UP ۲۰ جدید* ۰۱/۰۲/۸۷

باز هم خدا هست

اگر تنها ترین تنها شوم ، باز هم خدا هست

دو چیز را فراموش نکن : یاد خدا و یاد مرگ .

دو چیز را فراموش کن : بدی دیگران در حق تو و خوبی تو در حق دیگران .

چهار چیز را نگه دار : گرسنگیت را سر سفره دیگران، زبانت را در جمع، دلت را سر نماز و چشمت را

در خانه دوست.

لينک مطلب

نظر شما ()

هنگام وداع

آنقدر خوب و عزیزی که به هنگام وداع

حیفم آید که تو را دست خدا  بسپارم...

تو عزیزی، تو عزیزی، تو عزیزترین عزیزی واسه من

توی زندگی، عزیزم، همه چیزی واسه من

آنقدر مومن و پاکی که به هنگام نماز

می برم سوی تو ای کعبه دل دست نیاز

تو نیازی، تو نیازی، تو به شیرینی رازی واسه من

تو که مقصد قنوتی تو نمازی واسه من

تو عزیزی، تو عزیزی، تو عزیزترین عزیزی واسه من

توی زندگی، عزیزم، همه چیزی واسه من

قصه حسن تو در هیچ کتابی نبود

قطره اشک تو در هیچ شرابی نبود

در ره عشق تو از دادن جان باکم نیست

به از این در ره عشق تو صوابی نبود

تو صفایی، تو وفایی، با صفاتر از صفایی واسه من

تو عبادتی، تو نوری، تو خدایی واسه من

تو عزیزی، تو عزیزی، تو عزیزترین عزیزی واسه من

توی زندگی، عزیزم، همه چیزی واسه من...

لينک مطلب

نظر شما ()

مگه میشه

کوچه و هوای خونه شعر دلتنگی میخونه

من در ابتدای پرواز . منتظر یک چمدونه

واسه لحظه جدایی چه سبد سبد گلایی

چه تبسمهای بیرنگ چه غم انگیز بوسه هایی

واسه لحظه جدایی چه سبد سبد گلایی

چه تبسمهای بیرنگ چه غم انگیز بوسه هایی

نکنه که شب سحر شه

این سرا خالی ز من شه

نکنه که باز دوباره

این پرنده دربدر شه

زیر این سقف قدیمی

که یه عمر خاطره دارم

روی سجاده مادر

من شبای گریه دارم

من مسافر غریبه توی جاده های غربت

به کجا میروم آخر به سپیدی یا که ظلمت

نکنه که شب سحر شه

گونه از اشک تو تر شه

مگه میشه باز دوباره

این پرنده دربدر شه

زیر این سقف قدیمی

که یه عمر خاطره دارم

روی سجاده مادر

من شبای گریه دارم

مگه میشه

مگه میشه

لينک مطلب

نظر شما ()

نیست دیگر نفس

می سوزم و بانگی نمی آید سوی من

مشتعلم و آبی برآتش نمی آید سوی من

میکده خالی و ساغرو پیمانه خالی

باده فروش ، مستِ دروغ و خمخانه خالی

آغوشها بسته شد دستان بر قلم بشکسته شد

نجوای عاشقان در شب پیوسته ضجه شد

دوستان ماری بودنند در آستین

گرگها ،گوسفندی بودنند در پوستین

عاقبت دزدیدند مهرِ مهربان را

رحمی نکردند این بی هم زبان را

دستان گره در هم ،از هم جدا گشت

ابرازها از وجود در نگاه تنها گشت

مرغ باغ عشق دیگر عندلیب نبود کلاغ بود

در سینه خانه دیگر دل نبود جناق بود

مامن بغضی در گلو شد و فریادها در حنجره خاموش

گویی از مهربانم ندایی ازعشق نمی آید به گوش

گرمای عشق سرمای بهمن به دل داشت همی

مهربان کوهی از سنگ به دل داشت همی

ققنوس عشقم دَم بر آتش دیگر نداد

مرغ نغمه خوانم ،نغمه بر سر دیگر نداد

عشق را گفتم این انتها در کجا دارد نشان

در این دیر خراب ره نشانی  نیست بر من بی نشان

صبوری آمد و بهت عشق را بشکست اندرونم

صبر ایوب و گلستان ابراهیم از گذشته تا کنونم

 دوستان هم ترانه با من شوید هم صدا

به دنبال عشق باشید ،عشقی بی ریا

عشق می سوزاند تا کنه وجود

عرش  را می آورد به زمین به فرود

این همان هبوط اجدادمان بود

این همان سقوط دل نشینمان بود

اما آدم آدمیت را گم نکرد

حوا را در میانه معطل نیز نکرد

سعید ای هم صدا ،ای هم بغض ،ای هم نفس

مهربان را صدا بزن در سینه ام نیست دیگر نفس

لينک مطلب

نظر شما ()

تو رو خدا نرو

آی آدما آی غنچه ها آی کوچه ها تو رو خدا بگین نره

پیاده ها سواره ها مسافرای جاده ها تو رو خدا بگین نره

تو رو خدا بگین نره اگه بره من حرفامو به کی بگم؟

آخه من هم عاشق شدم داره میره من چی بگم؟

آهای شبا ستاره ها ترانه ها اگه بره قشنگی ها رو میبره

آی آدما مسافرا پنجره های کوچه ها تو رو خدا بگین نره

عاشق شدم اون می دونه واسه همین داره میره

اگه بره کی تو شبام شعرام رو از من می گیره؟

نرو بمون اگه کمم عاشق شدم خیلی زیاد

یادش به خیر چه زود گذشت اون اولا یادت میاد؟

مترسکی غریب بودم تنها بودم ساکت و بی صدا بودم

قشنگ بودی بچه بودم از آدما جدا بودم

یه حرفی موند توی دلم بهت بگم از روزی که گفتی میرم

خواستم بگم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

نه خنده ها نه گریه ها نه اونهمه ترانه و گلایه ها

هیچی به یادت نمیاد نه بوسه و نه کوچه و نه سایه ها

داره میره تا دوباره ساکن اون شبها بشم

تو باغ سرد لحظه هام مترسکی تنها بشم

عمر منم با رفتنت انگاری رو به آخره

منم می خوام عاشق بشم تو رو خدا بگین نره

می خواد بره تنها بره تو فکر راه سفره

آی آدما ستاره ها مسافرا تو رو خدا بگین نره.

لينک مطلب

نظر شما ()

چند حرف زیبا

ما واقعا تا چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمی دونیم ولی در عین حال تا وقتی که چیزی رو

دوباره به دست نیاریم نمی دونیم چی رو از دست دادیم .

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اینکه تمام عشقت رو به کسی بدی تضمینی بر این نیست که او هم همین کار رو بکنه پس انتظار

عشق متقابل نداشته باش ، فقط منتظر باش تا اینکه عشق آروم تو قلبش رشد کنه و اگه این طور

نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در عرض یک دقیقه میشه یک نفر رو خرد کرد در یک ساعت میشه یکی رو دوست داشت و در یک

روز میشه عاشق شد ، ولی یک عمر طول می کشه تا کسی رو فراموش کرد

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دنبال نگاهها نرو چون می تونن گولت بزنن، دنبال دارایی نرو چون کم کم افول می کنه ، دنبال

کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یک لبخند میشه یه روز تیره رو روشن کرد ،

کسی رو پیدا کن که تو رو شاد کنه

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دقایقی تو زندگی هستن که دلت برای کسی اونقدر تنگ میشه که می خوای اونو از رویات بکشی

بیرون و توی دنیای واقعی بغلش کنی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

رویایی رو ببین که می خوای ، جایی برو که دوست داری ، چیزی باش که می خوای باشی ، چون

فقط یک جون داری و یک شانس برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

آرزو می کنم به اندازه ی کافی شادی داشته باشی تا خوش باشی ، به اندازه کافی بکوشی تا

قوی باشی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

به اندازه کافی اندوه داشته باشی تا یک انسان باقی بمونی و به اندازه کافی امید تا خوشحال

بمونی

لينک مطلب

نظر شما ()

یاد

دو دوست با پای پیاده از جاده ای در بیابان عبور می کردند بین راه سر موضوع اختلاف پیدا کردندو

به مشاجره پرداختند یکی از آنها از سر خشم بر چهر دیگری سیلی زد

دوستی که سیلی خورده بود سخت آزرده شد ولی بدون آن که چیز ی بگوید روی شن های بیابان

نوشت : امروز بهترین دوست من بر چهره ام سیلی زد

آن دو کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند به یک آبادی رسیدند تصمیم گرفتند قدری انجا بمانند و

کنار برکه آب استراحت کنند ناگهان شخصی که سیلی خورده بود لغزید و د ربرکه افتاد نزدیک بود

غرق شود که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد بعد از آن که از غرق شدن نجات یافت

برروی صخره ای سنگی این جمله را حک کرد امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد

دوستش با تعجب از او پرسید بعد از ان که من با سیلی تو را آزردم تو آن جمله را روی شن های

صحرا نوشتی ولی حالا این جمله را روی صخره حک می کنی ؟

دیگری لبخندی زد و گفت وقتی کسی ما را آزار می دهد باید روی شن های صحرا بنویسیم تا باد

های بخشش آن را پاک کنند ولی وقتی کسی محبتی در حق ما می کند باید آن را روی سنگی

حک کنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد.

لينک مطلب

نظر شما ()

هنوزم در پی اونم

هنوزم در پی اونم که می شه عاشقش باشم مثل دریای من باشه منم چون قایقش باشم.

هنوزم در پی اونم که عمری مرحمم باشه.شریک خنده و شادی رفیق ماتمم باشه

هنوزم در پی اونم که عشقش سادگی باشه.نگاه های پراز مهرش پناه خستگیم باشه  

میگن جوینده یابنده است ولی پاهای من خسته است من حتی با همین

پاها میرم تا حدی که جان است.

هنوزم در پی اونم که اشکامو روی گونم با اون دستای پر مهرش کنه

پاکو بگه جونم نکن گریه منم اینجام بزار دستاتو تو دستام تو احساس

منو می خوای منم ای وای تورو می خوام.

خدایا عشق من پاکه درسته عشقی از خاکه منم اون عاشق خاکی که از   

 عشق تو دل چاکه.

 هنوزم در پی اونم که اشکامو روی گونم با اون دستای پر مهرش کنه

پاکو بگه جونم نکن گریه منم اینجام بزار دستاتو تو دستام تو احساس

منو می خوای منم ای وای تورو می خوام.

لينک مطلب

نظر شما ()

واقعیت

خانم حمیدی برای دیدن پسرش مسعود ، به محل تحصیل او یعنی لندن آمده بود‎. او در آنجا متوجه

شد که پسرش با یک هم اتاقی دختر بنام Vikki ‎ زندگی میکند. کاری از دست خانم حمیدی بر

نمی آمد و از طرفی هم اتاقی مسعود هم خیلی خوشگل بود. او به رابطه میان آن دو ظنین شده

بود و این موضوع باعث کنجکاوی بیشتر او می شد. مسعود که فکر مادرش را خوانده بود گفت : "

من میدانم که شما چه فکری می کنید ، اما من به شما اطمینان می دهم که من و Vikki فقط هم

اتاقی هستیم‎ . "

حدود یک هفته بعد‎ ، Vikki پیش مسعود آمد و گفت : " از وقتی که مادرت از اینجا رفته ، قندان

نقره ای من گم شده ، تو فکر نمی کنی که او قندان را برداشته باشد ؟‎ " "خب، من شک دارم ،

اما برای اطمینان به او ایمیل خواهم زد‎."

او در ایمیل خود نوشت‎ : مادر عزیزم، من نمی گم که شما قندان را از خانه من برداشتید، و در

ضمن نمی گم که شما آن را برنداشتید . اما در هر صورت واقعیت این است که قندان از وقتی که

شما به تهران برگشتید گم شده‎ . " با عشق، مسعود

روز بعد ، مسعود یک ایمیل به این مضمون از مادرش دریافت نمود‎ : پسر عزیزم، من نمی گم تو با

Vikki رابطه داری ! ، و در ضـــمن نمی گم که تو باهاش رابطه نداری . اما در هر صورت واقعیت این

است که اگر او در تختخواب خودش می خوابید ، حتما تا الان قندان را پیدا کرده بود‎. با عشق ،

مامان

لينک مطلب

نظر شما ()

میترسم

موقعی که می خواستمت می ترسیدم نگات کنم

موقعی که نگات کردم ترسیدم باهات حرف بزنم

موقعی که باهات حرف زدم ترسیدم نازت کنم

موقعی که نازت کردم ترسیدم عاشقت بشم

حالا که عاشقت شدم میترسم از دستت بدم

لينک مطلب

نظر شما ()

منو از نو بنا کن

آمدم تا عاشقانه در کنار تو بمانم تا برای تو بمیرم، مهربان من

آمدم ای نازنینم تا به جبران گذشته سر ز پایت بر نگیرم، همزبان من

آمدم تا آنکه باشم تکیه گاه خستگی هات، ای گل نیلوفر من

تا سحرگاهان بپیچد عطر گرم بازوانت در حریم بستر من، مهربان من

در دو چشم من نگاه کن تو منو از من جدا کن با محبت آشنا کن

ترک آن افسانه ها کن مهربانی را صدا کن این تو و من را رها کن

نازنینم، تو منو از نو بنا کن

بر دو چشمان تو سوگند در تمام ملک هستی

اولین عشقم تو بودی آخرین عشقم تو هستی

سر زده همچون ستاره در شب تنهایی من

همچو باران بهاری تن کشیدی روزگاری، در حریم شوره زاری

در قلب سردم زد جوانه، گلهای خودروی ترانه

شیرین ترین افسانه ها پر شد ز ما در خانه ها، قصه های عاشقانه

می ماند از ما این ترانه بر روی لبها جاودانه

در قحطی عشق و وفا از عشق ما باشد نشانه

بعد ما در این زمانه

آمدم تا عاشقانه در کنار تو بمانم تا برای تو بمیرم، مهربان من

آمدم ای نازنینم تا به جبران گذشته سر ز پایت بر نگیرم، همزبان من

آمدم تا آنکه باشم تکیه گاه خستگی هات، ای گل نیلوفر من

تا سحرگاهان بپیچد عطر گرم بازوانت در حریم بستر من، مهربان من

در دو چشم من نگاه کن تو منو از من جدا کن با محبت آشنا کن

ترک آن افسانه ها کن مهربانی را صدا کن این تو و من را رها کن

نازنینم، تو منو از نو بنا کن

لينک مطلب

نظر شما ()

من عاشق این هستم

من عاشق این هستم که شما چگونه در هر مرحله ای نشان می دهید که غیرقابل لمس

هستید.

