نوازشي داد
 
از خود پرسيدم پاکترين عشق کجاست؟
 
که از هوي و هوس راهش جداست
     
ناگهان حس کردم طراوتي بر وجودم باريد
 
انقدر ارام شدم که زجر دنيا فراموشم شد
 
بله پاکترين احساس همان تصوير خيالم بود
 
از جنس باران که مرا جان بخشيد
                                                
از باران هم پاکتر مگر مي شود بود
 
گفتم شايد اين عشق پاک مرا بشويد
  
مرا از عشق سيراب کند
 
اين احساس که از اسمان باريد
     
از جنس باران بود بر خاک تشنه و نا چيز
 
و حالا من هم قدري پاک شده ام
     
تصوير خيالم مرا تا اوج برد و ارام کرد