نويسنده : سعید علیزاده پروین ; ساعت ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٤

مي دونم يه روزي

مي دونم يه روزي دل من ميميره

خورشيد عشقم اون بالا ها سايه ميگيره

رنگ تاريکي گرفته قصه و افسانه من .رنگ شادي رو نديده اين دل ديوونه

من .

اشک ميريز م روز و شب مثل روزهاي بهاري .

مانده از تو پيش من تار مويي يادگاري. قلب من خاموش و غمگين چون

غروب يک ستاره . گريه ام از درد جدايي مثل ابرهاي پاره پاره . همچون

مرغي پرشکسته تو قفسي تنها نشسته . در غروبي بي ترانه مانده ام بی

آب و دانه. 
         

                          براي کسي که مي دونه دوستش دارم