آمریکایی ها شما را به زندان انداختند، شکنجه تان دادند،

جمع شما را نابود کردند و به وضوح گمان کردند که

با این رفتارشان، شما را تحقیر می کنند.

ولی در عوض، این غیرقابل لمس بودن شما درخشش خودش را نشان داد

و این آنان بودند که تحقیر شده باقی ماندند __

این را می توان از خشم پیوسته ی آنان نسبت به شما به روشنی دید.

شما یک دشمن غیرممکن هستید! شما آن حقیقت ساده هستید، که انسان،

فقط بدون جاه طلبی است که می تواند آزاد باشد تا ستارگان را در آغوش بگیرد.

لينک مطلب

نظر شما ()

گفتگوی پنهانی

ای روح ِ مسکین ِ من

که در کمند ِ این جسم ِ گناه آلود اسیر آمده ای

و سپاهیان ِ طغیان گر ِ نفس، تو را در بند کشیده اند!
 
چرا خویش را از درون می کاهی و در تنگدستی و حرمان به سر می بری

و دیوارهای برون را به رنگ های نشاط انگیز و گرانبها آراسته ای؟
 
حیف است چنان حراجی هنگفت

بر چنین اجاره ای کوتاه، که از خانه ی تن کرده ای
 
آیا این تن را طعمه ی مار و مور نمی بینی

که هر چه بر آن بیفزایی، بر میراث ِ موران خواهد افزود؟
 
اگر پایان ِ قصه ی تن چنین است،

ای روح ِ من،

تو بر زیان ِ تن زیست کن؛

بگذار تا او بکاهد و از این کاستن بر گنج ِ درون ِ تو بیفزاید.

این ساعات ِ گذران را

که بر دریای سرمد کفی بیش نیست، بفروش

و بدین بهای اندک، اقلیم ِ ابد را به مـُلک ِ خویش در آور،
 
از درون سیر و برخوردار شو،

و بیش از این دیوار ِ بیرون را به زیب و فر میارای
 
و بدین سان مرگ ِ آدمی خوار را خوراک ِ خود ساز؛

که چون مرگ را در کام فرو بری،

دیگر هراس نیست و بیم ِ فنا نخواهد بود.

لينک مطلب

نظر شما ()

شب من

دوباره شب رسید و دوباره بیداری

من و اندوه تو و شیدا یی

شب و فکر تو و رؤیایی خوش

چه چنین شب زدگی حالی خوش

به توو یاد تو وابسته شدم

از من و از خوفتن خسته شدم

در شب من میشود با تو پرید

میشود در دل پاک تو رمید

شب من با تو چه شوری دارد

با تو غم چه راه دوری دارد

تو همان ماه منی ای ماه رو

با من از عشق و دل و نور بگو

من تو را میطلبم در رؤیا

که بیا ای نازنین پایین بیا

تو در آسمان به من مینگری

وانگه از درد دلم بی خبری

تو مرا چون دیگران پنداشتی

لیک عشقم در دلت ننگاشتی

تو چه می دانی ز روز و شب من

نکشیده ای تبی چون تب من

باز بیداری هم آهنگ من است

یاد توگدازه بر سنگ من است

آنقدر بر قلب تو خیره شوم

تا که روزی بر دلت چیره شوم

لينک مطلب

نظر شما ()

زندگی بدون عشق

زندگی بدون عشق

مانند درخت بدون شکوفه و میوه می ماند .

زندگی بدون عشق زندگی نیست ....

زندگی چیست ؟

عشق ورزیدن!و...؟

زندگی ماجرایی است پر هیجان ما در زندگی خود نشانه ها یی می بینیم

حاکی از حضور خداوند در درون و بیرون ما .

اگر چشم دل را باز کنیم می توانیم این نشانه ها را ببینیم و بخوانیم .

دنیای ما سرشار از معناست .

هر آنچه که در درون و بیرون ما اتفاق می افتد نامه ای است از عالم بالا که باید آن را باز کنیم و

بخوانیم .

این نامه ها را خداوند برای همه ما می فرستد او از زبان همه چیز و همه کس و همه حادثه ها با

ما سخن می گوید.

عشق چیست ؟ عشق رایحه شناخت خویشتن خویش است .

وقتی لبریز می شوی از حقیقت خود- که همان خداست – آن گاه سهیم می شوی خود را با

دیگران وقتی می فهمی که از هستی جدا نیستی .

آنگاه عاشق می شوی .

عشق میوه تجربه وحدت عارفانه خود با همه چیز و همه کس است .

عشق رابطه نیست بلکه برترین مرتبه وجود است .

بعضی ها به غلط گمان می کنند که نقطه مقابل عشق نفرت است .

نقطه مقابل عشق نفرت نیست بلکه ترس است .

نفرت عشق وارونه است .

وقتی خود را نمی شناسی

از همه می ترسی در عشق تمام پنجره های وجودت را به روی بی کران باز می کنی .

اما وقتی می ترسی همه ی پنجره های وجودت را می بندی

وبه آن ها قفل آهنی بی اعتمادی می زنی .

وقتی می ترسی تنها می شوی وقتی عشق می ورزی محو می شوی دیگر نیستی تا احساس

تنهایی کنی

عشق مرزهای تو را می ریزد وتو را با آدم ها پرنده ها آب ها گیاه و خورشید و ماه و ستاره یگانه

می کند .

عشق افتادن قطره به دریاست قطره تویی و دریا خداست .

ما چنان آفریده شده ایم که فقط می توانیم به عشق زنده باشیم .

بدون عشق مردگی می کنیم .نه زندگی .

اگر نتوانیم عشق بورزیم از زندگی نیز محروم خواهیم شد .

آنگاه آنی نخواهیم بود که می توانیم باشیم .

اگر عشق نورزیم جاری وجودمان به مرداب ملال می ریزد .

می گندیم و می پوسیم و می میریم .

از مرگ نمی ترسید ؟ 

اگر مرگ وجود می داشت شاید از او می ترسیدم

بسیاری از آدم هایی که از مرگ می ترسند خبر ندارند که هم اکنون مرده اند .

زیرا عشق نمی ورزند .

عشق است که زنده می کند .

عشق کیمیاست .

ضیافت پر شکوه زندگی هرگز به پایان نمی رسد .این ضیافت همیشه برپاست .

بازیگران زندگی می آیند و می روند اما نمایش زندگی به پایان نمی رسد

عشق تداوم می یاید خنده تداوم می یاید زندگی تداوم می یابد

اگر به کیمیایی عشق برسیم و ققنوس وار بر خاکستر مرگ خویش با ل و پر بزنیم بی تردید حیات

جاویدانه پیدا می کنیم .

پیش از آن که مرگ به ما برسد ما باید به عشق رسیده باشیم

وقتی مرگ می آید باید ما را عاشق و دست افشان و تراوند خوان می بینند

باید مرگ را شگفت زده کنیم مرگ نباید ما را بمیراند.

اگر بمیرید دلتان بیشتر برای چه کسی تنگ می شود؟ 

برای زمین .

زمین ما که در کاینات بزرگ تر از ذره ای غبار نیست .

خوشبخت ترین سیاره عالم است .

بر روی این ذره ی غبار حیات شکفته است زمین ما زنده است و نفس می کشد.گ

وش بده پرنده ها می خوانند نگاه کن درخت ها غرق شکوفه و میوه اند

آدم ها را ببین عشق ها را خنده ها را گریه ها را .

آیا صدای آواز محزون آن عاشق تنها را نمی شنوی ؟ دخترکی در باد می رقصد

آیا او را نمی بینی ؟

خوشا به حال زمین که زنده است !

خوشا به حال همه ی درخت ها !!

خوشا به حال باران !!

خوشا به حال خورشید وماه و ستاره ها !!!
 
خوشا به حال شب !!

خوشا به حال روز !!

خوشا به حال عشق !!

خوشا به حال ما !!

لينک مطلب

نظر شما ()

داستان شنل قرمزی ورژن ۲۰۰۸

یه روز مادر شنل قرمزی رو به دخترش کرد و گفت :

عزیزم چند روزه مادر بزرگت مبایلشو جواب نمیده . هرچی SMS هم براش میزنم باز جواب نمیده .

online هم نشده چند روزه . نگرانشم .

چندتا پیتزا بخر با یه اکانت ماهانه براش ببر . ببین حالش چطوره .

شنل قرمزی گفت : مامی امروز نمیتونم .

قراره با پسر شجاع و دوست دخترش خانوم کوچولو و خرس مهربون بریم دیزین اسکی .

مادرش گفت : یا با زبون خوش میری . یا میدمت دست داداشت گوریل انگوری لهت کنه .

شنل قرمزی گفت : حیف که بهشت زیر پاتونه . باشه میرم .

فقط خواستین برین بهشت کفش پاشنه بلند نپوشین .

مادرش گفت : زود برگرد . قراره خانواده دکتر ارنست بیان.

می خوان ازت خاستگاری کنن واسه پسرشون .

شنل قرمزی گفت : من که گفتم از این پسر لوس دکتر خوشم نمیاد .

یا رابین هود یا هیچ کس . فقط اون و می خوام .

شنل قرمزی با پژوی ۲۰۶ آلبالوئی که تازه خریده از خونه خارج میشه .

بین راه حنا دختری در مزرعه رو میبینه .

شنل قرمزی‌: حنا کجا میری ؟

حنا : وقت آرایشگاه دارم . امشب یوگی و دوستان پارتی دعوتم کردن .

شنل قرمزی: ای ناکس حالا تنها میپری دیگه !!

حنا : تو پارتی قبلی که بچه های مدرسه آلپ گرفته بودن امل بازی در آوردی .

هت گفتن شب بمون گفتی مامانم نگران میشه . بچه ها شاکی شدن دعوتت نکردن .

شنل قرمزی: حتما اون دختره ایکبری سیندرلا هم هست ؟؟؟

حنا : آره با لوک خوشانس میان .

شنل قرمزی: برو دختره ....... ( به علت به کار بردن الفاظ رکیک غیر قابل پخش بود )

شنل قرمزی یه تک آف میکنه و به راهش ادامه میده .

پشت چراغ قرمز چشمش به نل می خوره !!!!!

ماشینا جلوش نگه میداشتن اما به توافق نمی رسیدن و می رفتن .

میره جلو سوارش میکنه .

شنل قرمزی : تو که دختر خوبی بودی نل !!!!!

نل : ای خواهر . دست رو دلم نذار که خونه .

با اون مرتیکه ...... راه افتادیم دنبال ننه فلان فلان شدمون .

شنل قرمزی: اون که هاج زنبور عسل بود .

نل : حالا گیر نده . وسط راه بابا مون چشمش خورد به مادر پرین رفت گرفتش .

این دختره پرین هم با ما نساخت ما رو از خونه انداختن بیرون .

زندگی هم که خرج داره . نمیشه گشنه موند .

شنل قرمزی : نگاه کن اون رابین هود نیست کیف اون زن رو قاپید .

نل : آره خودشه . مگه خبر نداشتی ؟ چند ساله زده تو کاره کیف قاپی .

جان کوچولو و بقیه بچه ها هم قالپاق و ضبط بلند میکنن .

شنل قرمزی : عجب !!!!!!!!!!!!!!

نل : اون دوتا رو هم ببین پت و مت هستن . سر چها راه دارن شیشه ماشین پاک

می کنن .

دخترک کبریت فروش هم چهار راه پائینی داره آدامس میفروشه .

شنل قرمزی : چرا بچه ها به این حال و روز افتادن ‌؟

نل : به خودت نگاه نکن . مادرت رفت زن آقای پتیول شد .

بچه مایه دار شدی . بقیه همه بد بخت شدن .

بچه های این دوره و زمونه نمی فهمن کارتون چیه .

