نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ٢:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٤

چه دير فهميدم

اين كه به تو نمي رسم حرف تازه اي نيست مسير آمدن و رفتن تو را آنقدر

آمدم و دست خالي برگشتم كه كفشهايم از التماس نگاهم شرمنده شدند

اين كه ديگر نمي آيي و من بيهوده اين لحظه هاي خسته ملول را انتظار

ميكشم تا شايد فردايي بيايد كه تو دوباره برگردي چيز كمي نيست و تو هيچ

گاه برنميگردي تا ببينی

اين كه هيچ كس نميداند من در انتهاي سكوت حنجره ام آوازهاي قديمي تو را

به سوگ نشسته ام ولحجه دروغين نفرتم روي لحظه هاي خوش گذشته ام

چنبر زده درد كمي نيست

خورشيد هيچ گاه در سرزمين يخبندان قلب تو طلوع نكرد نتابيدو درياچه

قطبي چشمان تو را آب نكرد

هيچ پرنده اي روي شاخه هاي دلت ننشست نخواند ونپريد و من بيهوده در

انتظار آخرين معجزه بودم و چه دير فهميدم.....؟