نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ بهمن ۱۳۸٤

روزگار


توي دلم يه دنيا حرفه فرصت گفتن نميشه            

نميشه فصلي بياد و بهار عمر من بشه

نميشه خوش بود و خنديد وقتي خوشبختي کمه      

وقتي رنگ زندگي، هميشه رنگ ماتمه

هميشه به فکر روياي يه روز بهترم                  

اما روز به روز و هر روز بدترش مياد سرم

روزگار که من و دست فراموشي داده                

واسه شهر دل من حکم خاموشي داده

سر سازش نداره حرف فقط حرفه اونه              

آدمي پيدا نميشه که قلبشو نسوزونه

نميشه کنار نمياد، را نمياد با کسي                    

لحظه اي صبر نداره به گردشم نمي رسی

زندگي زندونه و اسير در بندش منم                   

همه زندونين و کسي نمياد کمکم

نمي زاره لحظه اي غصه بره از تو سينه             

مي گه هر جا که بري آسمونش همينه

مي گه بود و نبود تو فرقي با هم فرقي نمي کنه       

حتي ثانيه رو براي تو کم نمي کنه

يه عمري مي جنگي تا آخرش نشي هلاک             

اما ميره جات مي زاره ميونه سنگ و خاک