شخصیتهای محبوبشون شدن دیجیمون ها دیگه با حنا و نل و یوگی و خانواده دکتر ارنست حال

نمی کنن .

لينک مطلب

نظر شما ()

ترجمه آهنگ : " تملی معاک "

تملی معاک
همیشه با تو هستم

ولو حتى بعید عنی فی قلبی هواک
حتی اگر ازمن دور باشی عشقت درقلب من وجود دارد

تملی معاک
همیشه با تو هستم

تملی فبالی و فقلبی
همیشه در قلب و فکر من هستی

ولا بنساک
وهیچ وقت فراموشت نمی کنم

تملی واحشنی لو حتى بکون ویاک
همیشه دلتنگ دیدنت هستم حتی وقتی که با توام

تملی حبیبی بشتاق لک
همیشه شورو شوق وجودت را دارم عزیزم

تملی عینیه تنده لک
همیشه چشمانم تو را صدا می زند

ولو حوالیه کل الکون
حتی اگر تمام دنیا در اختیار من باشد

بکون یا حبیبی محتاج لک
باز هم تنها به تو نیاز دارم عزیزم

تملی معاک
همیشه با تو هستم

معاک قلبی معاک روحی یا أغلى حبیب
قلب من , وجود من همراه توست , ای گرانمایه ترین عشق

ومهما تکون بعید عنی
هر چه قدرازمن دورباشی

لقلبی قریب
به قلب من نزدیک هستی

یا عمری الجای والحاضر
ای گذشته و آینده من

یا أحلى نصیب
ای زیباترین اتفاق زندگیم

تملی حبیبی بشتاق لک
همیشه مشتاق دیدنت هستم عزیزم

تملی عینیه تنده لک
همیشه چشمانم اسم تو را صدا می زند

ولو حوالیه کل الکون
حتی اگر تمام دنیا در اختیار من باشد

بکون یا حبیبی محتاج لک
بازهم تنها به تو محتاج هستم عزیزم

لينک مطلب

نظر شما ()

اما نمی شود

دلتنگ با تو بودنم ، اما نمی شود

بغضی نشسته توی دلم وا نمی شود

چشمت هزار جمله به من گفت.ناب ناب

چشمت هزار جمله که معنا نمی شود

این هم قلم.دو بال برای خودت بکش

یا می شود که پر بکشی یا نمی شود

هی فکر میکنم که غزل دست و پا کنم

دستم به احترام قلم پا نمی شود

خانم اجازه ، بوی مرا میدهی ولی

من مانده ام چرا من و تو ما نمی شود؟

لينک مطلب

نظر شما ()

از صمیم قلب زندگی کنید

زیرا به اجبار درگیر امور روزمره و عادی زندگی شده و آن را صحیح‌ترین کار ممکن می‌دانند، شاید به

این دلیل که دیگران انجام آن را صحیح می‌پندارند، یا تمایل به انجام آن کارها دارند. اغلب افراد در

زندگی خود روش از پیش تعیین شده والدین خود را انتخاب کرده و یا شاید انتخاب خود را از روی

درک و شناخت و شایدبه دلیل وجود بعضی مقایسه‌ها، انجام داده‌اند. بعضی از والدین نیز صرفاً به

این دلیل که دنباله‌رو دیگران باشند فرزندان خود را تشویق به انجام فعالیت‌های خاصی می‌کنند یا

لباس‌های خاصی به تن آنها می‌پوشانند. عده‌ای دیگر به جای اجاره آپارتمان، در تلاش برای خرید

خانه هستند، زیرا شنیده‌اند که این،بخشی از رویاهای هموطنان آنهاست و گاهی به این دلیل که

می‌خواهند «پابه‌پای دیگران پیش بروند» ازنظر مالی پا را از گلیم خود فراتر می‌نهند.

از صمیم قلب زندگی‌کردن، در واقع انتخاب روشی مناسب خود و خانواده خود در زندگی است.

انتخاب  تصمیمات مهم به دلیل همخوانی با آرزو‌ها و ارزش‌های شما ( و نه ارزش‌های دیگران )

صورت می‌گیرد. در  این صورت بیش از آنکه معتقد به فشارهای تبلیغاتی یا توقعات اجتماعی،

همسایگان و دوستان باشید به هدف‌های خود اعتقاد خواهید داشت. از صمیم قلب زندگی‌کردن به

معنای سنت‌شکنی خانوادگی،سرکشی، یا تفاوت‌داشتن با دیگران نیست. از صمیم قلب

زندگی‌کردن یعنی اعتقاد به ندای درون که وقتی کاملاً آماده شنیدن آن باشید، نمایان می‌شود.

این ندا از عقل و احساس کلی شما سخن می‌گوید و نه از  روی عادت . همه این بینش‌ها از

گوش سپردن به ندای قلب آغاز می‌شود.
 
اگر می‌خواهید آرامش طلب‌تر و خوشحال‌تر باشید، از این نقطه مناسب شروع کنید. از صمیم قلب
 
زندگی‌کردن یکی از پایه‌های آرامش درونی و رشد شخصی و فردی است. بدین ترتیب ترغیب

می‌شوید که مهربان‌تر و صبورتر باشید. آن را امتحان کنید. از کشف خود متعجب و شادمان

می‌گردید

لينک مطلب

نظر شما ()

 UP ۲۰ جدید* ۳۱/۰۱/۸۷

خدایا

خدایا من از این دنیا دگر هیچ نمی خواهم

هیچ

من نه آن انگشتری الماس برتر بودن را می خواهم

نه حتی بودن را

من لحظه ها را تمام به بنده هایت می بخشم

تمام لحظه های زندگیم را

فقط در مقابل یک چیز

فقط در مقابل یک لحظه

یک لحظه ی ناتمام که بدانم او با من است

در کنار من

با من اما نه برای من

که من با او هستم و برای او و می دانم او باز هم مرا نخواهد دید و نخواهد فهمید چون سایرین

خدایا به من فقط یک لحظه فرصت بده تا طعم این بودن را بچشم

خدایا به من فقط یک لحظه فرصت بده تا این بودن را لمس کنم

و پس از آن تمام لحظه های عمرم را به بندگانت ببخش

خدایا قول می دهم که عهد نشکنم و طمع نکنم

خدایا فقط برای یک لحظه ، یک لحظه ای که برای من یک لحظه ی نا تمام است.

لينک مطلب

نظر شما ()

یادت هست

یادت هست؟  

کودکی مان را

شب ها و روزهایی را که گم شده بودند

دل هایی که پرپر می زد

برای فریاد گنجشکک ها

یادت هست؟

دو بادبادکی که در هم پیچیدند

و من فکر می کردم که دعوایشان شده

و تو گفتی:

« آن ها عاشقند. باید با هم باشند»

و بعد رقصیدن برگ ها را دیدیم

زرد ، قرمز ،نارنجی -

که باهم عشقبازی می کردند

درخت هایی که خوابیدند

گنجشک هایی که پریدند

و سپس...

هیچ کس نبود

زمستان که شد

نه تو بودی نه من

من گمشده شب بودم

تو روز را گم کرده بودی

من پریشان تو بودم

تو دل را بازیچه می خواستی

دلی که یخ می زد

در دست سردت

یادت هست؟

برایت آشفتم

غریبانه گفتم:

« همیشه با من باش!»

چه زود

روزها رفت

حالا...

برایت می نویسم

از آن چه دیدم و ندیدی

از هر چه داشتم و نخواستی

از آن که بودم و تو نبودی

حالا...

که رنگ نگاهت ، از یادم رفت

حالا...

که پژمردم...

از دست دادم...

از دست رفتم...

حالا...

برایت می گویم از دردی که می آزاردم

می نویسم برایت از دستی که با من بود و دلی که بی من

و نگاهی که غریبه شد با احساسم

حالا فقط یک خاطره دارم

که هر شب تازه می کنمش:

« کودکی»

اگر چه دلم برایت تنگ شد

و برای معصومیتی که از دست رفت -

اما هنوز جای خالی تو هست

و هنوز هست دلی که بی تابی کند...

برای نگاهت

ماه من!

برایت می نویسم که بدانی

اگرچه دوستت ندارم!!! اما ...

لينک مطلب

نظر شما ()

میم مثل مادر

کاشکی می شد بهت بگم چقدر صداتُ دوست دارم

چقدر مثل بچه گیام لالاییاتُ دوست دارم

سادگیاتُ دوست دارم، خستگیاتُ دوست دارم

چادر نماز زیر لب، خدا خداتُ دوست دارم

کاشکی رو طاقچه دلت آینه و شمعدون می شدم

تو دشت ابری چشات یه قطره بارون می شدم

کاشکی می شد یه دشت گل برات لالایی بخونم

یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم

لالایی لالایی لالالا

بخواب که می خوام تو چشات ستاره هامُ بشمارم

لالایی لالالالالا

پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم

دنیا اگه خوب اگه بد با تو برام دیدنیه

باغ گلای اطلسی با تو برام چیدنیه

مـــــــادر! مـــــــادر!

بهت بگم چقدر صداتُ دوست دارم

لالاییاتُ دوست دارم ، بغض صداتُ دوست دارم

مـــــادر! مـــــادر!

لالایــــــی لالایـــــــــــی

لينک مطلب

نظر شما ()

تو کجایی

همون حس غریبی که همیشه با منی

تو بهوونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای ناامید

مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور

هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور

با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی

میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی

مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی

تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی

تو همون حس غریبی که همیشه با منی

تو بهوونه یه هر عاشق باسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای ناامید

مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی

غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی

تو کجایی، تو کجایی

لينک مطلب

نظر شما ()

خدانگهدار

آهای خوشکل عاشق

آهای عمر دقایق

آهای وصل به موهای تو سنجاق شقایق

آهای أی گل شب بو

آهای گل هیاهو

آهای طعنه زده چشم تو به چشمهای آهو

دلم ناله عاشق

آهای بنفشه تلخ

نکن غنچه نشکفته قلبم رو تو پر پر

من که دل به تو دادم

چرا بردی ز یادم .بگو با من عاشق

چرا برات زیادم

آهای صدای گیتار

آهای قلب رو دیوار

اگه دست توی دستام نزاری

خدا نگهدار خدانگهدار

دلت یاس پر احساس آی مریم نازم

تا اون روزی که نَفْسم بزنه ترانه سازم

برات ترانه سازم

تو آهنگی و سازم بیا برات می خوام از این صدا قفس بسازم.

آهای خوشکل عاشق آهای عمر دقایق آهای وصل به موهای تو سنجاق شقایق

آهای أی گل شب بو

آهای گل هیاهو

آهای طعنه زده چشم تو به چشمهای آهو.

دلم ناله عاشق

آهای بنفشه تلخ

نکن غنچه نشکفته قلبم رو تو پر پر

من که دل به تو دادم

چرا بردی زیادم

بگو با من عاشق

چرا برات زیادم

آهای صدای گیتار

آهای قلب رو دیوار

اگه دست توی دستام نزاری خدا نگهدار.

خدانگهدار

لينک مطلب

نظر شما ()

قصه اینجوری شروع شد

خواستن تو تا همیشه

گریه و اشک شبانه

تو می دونی تا همیشه

 من به یاد تو می مونم

هرچی که ترانه دارم

واسه ی چشات می خونم

واسه داشتن دستات

لحظه هام پر از بهونه اس

دیدن صورت ماهت

یه خیال عاشقانه اس

اگه تو بخوای می میرم

جون به دستات می سپارم

منو با حضورگرمت

عاشق وترانه خون کن

با نگاه پاک و معصوم.

دل سردمونشون کن

تو مثه اب و نفس باش

واسه این عاشق مجنون

رو تن این خاک تشنه

تو ببار همیشه بارون

توی کوچه های امید

آزوم رنگ تو داره

تو بیا امید من باش

تا چشام بارون نباره

زندگی رنگی نداره

اگه تو نیایی کنارم

جز تومن کسی ندارم

تا ابد تو هستی یارم

تو زمستون سیاهم

تو دلم جوونه کردی

منو تا خدا رسوندی

قلبمو نشونه کردی

تو اگه پیشم نباشی

شب من سحر نمیشه

فاصله بین من و تو

دیگه در بدر نمیشه

لينک مطلب

نظر شما ()

شب عاشقی

شب مهتابی، در کنار هم زیستن را آغاز کردیم.

هر لحظه شرار آتش چشمانت، وجودم را آتش می زند.

و من سر مست از باده وجود تو بودم.

آن شب پیمان و فا و پایداری میان قلبهای ما بسته شد.

تو دونسته بودی که چه خوش باورم من

قسم خوردی که عاشقترینی، صادقترینی.

گفتی:دلت مثل یک دریاست.

گفتی:باغ سبز وجودت برای من یک دنیاست.

گفتی: ستاره شبهات منم

گفتی:همسفر راهت منم.

گفتی:از عشق و مستی

از شور و هستی

تو دونسته بودی، که چه خوش باورم من.

حالا بیا

باز هم بگو

بگو از عشق ، از شور، از هستی، از من

من که دیگر تنها جز نامی بیش نیستم.

من که دیگر جز مردابی راکد هیچ نیستم

لينک مطلب

نظر شما ()

ساحلی دور

تو در چشم من همچو موجی

خروشنده و سرکش و نا شکیبا

که هر لحظه ات می کشاند بسویی

نسیم هزار آرزوی فریبا

تو موجی

تو موجی و دریای حسرت مکانت

پریشان رنگین افقهای

فردا

نگاه آلوده دیدگانت

تو دائم بخود در ستیزی

تو هرگز نداری سکونی

تو دائم ز خود میگریزی

تو آن ابر آشفته نیلگونی

....چه می شد خدا یا

چه میشد اگر ساحلی دور بودم ؟

شبی با دو بازوی بگشوده خود

ترا می ربودم ... ترا می ربودم

لينک مطلب

نظر شما ()

ده ثانیه

ده ثانیه تا انتها                          

پایونی بی سر و صدا

بی خبر از هر شب و روز          

من و یه شمع نیمه سوز

یکی گذشت از ثانیه                         

نه تای دیگه باقیه

ای کاش تو لحظه ای که رفت          

میدیدمش یه بار دیگه

اون دور بود و تو حسرت                

ثانیه ها که میگذشت

ای کاش که این یک ثانیه                

بی بودنش نمیگذشت

ساعت میگه دو ثانیه                      

هش تای دیگه باقیه

یه عمر نشستم منتطر                       

کی میگه اینا بازیه

فقیر بودن جرم منه                      

عاشق بودن تنها گناه

یه عمری چش به در بودم           

این آخرا هم چش به راه

ساعت بازم بهم میگه                      

سه ثانیه رفته دیگه

خبر داری چه زود گذشت                 

مونده فقط هفت ثانیه

هی با خودم گفتم میاد                          

امیدتو ندی به باد

داد میزدم پس کی میای                       

کسی جوابمو نداد

من موندم و دو ثانیه                          

ازم فقط این باقیه

ثانیه پشت سر هم               

رفتن تا شیش و هفت و هشت

لحظه تو گوشام داد میزد               

هشت ثانیه ازت گذشت

من موندمو دو ثانیه                           

ازم فقط این باقیه

هنوز نشستم منتظر                            

چشم امیدم ساقیه

آی ای خنک باد سحر                  

واسش ببر تو این خبر

بگو که من تا آخرین                 

خیره بودن چشام به در

ثانیه نهم که رفت                          

مونده فقط یه ثانیه

سرت سلامت نازنین                      

از من یه لحظه باقیه

قسمت نشد ببینمت                          

شاید که لایق نبودم

منتظرت موندم یه وقت                   

نگی که عاشق نبودم

ثانیه ده گل یاس                       

راحت شدم دیگه خلاص

آزاد شدم میام پیشت               

بی واهمه بی هیچ هراس

قشنگ ترین ثانیه ها             

این ده تا بود که زود گذشت

رویای شیرین بود اونا                

چون با خیال تو گذشت

لينک مطلب

نظر شما ()

دوباره عشق

دوباره عشق تو یادآور زیبا ترین لحظه های زندگی بود

دوباره یاد و خاطر تو مرا از شب های تاریک و سیاه غربت گذراتد و به صبح سفید رساند

دوباره من با طلوع عشق تو زنده شده ام ولی این بار در انتظار غروب نخواهم نشست

تو مرا به بهار پیوستی و از پاییز گسستی

غروب دل انگیز و پاییز زیبای برگریز همیشه برای من زیبا بوده اند ولی پیش چشم های تو هیچ چیز

زیبا نیست

بعد از تو دگر هیچ هیچ چیز زیبا نیست و تنها زیبایی برای من پاکی تو سادگی تو و صداقت توست

من جز این از تو نمی خواهم

لينک مطلب

نظر شما ()

مادر

تـــاج از فـــرق فلـک بــــــــــــرداشتن

تا ابـــد آن تـــــاج بــــرســـــــر داشتـن

در بـهشـت آرزو ره ِیــــــــــــــافتـــــن

هـــــر نفس شهــــدی به ساغــر داشتـن

روز در انــــواع نعمت هــا و نــــــــاز

شب بتی چــون مـاه در بـــــر داشتن

جــــاویدان در اوج قــــــدرت زیستـــن

ملـــــک عـــــالــم را مسخــــر داشتـن

بر تو ارزانی که مـــا را خوشتر است

لــــذت یک لحضــــه مـــــــادر داشتن

لينک مطلب

نظر شما ()

چشماتو دیدم

وقتی که چشماتو دیدم دیگه هیچ غمی ندیدم

دل بامن حرفتو می زد وقتی که بهت رسیدم

دیگه غم نیست توی قلبم وقتی که بگی عزیزم

می خوام برگردی دوباره که تواین شهر غریبم

توگل وسبزه ونوری تو خودت عشقی،غروری

وقتی که به من می خندی خیلی خیلی مهربونی

وقتی توباشی کنارم دیگه هیچ غمی ندارم

من باغم کاری ندارم دیگه من مثل بهارم

تامیای کنارمن وامیشه گلها

عزیزم دوستت دارم من قدیه دنیا

عزیزم بیا کنارم تابگم خاطره هارو

وابکن دفترعشقوتابگم دردو غمارو 

وقتی که چشماتو دیدم دیگه هیچ غمی ندیدم

دل بامن حرفتو می زد وقتی که بهت رسیدم 

دیگه غم نیست توی قلبم وقتی که بگی عزیزم

می خوام برگردی دوباره که تواین شهر غریبم

توگل وسبزه ونوری تو خودت عشقی،غروری

وقتی که به من می خندی خیلی خیلی مهربونی 

وقتی توباشی کنارم دیگه هیچ غمی ندارم

من باغم کاری ندارم دیگه من مثل بهارم

تامیای کنارمن وامیشه گلها

عزیزم دوستت دارم من قدیه دنیا

عزیزم بیا کنارم تابگم خاطره هارو

وابکن دفترعشقوتابگم دردوکه من تورودیدم من به آسمون رسیدم

توشدی عشق وامیدی که تورویاهام می دیدم

توکه نیستی کنارم غم بامن همسفره

دردودل هاموتوگوش کن که دلم پرازغمه

روزوشب این شده کارم که مثل بارون ببارم

یا چشمای قشنگت نمی زاره که بخوابم

منی که دلم گرفته توبیا وغم هاروپاک کن

عزیزم عشق رونگه داروهمه چیزرورهاکن

وقتی که میای توکوچه دل من می شه دیونه

گوش کنین مردم دنیا یارمه داره می خونه

وقتی که گلی می چینم توروتوی اون می بینم

عزیزم قدیه دنیامی خوامت برات بمیرم

مردومردونه به حرفام گوش بده که خیلی تنهام

آخه من خیلی غریبم تویی امروز توی فردام

وقتی من دلم گرفته توی این هفت روزه هفته

توبگو چکار کنم من توبگوتوای فرشته

لينک مطلب

نظر شما ()

تو را با دیگری دیدم

تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی

با او آهسته می‌رفتی سرا پا محو او بودی

آه...     آه    ...   آه   ...

صدایت کردم و بر من چو بیگانه نگه کردی

شکستی عهد دیرین را گنه کردی گنه کردی

گناهت را نمی‌بخشم گناهت را نمی‌بخشم

چه شبها را که من تنها به یاد تو سحر کردم

چه عمری را که بیهوده به پای تو هدر کردم

تو عمرم را تبه کردی گنه کردی گنه کردی  

همین بود آن وفایی را که می‌گفتی

همین بود آن صفایی را که می‌گفتی

تو که خود اینچنین بودی چرا روزم سیه کردی

گنه کردی گنه کردی 

گناهت را نمی‌بخشم گناهت را نمی‌بخشم

لينک مطلب

نظر شما ()

تو چشات زُل می زنم

وقتی تو چشات زُل می زنم، با غمِ نگات فال می زنم

وقتی می بینم دوستم داری، از تهِ دلم داد می زنم

اگه یه روزی فرشته ها بخوان تو رو زودتر ببرن

به اونا می گم که از قدیم ماهی رو با تنگش می برن

لينک مطلب

نظر شما ()

بی تو بودن

در این فصل عطش تنها تو را من چشم در راهم

بیا ای ابر باران زا تنها تو را من چشم در راهم

شبی سرد است و طوفانی و این را خوب میدانی

که تا خورشید تا فردا تو را من چشم در راهم

چرا یک شب نمیسوزانیم ای عشق ای آتش

که چون پروانه بی پروا تو را من چشم در راهم

در آنجا آسمان با چشمهایت جشن میگیرد

در اینجا روزها شبها تو را من چشم در راهم

دل من عاقبت در حسرت پرواز میمیرد

پرستو را کبوتر را تو را من چشم در راهم...

لينک مطلب

نظر شما ()

برای یکروز هم که شده

پشت پلکت پنهان شوم
 
آنوقت خواب هم که باشی
 
می توانم چشمت را تماشا کنم
 
روی گوشه و کنار سپیدی چشمت قدم می زنم
 
کنار نهرهای خونین شکسته ات می نشینم
 
دست و صورتم را می شویم
 
تا لبه سیاهی چاه مردمکت می آیم
 
درونش سنگی می اندازم
 
صدایش که نیامد
 
می روم تو تا پیدایش کنم
 
میانه راه درون چاه تنگترت می روم
 
انتهای چاه که رسیدم
 
آنجا تا صبح آرام می نشینم
 
می نشینم تا پلکت طلوع کند
 
تا نور ته چاه را روشن کند
 
از آنجا هر کجا را که نگاه کنی
 
من نیز خواهم دید
 
شب وقتی پلک خمارت نیمه باز شد
 
از چاه بیرون می آیم
 
پایم را درون آب سرخ نهرهایت می گذارم
 
و از گوشه چشمت بیرون می آیم
 
اگر در آینه چشمت را نگاه کردی
 
رد پایم را تماشا کن

لينک مطلب

نظر شما ()

برات بمیرم

یادته برات نوشتم اگه عاشقم نباشی الهی بمیری

اگه دوستم نداشته باشی، غیرِ‌ من کسی رو داشته باشی الهی بمیری

بعدش برات نوشتم، هَمَرو دروغ نوشتم، خودم بمیرم

اگه تو یه روز خواسته باشی که منو نداشته باشی

خودم میمیرمممممم

برات بمیرم برات بمیرم برات بمیرم

نبینی قهرِ خدا رو، بدی های روزگارُ

الهی نمیری الهی نمیری

بمونه سایت روی سرم ، می دونی برات در به درم

الهی نمیری الهی نمیری

لينک مطلب

نظر شما ()

از سوی یار

نسیم ملایمی وزیدن گرفت

حس میکنم

از سوی یار خبر آورده است

دیار یارم سبز بود

و در آن زیبا برکه ای بود که کینه ها را میشست

اشکهائی بود که در فراق یار پائین آمده بودند و قلبی بود

که برای دیدن یار در حال تپیدن بودو من بودم و هزارها آرزو

تنهائی هائی که از آمدنش میترسیدم و عزیزی که از دست داده بودم

و غمی که در دلم سنگینی میکرد.

آه از دوری و فراق

آه از تنها بودن و گوشهای نشستن

و با آمدن بهار غمهائی که در دلم بودند مردند و غنچه های شادی

که امکان روئیدن نداشتند شکفتند .

اشکهایم خشک شدند

و بار دیگر لبخند بر لبانم نشست و همراه نسیم به دیار یار هجرت کردم...

لينک مطلب

نظر شما ()

اخرین لحظه دیدار

در اخرین لحظه دیدار به

چشمانت نگاه کردم و

گفتم بدان اسمان قلبم

با تو یا بی تو بهاریست

همان لبخندی که توان را

از من می ربود بر لبانت

زینت بست.

و به ارامی از من  فاصله

گرفتی بی هیچ کلامی.

من خاموش به تو نگاه می کردم

و در دل با خود می گفتم :ای کاش این قامت

نحیف لحظه ای فقط لحظه ای  می اندیشید که

اسمان بهاری یعنی ابر

باران رعد وبرق و طوفان

ناگهانی

و این جمله ،جمله ای

بود بدتر از هر خواهش

برای ماندن و تمنایی

بود برای با او بودن.

لينک مطلب

نظر شما ()

آرزوهای عاشقانه

عشق سراسر وجودم را گرفته و مرا در کوچه های باریک خود به هر سو می کشاند.قلبم می تپد

و مرا صدا می زند و از من می خواهد که با او در احساسش شریک شوم.از من می خواهد که

برای او کمکی باشم تا آرامتر به ضربان درآید

با یاد او هر لحظه اشکهایم بر من چیره می شودو یارای مقابله را از من میگیرد

آه دل من تو با من چه کردی؟چرا؟

آرامش زندگی پر از نشاطم جای خود را به طوفانی عظیم و دردی جانکاه داده.و من توان مقابله با

آن را ندارم

خدایا من دلم را به تو سپرده بودم.از تو خواسته بودم که دروازه های دل پر احساسم را تنها برای

یک نفر باز کنی.کسی که بتوانم در دنیای پر از عشق او گم شوم و خود را یارای مقابله با

احساسی که او نسبت به من دارد و احساسی که خود نسبت به او دارم نبینم.از تو خواسته بودم

که اگر دروازه های دل من را برای او باز کردی من را در دریای عشق بی انتهای او غرق کنی

اما چه سود؟

کاش توانایی بیان احساسم را داشتم.کاش زبانم از بیان آن عاجز نبود

کاش او را با لبخندی از عشق سرمست وجود خود می کردم

کاش می دانست که چگونه دل در گروی عشق او سپرده ام

کاش می دانست که انتظار در زندگی پر احساس من به پا یان رسیده و من تفاوت این احساسی

را که تنها نسبت به او دارم با تمامی احساس هایی که در زندگیم داشته ام باور کرده ام

اما چه سود؟

ای کاش های من هرگز به حقیقت تبدیل نمی شود. هرگز

خدایا نمی دانم چرا با من اینگونه کردی.من تو را باور دارم و تو تمامی اعتماد من در زندگی

هستی.کلید دروازه های دلم را نیز به همین دلیل به تو سپردم

اما چه سود؟

اینک که تو آن را باز کرده ای من نمی توانم جوابگویی به آن باشم

چرا اگر لحظه بزرگ زندگی من فرا رسیده و تو آن را برایم فراهم کردی.زندگیم به سویی می رود که

هر لحظه بیشتر مرا در خود غرق میکند؟چرا نمی توانم تصمیمی بگیرم که سراسر زندگیم را پر از

نشاط کند؟چرا قادر نیستم نه دلم را باز پس گیرم و نه قادرم رهایش سازم تا با ?پش های تند و

بی اندازه اش مرا به سمت دنیای متفاوتی بکشاند؟

خدایا نمیدانم در کدامین برزخ زندگی دست و پا میزنم.نمیدانم این راهی که در آن قصد حرکت دارم

مرا به کدامین وادی میکشاند

زمانی حاضر بودم هر بهایی را برای دلی که از احساس مالامال باشد بپردازم.می خواستم رنگ

عشق را به تمامی زندگیم بزنم.می خواستم که زندگی سیاه و سفیدم را با آن رنگی کنم

اما حالا زندگی من با وجود عشق نه تنها رنگی نشده است.بلکه تنها رنگی که درآن به چشم می

خورد سیاهی است

وقتی صدایش را در ذهن خود مرور می کنم می بینم که در آن لحظه صدای او آرامشی بس عظیم

برای دل خسته من بود.صدایش نوید امنیتی بزرگ بود.امنیت وآرامشی که می توانم تا ابد ان را از

آن خود کنم

می دانم که او نیز احساسی همانند من دارد.می دانم که دوستم داردومیدانم که دلش را با همه

وجود به من داده است.اما

خداوندا قادر به اسیر کردن این دل که هر لحظه با هیجان بیشتری می ?پد نیستم.اما این را نیز

میدانم که در زندگی کنونی من جایی برای عشق نیست.خداوندا راهی برای من نمانده.مرا یارای

مقابله نیست.دلم مرا میکشاندتا به سوی عشق او پرواز کنم.اما من چاره ای جز تحمل این فشار

حاصل از کشش قلبم ندارم.چاره ای برایم نمانده چون میدانم که هرگز نمی توانم به آن پاسخی

مطابق با خواسته دلم بدهم

کاش هرگز تا آخرین لحظه زندگانیم قلبم برای کسی نمی ?پید که مجبور باشم تا این ?پش را در

نطفه خفه کنم

کاش هرگز از خداوند نخواسته بودم که در دلم احساسی زیبا تر از همه احساس های دنیا قرار

دهد

اما صد افسوس که این اتفاق افتاده و من در دنیای لبریز از تنهایی خود مجبور به کشتن احساسی

هستم که روزی آرزوی به دست آوردنش را داشتم.می دانم که روزی پشیمان خواهم شدو

افسوس لحظه هایی را که در آن هستم خواهم خورد.اما این را نیز میدانم که زندگیم دگرگون تر از

آن است که بتوانم کاری برای این احساس غریب اما دوست داشتنی انجام دهم

زمانی آرزو میکردم و از خدای خود می خواستم که عشق را در زندگیم وارد کند.اما خدایا چرا

حالا؟چرا زمانی که با سختی های زندگیم دست و پنجه نرم میکنم.آن را که برایم بیش از هر چیزی

در زندگیم ارزش داشت به ارمغان آورده ای؟

نمیدانم.هیچ چیز نمیدانم.حکمت تو را نیز نمیدانم.اما این را می دانم که در این لحظه آرزو دارم که به

من توانی دهی و قدرتی بخشی که بتوانم این عشق را فراموش کنم و آن را از دل خود خارج کنم و

کم کم در گوشه ای از ذهنم جای دهم

به امید تو که سرور عشاق جهانی

لينک مطلب

نظر شما ()

 UP ۲۰ جدید* ۳۰/۰۱/۸۷

نامه ای بر اب و بر باد (2)

8 ماه گذشت

از اخرین روزی که دعا

کردم

از اخرین روزی  که

التماس کردم به خدا

تا شاید

دنیایش بایستد

تا شاید قطار سرنوشتش

را متوقف کند

تا قلم را از دست انکه

میگویند سرنوشت را

مینویسد

بگیرد

اما

نه اشکهایم

نه دعاهایم  ونه

التماسم

هیچ کدام نتوانستند تا

دنیا را نگه دارند...

من اینجا

روی زمین تو را از

دست دادم

اما انتظار داشتم کسی

در اسمان صدایم را

بشنود

چه بیهوده بود...

روزهایم به سختی شب

میشوند

وشبهایم بی انکه  نشانی

از تو حتی در خواب

داشته باشند

صبح میشوند

8ماه قبل فکر میکردم بی

تو هرگز نفس نخواهم کشید

اما 8 ماه است که هنوز

خورشید از جای همیشگی

اش طلوع میکند

و من نفس میکشم

بی تو...

به کسی میمانم که گویی

از خوابی طولانی

برخواسته است

گویی کابوسی را پشت

سرگذاشته

در و دیوار این شهر

چقدر اشنایند

صبر کن

من با کسی که دنیایش

بودم

که دنیایم بود

از خیابانهای این شهر

گذشته ایم

اما امروز...

چه تلخ است بی تو رفتن.

از ان عشق رویایی

از ان افسانه که 5 سال

از عمرم را به اندازه 50

سال طولانی کرد

از ان همه قول و قرار

جز طپش های گاه و بی گاه

قلب خسته ام    که به یاد

خاطراتمان میافتد

دستهایی که میلرزند

نگاهی که خیره مانده

و دلی که قول داده دیگر

نلرزد

چیزی بجا نمانده

کاش میشد زمان را به

عقب برگردانم

به  ساعت یک ظهر 30

خرداد81

شاید  اگر انروز دلم را

میکشتم

4 سال بعد

هرگز نمیدیدم

که در 30 خرداد 85

روزی که برای هردویمان

مقدس ترین روز بود

پیمان با غریبه ای

میبندی

میبینی

روزی که برای تاریخ

پیوندمان تعیین کرده

بودی

حالا

کابوس من شده

8 ماه از ان کابوس تلخ

خرداد میگذرد

حتما میدانی

که تقریبا همه چیز ها

را یکبار بی تو تجربه

کرده ام

اولین پاییز

اولین زمستان

و حالا اولین بهار بی

تو

میبینی...

هنوز هم باور نمیکنم

وقتی کنار هم بودیم

3 نفر بودیم

من تو و عشق

امروز بی انکه کنارم

باشی  4 نفریم

تو و عشق

من و عذاب...

کسی هست که مرا بیدار

کند و بگوید:

چقدر ناله میکردی در

خواب

کابوس میدیدی؟

لينک مطلب

نظر شما ()

از خدا پرسید

از خدا پرسید خوشبختی را کجا میتوان یافت

خدا گفت آن را در خواسته هایت جستجو کن و از من بخواه تا به تو بدهم

با خود فکر کرد و فکر کرد

اگر خانه ای بزرگ داشتم بی گمان خوشبخت بودم

خداوند به او داد

اگر پول فراوان داشتم یقینا خوشبخت ترین مردم بودم

خداوند به او داد

اگر ... اگر ... واگر

اینک همه چیز داشت اما هنوز خوشبخت نبود

از خدا پرسید حالا همه چیز دارم اما باز هم خوشبختی را نیافتم

خداوند گفت باز هم بخواه

گفت چه بخواهم هر آنچه را که هست دارم

گفت بخواه که دوست بداری

بخواه که دیگران را کمک کنی

بخواه که هر چه را داری با مردم قسمت کنی

و او دوست داشت و کمک کرد

و در کمال تعجب دید لبخندی را که بر لبها می نشیند

و نگاه های سرشار از سپاس به او لذت می بخشد

رو به آسمان کرد و گفت خدایا خوشبختی اینجاست

در نگاه و لبخند دیگران

لينک مطلب

نظر شما ()

بی تو

بی تو دنیا بر سرم آوار شد بین ما هر پنجره دیوار شد

بار دیگر یاسمن و شقایق و شب بوها آمدند اما تو نبودی.

بار دیگر سرپنجه باران بر شیشه ها تلنگر زد اما تو نبودی

بار دیگر زنگ مدرسه به صدا درآمد اما تو نبودی

آفتاب بود اما تو نبودی، همه بودند اما تو نبودی

با ز هم صدای آن خواننده خوش صدا در کوچه بود اما تو نبود

با زهم گون تنها از نسیم پرسید به کجا چنین شتابان؟ اما تو نبودی

تو هم با نسیم کوچیده بودی، ای پرنده مهاجر چه بیرحمانه ما را در میان آدمکها رها ساختی و یه

سوی پریان رفتی

چه بیرحمانه در این شب سفر ما را در میان کوچه های وحشت تنها گذاشتی

مگر نمی دانستی برای ما در به در بودن رنج آور است؟

مگر نمی دانستی وقتی تو نیستی نفسهایم یکی یکی به یاد تو آه می شود؟

به جستجوی تو بر درگاه کوه می گریم، چه زیبا آمدی و چه زیبا رقتی

در شعله ای که یادگار پرمته در زنجیر است مثل یک پروانه زرین بال در شعله شمع آرام گرفتی

مگر می شود بوی پیراهنت را از فضای سرد این خانه زدود؟

لينک مطلب

نظر شما ()

گله دارم

میان قاصدکها می شود از حریر خانه ساخت

تن پوشی از بهار و ستاره

تو فریاد می زنی که سکوت دژخیم شب خواهد شکست

و خورشید آیا هنوز برای طلوع تردید دارد؟

خستگی بار سفر را از تن به درخواهیم کرد

اگر دست نوازشگر نسیم غبار از تنهایمان بیرون کند

غصه ها را می شود جارو کرد؟

من از تو می پرسم در هیاهوی این دشت، سراغ نوای مهربانی را می گیری که لطافتنش را

رهگذران بی خیال حس نخواهند کرد

دستی سبز می خواهم

سراغ از که بگیرم؟

چرا این جاده خاموش لب وا نمیکند تا بدانم که انتها و پایان کجاست؟

تا کجا باید رفت؟ تا کجا می توان رفت؟

از اویی که رفت

از اویی که نماند تا ببیند دشنه فراقش تا کجاهای تار و پود این قلب دردمند را دریده، گله دارم

از اویی که ناجوانمردانه سیلی روزگار را بر کبود صورتم دید و رنگ نباخت

و من چه مظلومانه در خود فرو می برم اعترافی را که باید سالها پیش با فریاد بر سرش می

کوبیدم

دیگر نفسی نمانده که بشود از این دل زخمدیده و مجروح داد سخن داد

هوای تو دیگر در سرم نیست، نباید از تو رنجید

دست سنگین زمانه اینگونه بر زمینم کوفت

مرحمی نیست تا بشود بر این زخم کبود بگذاری

و این زخم هم دیگر بهبود یافته

و شاید هم کهنه شده ...

لينک مطلب

نظر شما ()

در غم تو

من در غم تو ، تو در وفای دیگری

دلتنگ تو من ، تو دلگشای دیگری

در مکتب عاشقان کی روا باشد ؟

من دست تو گیرم ، تو پای دیگری

لينک مطلب

نظر شما ()

دوستت دارم

وقتی شب آرام آرام به خلوت خاموش من پا می گذارد

و من در ستاره باران خدا ستاره تو را ندارم

لبخند شیرینت  را ندارم ...حضور آرامت مدتهاست در کنارم نیست

وقتی دلتنگ تو ام اما چشمانت نیست تا بیقراریم را در خود گم کند

وقتی ماه رویت در تاریکی این شبها بی فروغ است 

وقتی رقص گیسوانت را در سر انگشتانم ندارم

وقتی نوازش دستان مهربان و گرمت را ندارم

وقتی نگاه معصو مانه ات را برای همیشه به خاطره ها سپرده ام

وقتی تنهای تنهایم و یاد تو تنها مهمان شبهای بی صبح من است 

من می مانم و یاد تو  و دلی پر درد

سفره ای از عشق و غزل... و شمعی که به یاد چشمان روشنت تا صبح می درخشد

در خیالم ... برایت کلبه ای در سبزترین خلوت دنج خدا می سازم ...

و با خواهش نگاهم تو را به این ضیافت عاشقانه می خوانم

به دستان لطیف و کوچکت هزاران بوسه می زنم

نیاز دلم را با ناز نگاهت پیوند می زنم هزاران گلبرک شقایق را نثار لبخند

نگاهت می کنم

و با تو تا اوج آبی عشق پر میکشم  

با ز هم هوا پر از شعر و غزل و قاصدک است

تو را می خوانم

غزل های خاموش دلم را بی دغدغه تا بلندای وجود فریاد میزنم

دوستت دارم... دوستت دارم... دوستت دارم

لينک مطلب

نظر شما ()

یاد ِ دوست

هر زمان که از جور ِ روزگار

و رسوایی ِ میان ِ مردمان

در گوشه ی تنهایی بر بینوایی ِ خود اشک می ریزم،

و گوش ِ ناشنوای آسمان را با فریادهای بی حاصل ِ خویش می آزارم،
 
و بر خود می نگرم و بر بخت ِ بد ِ خویش نفرین می فرستم،

و آرزو می کنم که ای کاش چون آن دیگری بودم،

که دلش از من امیدوارتر

و قامتش موزون تر

و دوستانش بیشتر است.
 
و ای کاش هنر ِ این یک

و شکوه و شوکت ِ آن دیگری از آن ِ من بود،
 
و در این اوصاف چنان خود را محروم می بینم

که حتی از آنچه بیشترین نصیب را برده ام

کمترین خرسندی احساس نمی کنم.

اما در همین حال که خود را چنین خوار و حقیر می بینم
 
از بخت ِ نیک، حالی به یاد ِ تو می افتم،
 
و آنگاه روح ِ من

همچون چکاوک ِ سحر خیز

بامدادان از خاک ِ تیره اوج گرفته

و بر دروازه ی بهشت سرود می خواند

و با یاد ِ عشق ِ تو

چنان دولتی به من دست می دهد

که شأن ِ سلطانی به چشمم خوار می آید

و از سودای مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.

لينک مطلب

نظر شما ()

من بسوزم

خوشست خلوت اگر یار یار من باشد

نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال

رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل

توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمیرود آری

غریب را دل سرگشته با وطن باشد...

لينک مطلب

نظر شما ()

عشق بورزید

ای همه مردم

در این جهان به چه کارید؟

عمر گرانمایه را چگونه گذارید؟

هر چه به عالم بود اگر به کف آرید

هیچ ندارید اگر عشق ندارید

وای شما دل به عشق اگر نسپارید

گر به ثریا رسید هیچ نیرزید

عشق بورزید

لينک مطلب

نظر شما ()

طایفه سنگدلان

گفتی که من از طایفه سنگدلانم به خدا نه

یا عاشق این هستم و یا عاشق آنم به خدا نه

هر جا که تو رفتی و به هر کس که رسیدی

گفتی که من از قوم جدایی طلبانم به خدا نه

چون اهل سکوتم نه اهل هیاهو

تو تشنه تعریفی و من بسته دهانم

پنهان شده در زیر سکوتم هیجانم

تقصیر ز من نیست دیوانه تو اهل سخن نیست

هر بار دلم خواست تا یک دله باشم

هر بار دلم خواست حرفی زده باشم

دیدم که همان لحظه گفتن نگرانم

تو تشنه تعریفی و من بسته دهانم

لحظه سوختنم سینه افروختنم عاشقی آموختنم

همه تقدیم تو باد

هی نگو حرف بزن یه جهان شعر و سخن

قصه های دل من همه تقدیم تو باد

شور و حال سازم

گرمی آوازم شعر عاشق سازم

همه تقدیم تو باد

لينک مطلب

نظر شما ()

شباویز

شباویز در بستر شب قهقه میزند از رفتن او و قصه می گوید برای مرغکان در حال پرواز.

مرغکانی که او را با خود می برند و تو ای عزیر مهاجر عطش و بوی پرت را بر سرمان می ریزی تا در

فراغت، آن پرستوی مهاجر سیاه با مرغان هوا پر زند و آن قصه گوی شبهای خلوت، قصه سیاهش

را برایمان باز گویند.

ای عزیری که سپیدی روز را در شیاهی شب آوری

لينک مطلب

نظر شما ()

دسته گل تو

گلنداما ، بسویم دسته ای گل

فرستادی، مرا پروانه کردی

مرا کاشانه چون غمخانه ای بود

تو این غمخانه را گل خانه کردی

زدست قاصدت گل را گرفتم

بهر گلبرگ آن صد بوسه دادم

پس از آن ، با دلی آکنده از عشق

به آرامی به گلدانی نهادم

شبانگه گرد گل پروانه گشتم

بیاد تو به گل بس راز گفتم

حکایت ها که با تو گفته بودم

بجای تو به گلها باز گفتم

میان دسته ای گل « زنبقت» را

زا اشک چشم گریان آب دادم

«بنفشه » را به یاد گیسوانت

بانگشتم گرفتم تاب دادم

گل ناز تو را بوسیدم از شوق

ولی آن گل کجا ناز تو را داشت

نشانی داشت از بوی تو اما

کجا چشم فسونسار ترا داشت

بروی برگ زیبای « گل سرخ »

نهادم با دلی غمگین لبم را

به امیدی که با یاد لب تو

بصبح آرام بشادی یک شبم را

ولی هر چند بوسیدم گلت را

دل تنگم چو غنچه نشکفت

در آنحالت که گرم بوسه بودم

« گل سرخ » تو در گوشم چنین گفت

گل سرخم مخوان ای عاشق مست

که من پیش لب یار تو خارم

به سرخی گرچه دارم رنگ آن لب

ولی شیرینی و گرمی ندارم

لينک مطلب

نظر شما ()

در پی یافتن

پای در این راه نهادم  و هنوز

در پی یافتن واژه ی زیبای سعادت

و رها گشتن از این بهت غم آلود

در تکاپوی رسیدن به کجا آبادم ...

و نمی دانم

در این شهوت بی وفقه روییدنم اما

بخت مدفون شده ام ،

میوه ی شاخ چه درختی است ؟!!

عاقبت،

چه کسی تیزی دندان حقیقت

به تن میوه نورسته امید،

فرو خواهد کرد؟

من نمی دانم....  

شاید روزی قلبم را که در گوشه ی از دنیا جا گذشته ام، در پشت آن دیوارهای متروکه شهر پیدا

کردم و برای همیشه سپردم به چشمهای یک غریبه ...!   
  
می نوازم یادت را...

رد پای تو هنوز مانده بر روی غروب لحظات...

تو نرفتی زینجا

یاد تو پر شده در خاطره ها ...

لينک مطلب

نظر شما ()

چهره

هیچ کسی پژمرده نبود

گلا اما همه پژمرده بودن

کسائیکه واسشون مهم بودم

همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت

وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دل من میخواست تلافی بکنه

پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت

هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود

اگه شب میرفتم و خورشید نبود

آسمون خوب میدونم مهتابی بود
 
دم رفتن کسی گفت سفر بخیر

که واسم غریب و نا شناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من

همه آرزوهاشو باخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من

همه آرزوهاشو باخته بود

لينک مطلب

نظر شما ()

چشم یاری

چند روزی هست حالم دیدنی است حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفأل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما ز یاران چشم یاری داشتیم ،خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"

لينک مطلب

نظر شما ()

تمنا

من تمنا کردم

که تو با من باشی

تو به من گفتی

هرگز ? هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این

هرگز کشت...

لينک مطلب

نظر شما ()

تصویر آخر

باز یک شب یک دریچه ، دو چشم قشنگ

نامه ای خیس از ستاره ، من و تو چه بیرنگ

عکسی از دیروز دور ، یادی از فصل غرور

پشت سر درد شبانه ، بغضی از جنس ترانه ، ساز نا کوک زمانه

این همه شعر و سرود ، از تو از عطر تو بود

حلقه های بی نگین تو ، قایقی بی سر نشین تو

راه و خورجین ، اسب و زین تو ، بدترین و بهترین تو ، سهم من فقط همین تو....

ای چراغ هر چه جادو ، شعله های دست تو کو؟

تو دروغی بی فروغی ای چراغ پست کم سوحیف از اشک عاشق من ، حیف از این بیهوده بودن

بی دریغ و بینهایت

حیف از این من

حیف از این تن

حیف از این آه ، خواب کوتاه

حیف از این رنگ سحرگاه

حیف از این رویای روشن

حیف از این ترانه من

راحتم ،

بگذار و بگذر ،

رد شو از تصویر آخر.

لينک مطلب

نظر شما ()

به من نگاه کن

(به یاد مهستی )

به من نگاه کن واسه یه لحظه

نگات به صدتا آسمون می یرزه

من از خدامه بکشم نازتو

تا بشنوم یه لحظه آوازتو

من از خدامه پیش تو بمونم

جواب حرفاتو خودم بخونم

من از خدامه بمونم دیوونت

سرم بذارم رو شهر هم نشونم

من از خدامه بمونی کنارم

من که به جز تو کسی را ندارم

من از خدامه که نباشه دوری

فقط دلم می خواد بگی چه جوری

من از خدامه که یه روز دعامون

بره تو آسمون پیش خدامون

بهش بگیم که بعد اون همه درد

خدا یه بار نگاهی هم به ما کرد

لينک مطلب

نظر شما ()

بزرگی و شان انسان

بزرگی وشان انسان

،در بزرگی وشان رویاهایش

،در عظمت عشقش

،در والایی ارزش هایش

.ودرشادی وسرور تقسیم شده اش نهفته است
 
بزرگی و شان انسان

،در بزرگی و شان افکارش

،در ارزش تجسم یافته اش

،در چشمه هایی که روحش از آن سیراب می گردد

ودر بینشی که بدان دست یافته،نهفته است
 
بزرگی وشان انسان

،در بزرگی و شان حقیقتی ست که بر لبان جاری می سازد

،در یاری و مساعدتی که بذل می کند

،در مقصدی که می جوید

!و در چگونه زیستن اوست

لينک مطلب

نظر شما ()

ای شعر

چرا دیگر نمی آیی به ذهن خسته ام ای شعر

چرا دیگر نمیگیری سراغی ازدلم ای شعر

چراغم..شعله ام..شمع ام  ولی دیریست خاموشم

ببین در خرمن جانم  دگر بار آتشی ای شعر

کتاب حرفهایم ز مشق عشق خالی ماند

قلم در دست من اینک صدایت میزند ای شعر

سکوت سرد تنهایی شکسته قامت طبعم

و من هرشب ز عمق دل تو را می خوانمت ای شعر

سخن بسیار..ذوق اندک..و من سرشار از اویم

چه سازم چاره ای امشب   تو خود بامن بگو ای شعر

لينک مطلب

نظر شما ()

خدایا

خدایا خدایا خدایا

کجایی؟

خدایا من کجام ؟

من غایم شدم یا تو ؟

گیجم !  گیجتر از هر وقت

چندتا چراغ روشن کن

قربونت

توی این تاریکی چشمام داره سیاهی میره

گاهی فکر میکنم برای اون چراغهایی که روشن میکنی بعد از این تاریکی باید تحمل دیدن نور رو

داشت!

بسم ا... ، روشن کن ؛

لينک مطلب

نظر شما ()

چگونه فراموشت کنم

تو را که از خرا به های هرزگی؛ به قصر سپید عشق هدایتم کردی و عاشقی بیقرار و یاری با وفا

برای خویش ساختی.

آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی و برای آشک های او شانه هایت را ارزانی داشتی؛و

با صداقت عاشقانه ات دلش را به درد آوردی.
 
چگونه فراموشت کنم؟..

تو را که سال ها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را حس می کردم؛ و به جستجوی

یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم...

که خدا یا پس کی او را خواهم یافت؟!

چگونه فراموشت کنم؟..

تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کرده ام! برایم..برایم تمامی اسم ها بیگانه شده

اند و همه ی خاطرات مرده اند...
 
چگونه فراموشت کنم؟...

تو را که با تو معنای وجود را دانستم برای من ماندگاری تا لحظه ای که خورشید عالم تاب بر دنیا

می درخشد. بی تو وجودم پوچ و فانی است.

لينک مطلب

نظر شما ()

مرا فراموش کرده‏ای

آن روزی که دیگر مرا فراموش کرده‏ای و من هم ...

چه کسی به تو میگوید ؟ ...

آری ... این خبر را ...

مردنم را ...

آیا در آن روز نیز همین گونه ای ؟ ...

هنوز بی یاد من ؟ ...

و باز من در اعماق تاریک مرگ خود، هنوز به فکر روشنای و امید تو ...

و آری کاش میتوانستم ببینم ...

بی قید و بی خیالیت را...

و کاش رها شدنت را میدیدم، از دست خیالاتی که هیچ گاه به سراغت نیامدند...

هیچ کس مرا باور نکرد...

باور نکرد، جنگل جان مرا ...

من نیز باور نکردم، جنگلم را،جانم را ...

هیچگاه...

دیگر از تو انتظاری نیست ...

حتی اندکی به من فکر کردن را ...

حتی یک لحظه خندیدن به حال مرا ...

حتی لبخندی از روی شادی برای مرگ من...

کاش بودی ...

فقط یک لحظه در فکر من ...

لينک مطلب

نظر شما ()

یک نفر هست

یک نفر هست که از پنجره‌ها

نرم و آهسته مرا می‌خواند

گرمی لهجه بارانی او

تا ابد توی دلم می‌ماند

یک نفر هست که در پرده شب

طرح لبخند سپیدش پیداست‌

مثل لحظات خوش کودکی‌ام‌

پر ز عطر نفس شب‌بوهاست‌

یک نفر هست که چون چلچله‌ها

روز و شب شیفته پرواز است

توی چشمش چمنی از احساس

توی دستش سبد آواز است

یک نفر هست که یادش هر روز

چون گلی توی دلم می‌روید

آسمان، باد، کبوتر، باران‌

قصه‌اش را به زمین می‌گوید

یک نفر هست که از راه دراز

باز پیوسته مرا می‌خواند

می خواهمت ...

چنانکه شب خسته خواب را ،

می جویمت ...

چنان که لب تشنه آب را ،

محو توام ...

چنانکه ستاره به چشم صبح ،

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را ...

بی تابم ...

آنچنانکه درختان برای باد !!

یا کودکان خفته به گهواره تاب را ...

بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل ...

یاآنچنانکه بال پریدن عقاب را ...

حتی اگر نباشی می آفرینمت !!

چونانکه التهاب بیابان سراب را !!

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی ،

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را !؟

لينک مطلب

نظر شما ()

مداد رنگی

کاش مداد رنگی های بچگی ام را داشتم تا این روزهای خاکستری ام را رنگ می کردم

تو جعبه مداد رنگی همه مداد رنگی ها مشغول نقاشی بودن

به جز مداد سفید .همه می گفتن اون هیچ فایده ای نداره      

وقتی ظلمت و سیاهی شب همه مداد رنگی ها رو فراگرفت    

مداد سفید تا صبح بیدار بود . مهتاب کشید ستاره کشید

و کوچک کوچک شد صبح تو جعبه مداد رنگی همه مداد رنگی ها بودن

جز مداد سفید هیچ رنگی هم نتونست جای خالی اونو پر کنه

لينک مطلب

نظر شما ()

نامردمان عصر

آتش احتیاجم را دیرگاهی است که در زیر خاکستر خاموشی پنهان کرده ام

تبخیر اشکهای نیازم را پرندگان تماشا بر بال ابرها به نظاره نشسته اند.

و شبهاست که دیگر عکس رخت بر تصویر مهتاب نمی درخشد

آنرا در قاب چشمانم پنهان کرده ام

تا نقش نگاهت بر تار قلبم حک شود

تا تو را از من نربانید

نامردمان عصر...

لينک مطلب

نظر شما ()

من عریانم

من عریانم ،‌ عریانم ، عریانم

مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم

و زخم های من هم از عشق است

از عشق ‌،‌ عشق ،‌عشق

من این جزیره سرگردان را

از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داده ام

و تکه تکه شدن ،‌راز آن وجود متحدی بود

که از حقیر ترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد …

لينک مطلب

نظر شما ()

مطرب عشق

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

که خوش آهنگ و فرحبخش هوایی دارد

پیر دردی‌کش ما گر چه ندارد زر و زور

خوش عطابخش و خطاپوش خطایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قند پرست

تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال

پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند

درد عشق است و جگر سوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسا بچه باده پرست

شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند

وز زبان تو تمنای دعایی دارد

لينک مطلب

نظر شما ()

گرمای تابستان

عشق آرام آرام سر از پستوی خانه بیرون کشید

و به خورشید لبخند زد.

بهار دل شکوفه به دامان دواند

و مهر مهری به پایان بی نهایت زمستان زد...

و تو دستم را در دست گرفتی تا در لطافت بهار

گرمای تابستان را فراموش نکنم.....!!!

لينک مطلب

نظر شما ()

ظرفیت تکمیل

بعضی وقتا تا میای اوج بگیری

یک دفعه به پاهات یک زنجیر میبندن

یکی هم از اون زنجیر دستش رو میگیره

حالا میتونی اوج بگیر !!!

باید اون طرف رو هم با خودت ببری بالا

اما حواستت باشه تا اوج بگیری خیلی راه ِ

هنوز اول کار اونقدر میکوبتی زمین

که دیگه یادت میره پریدن چی بود !

چی برسه به پرواز و اوج گرفتن !!!

این دیگه ظرفیت نداره ...

این چراغها اتصالی پیدا کرده ؟

مشکل از اون بالاها نیست

احتمالا چراغها نیم سوز شدن  !

یک وقت برق که ضعیف و قوی نمیشه ؟

تا بحال دیدی جریان برق شدید بشه لامپ بترکه !

کشش نداشته

یک جورایی انگار ظرفیت نداشته !

لينک مطلب

نظر شما ()

روز شوم

تو چشات یه زندگی مخفی شده

تو اونو از من نگیر

روزی که مرا نام دادند

روزی که آسمان گرگ و میش گونه بود

و روز در زنجیر نور می رقصید

روزی شوم بود
 
کودکی که در دستان مست اردیبهشت بیدار شد

و ابر ها برایش باریدند
 

من از زبانه های نور
                      
بلعیدم

زمین سبز بود و جایگاه من گرم

روزی که من در نهایت خنده اشک می ریختم

انگار

روز تولدم بود
 
روز شومی بی تکرار

روزی که  خورشید نور نداشت

لينک مطلب

نظر شما ()

دلتنگم

آنچنان دلتنگم که نمی دانم باید چگونه نبودنت را باور کنم !

دلتنگم. دلتنگ لحظه های ناب با هم بودن...دلتنگ شنیدن زمزمه دوستت دارم؛ دلتنگ تکرار هزار

باره دوست داشتن و باور کردن عشق. دلتنگ دیدنت؛ شنیدنت و حس کردن حضورت...

و نمی دانی این دلتنگی که دلهره است و نگرانی و حسرت چه شیرین است و چقدر لذت بخش.

و من از آن روز که دلم برای این دلتنگی ها تنگ شود؛ میترسم...

کاش مى شد تو را درک کنم   کوچه ى فاصله را ترک کنم یا که ترکت کنم و بار دیگر   معناى فاصله

را درک کنم!

لينک مطلب

نظر شما ()

دفتر خاطرات

زندگی دفتری از خاطره هاست

خاطراتی شیرین

خاطراتی مغشوش

خاطراتی که زتلخی رگ جان میگسلد:

یکنفر در شب کام

یکنفر در دل خاک

یکنفر همدم خوشبختی هاست

یکنفر همسفر سختی هاست

چشم تا باز کنیم

عمرمان میگذرد

وز سر تخت مراد

پای بر تخته تابوت گذاریم همه

ما همه همسفریم

لينک مطلب

نظر شما ()

درد نامه

گذر سرد باد از کوچه تنهایی و وحشت، گریز برگها را به همراه داشت

و در گوشه ای از دیوار کاهگلی باغ، نقش دستانی پر از خواهش،

 چشمان رهگذران را لحظه ای به سوی خود می کشاند.

تا رسیدن اشکهای آسمان به زمین فرصتی بیش نمانده

و فراموشی دستان خالی

فراموشی احتیاج

فرصتی کمتر از یک نفس

لينک مطلب

نظر شما ()

حیف

باز یک شب یک دریچه ، دو چشم قشنگ

نامه ای خیس از ستاره ، من و تو چه بیرنگ

عکسی از دیروز دور ، یادی از فصل غرور

پشت سر درد شبانه ، بغضی از جنس ترانه ، ساز نا کوک زمانه

این همه شعر و سرود ، از تو از عطر تو بود

حلقه های بی نگین تو ، قایقی بی سر نشین تو

راه و خورجین ، اسب و زین تو ، بدترین و بهترین تو ، سهم من فقط همین تو....

ای چراغ هر چه جادو ، شعله های دست تو کو؟

تو دروغی بی فروغی ای چراغ پست کم سوحیف از اشک عاشق من ، حیف از این بیهوده بودن

بی دریغ و بینهایت

حیف از این من

حیف از این تن

حیف از این آه ، خواب کوتاه

حیف از این رنگ سحرگاه

حیف از این رویای روشن

حیف از این ترانه من

راحتم ،

بگذار و بگذر ،

رد شو از تصویر آخر.

لينک مطلب

نظر شما ()

چگونه باور کنم

نگاهت

بیانگررازدلت نبود!

کاش

اینچنین بود.

نمی دانم

رفتنت را ،

به پای کدامین گناه خود بگذارم ؟

عشقم ؟

صداقتم ؟

شاید هم صمیمیتم ؟

بگو تا بدانم !

من که تو را

بارها و بارها

از آن خود دانستم ،

حال چگونه باور کنم که مرا

برای همیشه

تا ابد و قیامت

ترک کرده ای !

چگونه ؟

چگونه باور کنم ؟

لينک مطلب

نظر شما ()

انسان ِ بی آهنگ

انسانی که در دلش نغمه و آهنگی نیست،

با نغمه و آهنگ به وجد نمی آید،
 
شایسته ترین فرد برای هرگونه خدعه و جنایت و تجاوز و غارت است،
 
روحش چون شب سیاه و ملال انگیز

و دلش چون شهریار تاریکی ِ تیره و ظلمانیست.
 
چنین انسانی را اعتماد هرگز نشاید.

لينک مطلب

نظر شما ()

انتظار

از دریچه

با دل خسته ، لب بسته ، نگاه سرد

می کنم از چشم خواب آلوده خود

صبحدم

بیرون

نگاهی:

در مه آلوده، هوای خیس غم آور

پاره پاره رشته های نقره در تسبیح گوهر...

در اجاق باده آن افسرده دل آذر

کاندک اندک برگ های بیشه های سبز را بی شعله

می سوزد...

من در اینجا مانده ام خاموش

برجا ایستاده

سرد

وز دو چشم خسته اشک یاس می ریزم جاودان:

جاده خالی

زیر باران!

لينک مطلب

نظر شما ()

از جنس شقایق

از جنس شقایق پر داغم

و قلیم به نازکای حریر محبت

و انتظار و صبر را در نگاه خسته ام دریاب

که چه منتظر به کاخ بلند آرزوهایت می نگرد

برای این نگاه های منتظر چه ارمغانی خواهی داشت؟

لينک مطلب

نظر شما ()

احساسات دل برید

بایداز احساسات دل برید, باید حریم وجود را با خارهایی که در دلت فرو کردند حفاظت کنی ,بگذار

تا آسوده و بی دغدغه سر بر بالین نهی, بگذار تاآنان که می خواهند خط بطلان بر عشق کشند

زیرا که تو تنها بودی و خود نمی دانستی به تنهایی تن به مبارزه ای دادی که یارانت را در برابرت

می بینی نه در کنار.خدا به همرات.

لينک مطلب

نظر شما ()

 UP ۲۰ جدید* ۲۸/۰۱/۸۷

خدایا سلام

مرد دستانش را به سوی اسمان دراز کردو گفت :خدایا سلام امشب میخوام با تو اندکی صحبت

کنم امشب به کسی برای شنیدن نیاز دارم به کسی برای گوش دادن به نگرانی و ترس هایم

خدایا تو خود شاهدی به تنهایی نمیتوانم....از تو میخواهم تا خانواده ام را در پناه خود حفظ کنی و

علیرغم سرنوشتی که برایشان رغم زده ای زندگی شان را پر از اطمینان و اعتماد نمایی و به من

ایمانی عطا کن تا بدون ترس و واهمه ای با لحظه لحظه ی زندگی ام روبرو شوم.خدایا از تو سپاس

گزارم که به حرف هایم گوش دادی شب بخیر .دوست دارم.انگاه زمزمه کرد:خدایا با من حرف بزن"

و سینه سرخی اواز خواند اما مرد نشنید.

پس دوباره گفت خدایا با من حرف بزن و اسمان غرشی کرد اما مرد باز هم نشنید و به اطراف

نگاهی انداخت و گفت:خدایا بگذار تا تو را ببینم و ستاره ای در اسمان روشن تر شد و چشمک

زد.اما مرد ندیدو فریاد زد: خدایا معجزه ای به من نشان بده نوزادی به دنیا امد و مرد باز هم متوجه

نشد و در نا امیدی گریه سر داد و گفت خدایا مرا لمس کن بگذار بدانم که تو در اینجا حضور داری.

پروانه ای روی شانه هایش نشست اما او انرا دور کرد....خدا در همین جاست همین نزدیکی

ها....در همین چیزهای به ظاهر ساده و بی اهمیت ولی نعمت های خداوند ممکن است ان طور

که منتظرش هستی به دستت نرسد؟

لينک مطلب

نظر شما ()

فال نیک

گفتی : غزل بگو ! چه بگویم ؟ مجال کو ؟

شیرین من ، براز غزل شور و حال کو ؟

پر می زند دلم به هوای غزل ، ولی

گیرم هوای پر زدنم هست ، بال کو ؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را

چشم و دلی برای تماشا و فال کو ؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدن

آن بگهای سبز ِ سرآغاز سال کو ؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند

حال سوال و حوصله ی قیل و قال کو ؟

لينک مطلب

نظر شما ()

نامه ای بر اب و بر باد

وای که چقدر سر انگشت خسته بر بخار این پنجره ها کشیدم و ...تو نیامدی

نیامدی تا ببینی که بی تو چه تنهایم

نیامدی که شاید وجدانت راحت بماند

تا یادت نیاید که چه قولها دادی و چه قسم ها خورده بودی

نیامدی تا نشنوی تمام وجودم فریاد میزند بی معرفت ترین دوست دنیا هستی

تا یادت نیاید که روزگاری من تمام دنیات بودم

اما تمام اینها باعث نخواهد شد تا تقدیر فراموش کند بی مهری ات را

من شاید بتوانم باز هم سکوت کنم

اما مطمئنم روزگار و بازیهایش نه

نگرانم

نگرانم برای روزهایی که میایند تا از تو تاوان بگیرند

نگرانم برای پشیمانی ات زمانی که هیچ سودی ندارد

تو مرا فراموش خواهی کرد

من منتظر شکستنت نیستم

نفرین هم نمیکنم

اما میدانم که این برای فرار از سرنوشت کافی نیست

نمیدانم هنوز هم میتوانی مثل قدیم بخندی

اینجا همیشه سرد است

همیشه همیشه حالم خوب نیست

اما هرگز دیگر گرمایی از وجودت طلب نخواهم کرد

بی من بمان تجربه کن یاری دگر را گرمی دستی دیگر را

بخاطر هم نیاور مرا اگر اینگونه راحتی

بخند به همه بگو که شادی

ولی من که میدانم

میترسم برای روزهایی که میایند برای تو

چهارشنبه که بیاید اولین سالیست که تولدت را تبریک نمیگویم

و هفت روز بعدش که بازهم چهارشنبه است اولین اسفندی است که نیستی

تا تولدم را تبریک بگویی

بهار که بیاید دیگر همه اولین بی تو بودن ها را یکبار تجربه کرده ام

اولین عید اولین باران بهاری اولین تابستان

میبینی

باور کردنش سخت است اما باور باید کرد

بخند شاد باش برای دلی که شکستی

برای حریم حرمتی که زیر پا گذاشتی

اسم تو صورت تو و یاد تو

تنها یک چیز را بخاطر من میاورد دروغ را

تو یک دوست را از دست دادی و من دشمنم را شناختم

راستی میتوانی بگویی چه کسی ضرر کرده؟

لينک مطلب

نظر شما ()

تو اینجا نیستی

تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم

و می دانم ، اگر دیگر نیایی ،

در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم !

امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری

تو می آیی !

تو می آیی بهانه من ،

و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ،

جوانه می زند ،

لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ،

تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ،

تمام لحظه های بی تو بودن را ،

تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ،

شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ،

به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد !

تو می آیی بهانه من ،

تو می آیی ،

و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و

تنها به شوق تو ،

سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید !

لينک مطلب

نظر شما ()

نگاه من

نگاه من اینجا به امتداد چشم تو خشک شده است

راستی می دانی چشمهایت رنگ آب است ؟

زلال مثل دریا ، نه آبی ، نه سبز ، نه قهوه ای ، نه مشکی

نه هیچ رنگ زمینی در آن نگاه طولانی تو نیست

نگاه طولانی که هیچگاه نفهمیدم به چه کسی یا چه چیزی است

فقط این را فهمیدم که به من نیست

عزیز نازنین مبارکت باشد

زره ای که به تن پوشیده ای حقیقتاً به تو می آید

برازنده تر از هر زمان شده ای

قلب من یک ترک هم بر نداشته است

با تمام بی اعتنایی پاییزی تو حتی یک شکاف کوچک هم ندارد

و این را مدیون سخاوت روح اعلی توست

سخاوت تو همچنان که احساس مرا تازه تر می کند ،‌روزی از پایم در خواهد آورد

این دیگر یعنی شکست ! روح وارسته من تحمل این بی نیازی ترا ندارد ...

لينک مطلب

نظر شما ()

وقتی که تو بخواهی ناممکن ممکن می شود

وقتی تو بخواهی گلی زیبا بکاری .

وقتی تو بخواهی قایقی محکم بسازی.

وقتی تو بخواهی در رشته تحصیلی ات مدرک دکترا بگیری .

وقتی تو بخواهی به عیادت بیماری بروی.

وقتی تو بخواهی برای یک بار هم که شده به شهر مورد علاقه ات سفر کنی.

وقتی تو بخواهی دوست مورد علاقه ات را بعد از 20 سال پیدا کنی .

وقتی تو بخواهی کار مورد علاقه ات را پیدا کنی.

وقتی تو بخواهی گنجشک آسیب دیده ای را مداوا کنی.

وقتی تو بخواهی سرپرستی کودک یتیمی را بر عهده بگیری.

وقتی تو بخواهی برای این که هم نوعت زیر باران خیس نشود او را در زیر چتر

خودت پناه دهی.

وقتی تو بخواهی که زندگی یکنواختت را به زندگی پر از شور و هیجان تبدیل کنی.

وقتی تو بخواهی برای پاسداری از میهنت 2 سال هر روز 12 ساعت نگهبانی از

مرز های کشورت نگهبانی بدهی .

وقتی تو بخواهی برای خوش حال دخترکی خرد سال از انتقام گرفتن از پدرش بگذری.

وقتی تو بخواهی برای راحتی پرندگان اطراف خانه ات لانه ای برایشان درست کنی.

وقتی تو بخواهی انسان های گریان دور و برت را از ته دل

بخندانی...معلوم می شود که تو برای توانستن منتظر هیچ کس نیست

لينک مطلب

نظر شما ()

یک عشق نخستین

چشمانم را به باد خواهم داد

تا درهیاهوی سیاحت بی کرانه اش

آن هنگام که کودکی بر فراز بامی چشم امید به پرواز لک لک ها دارد

آن هنگام که دستان پرسشگری به دنبال رد پای محبت

در فضای بی کرانه نامرادی ها

در فضای آغوش گشوده ی هوس های بی انجام

در کنار یک نیاز از پا فتاده

ساییده بر فضای سنگ فرش عشق می شود

و سرسبزی را در فراسوی یک نگاه، به ابدیت می سپارد

مرا در تراکم نقش های بی پرده

مرا در ارواح راه نیافته به عدم انسانی

مرا در لحظه دیدار دو پنجره

در لحظه یادآوری یک اسطوره از جوانی

یک عشق نخستین ...

مکرر کند

آن هنگام که نی نی چشمان زیبایی

مرا به عمق فاجعه نزدیک می کند ...

لينک مطلب

نظر شما ()

نمی شد که از آن کوچه نگذشت

کوچه خاکئ دوران شئرئن بعد ازظهرهائ گرم تابستان

ساپه ائ که زپر پائ تو گم مپشه و کنار نبشئ دپوار کاهگلئ خودش را قاپم مئ کنه

صدائ گرپه بجه خوابپده تو اپوان را مپشنوئ؟ بازئ دم گربه روئ لبه شپروانئ را جئ؟ مئ بپنئ؟

از شاخه خسته درخت توت  که اطرافش زنبورهائ قرمز مئ چرخند توتئ مئ افته چه شپرپن

بو ئ اون گل پاس رازقئ که ته کوچه برائ خودش غوغاپئ بپا کرده مئ خواهم پاهام رو بکشم

باپد به ته کوچه برسم لائ انگشتهائ پاهام خش خش خاک و سنگرپزه کف دستم عرق کرده

صدائ آب مپاد کدوم در را بزنم که در مپان باغچه اش حوض کوچکئ با شپر آب کهنه ائ که داره

مئ چکه باشه؟

از اپن کوچه باپد بگذرئ بوئ پاس رازقئ تابستو نئ را صدائ گرپه بچه و چکه چکه شپر کهنه آب

باپد رو زانو وسط اپن کوچه بشپنئ خاک مثل په قالئ قدپمئ و خوش نقش تو را مهمان کنه و

آفتاب زپر بازوت را نگه داره که از بازئ برگهائ درخت توت و عشق گلهائ وحشئ لا به لا ئ کا

هگل دپوار روبرو مست نشوئ نمئ شود که از اپن کو چه نگذشت؟

لينک مطلب

نظر شما ()

نظر شما چیست

می خواهم فکر کنم که دنیا چقدر زیباست و همه راستگو و خوب هستند .

می خواهم ایمان داشته باشم که هر چیزی ممکن است و می خواهم که از پیچیدگی دنیا بی خبر

باشم .

می خواهم دوباره به همان زندگی ساده خود بر گردم . نمی خواهم زندگی من پر شود از کوهی

از مدارک اداری ، خبر های ناراحت کننده صورتحساب ، جریمه و ...

می خواهم به نیروی لبخند ایمان داشته باشم ، به یک کلمه محبت آمیز ، به عدالت به صلح ، به

فرشتگان ، به باران ، به ...

این دسته چک من ،کلید ماشین ، کارت اعتیاری و بقیه مدارک ، مال شما .

من رسما از بزرگسالی استعفاء می دهم .

نظر شما چیست ؟

ای بهترین همراه من بیا تا بودن را آنطور که می خواهیم تجربه نماییم .

لينک مطلب

نظر شما ()

ماه این قلب تویی

حرف درویش تویی، گمشده از خویش تویی

شادی "زهره" دراین جاده پرپیچ تویی

ماه این قلب تویی، سهیل این دهر تویی

حرفی از عشق نزن، زمزمه عشق تویی

لاله تویی، یاس تویی، یارو هم آواز تویی

روشنی چشم و دلم در شب پرواز تویی

معنی پروازتویی

همسفر زندگی ام...

معنی پرواز تویی...

لينک مطلب

نظر شما ()

قصه من و تو

گذشت لحظه های با تو بودن

و در پاییز عشقمان

تامی از دوست داشتن باقی نماند

چقدر زودگذر بود قصه من و تو

و در آنروز که دست بی رحم تقدیر

درو کرد گندمزار دلهایمان را

و تهی شد همه جا از عطر گل عشق

و در کوچ پرنده های غمگین

در آن کویر آرزو

شاعری دل شکسته و تنها

می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها

شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها

قطره اشکی به یاد همه خاطره ها

لينک مطلب

نظر شما ()

شهر یاران

یک شب گرم وتب آلود آمدی از شهر یاران

ناگهان از هر جوانه گل بر آمدچون بهاران

ای تو از نسل بهاران ای امید سبزه زاران

ای صدایت پاک و معصوم چون سرود چشمه ساران

ای نگاه تو همیشه مثل دریا بی کرانه

ای که نامت در زمانه گشته در خوبی فسانه

کرده اینک در دل من آتش عشق تو خانه

ای که نامت بر لب من معنی خوب سرودن

خوشترین ایام عمرم لحظه های با تو بودن

لينک مطلب

نظر شما ()

سایه های شگفت

تو از کدامین گوهری

که هزاران هزار سایه های شگفت،

خود را در تو می آویزند؟

و این چگونه تواند بود

که هر سایه ای را صورتی

و هر صورتی را طرزی و طرازی دیگر می بینم،

و تو تنها یک چیز،

و تو تنها یک ذات،

و هر سایه ای را از تو نقشی دیگر؟
 
اگر جمال ِ آدونیس را وصف کرده اند،

مجملی از جمال ِ تو گفته اند؛

و اگر چهره ی هلن را که مجموعه ی زیبایی است

به تمام و کمال ستوده اند،
 
شبحی ناتمام از جمال ِ تو تصویر کرده اند؛
 
و اگر از بهار و تابستان سخن گویند،

این یک سایه ی حسن ِ تو

و آن یک سفره ی احسان ِ توست.
 
ما تو را در تمامی صورت های قدسی می شناسیم

و در هرچه بدیع و زیباست، نشانی از تو باز می یابیم.

اما در حسن ِ خلق و وفای عهد

نه تو به کس مانی و نه هیچ کس به تو مانـَد.

لينک مطلب

نظر شما ()

زجر ِ من بودن

دشت خواب با کوه های

آبی ، نه شعری نه

میلادی

طلوعی بود که  مغربش

گریه میکرد

ستاره ها دل نداشتند که

بخوابند

سوخته حتی خاکستر دشت

ستون ستون، حرمت ِ

احساس بی ریشه گی

قدم قدم، درد ِ بی

همخونان

بغض بغض زجر ِ من بودن

لينک مطلب

نظر شما ()

رنگ

بنویس آب ، نوشت آب                           

نان بنویس ، نوشت آب

تخته را پاک نمود و به جایش برگشت

پای او می لرزید، لیک آرام نشست 

زنگ تفریح زدند

هرکسی چیزی داشت از برای خوردن

دخترک با اندوه ، زیر چشمی همه را می پایید

وسپس بی تردید ، دست خود کرد دراز سوی شیری که در آن جاری بود

آب ، بی منت خلق

بازهم زنگ زدند،او سرجایش نشست

چشم در چشم معلم خاموش

کرد ترسیم دو سه شاخه ی رز ، رو به شاگردان گفت :

ساقه ها را ازدم ، شکلاتی بزنید

پشت گلبرگ کرم ، یا نباتی بزنید

برگها را بزنید همگی رنگ خیار

گل بالایی را رنگ زیبای انار

گل سمت چپ را ، پرتقالی نیکوست

وسط گلها هم ، رنگ شاد لیموست

آن گل پایین را ، تیره ی گیلاسی

سایه ی گل ها را روشن ریواسی

دخترک ، گل ها را روی یک صفحه کشید

وبه گفتارمعلم کمکی اندیشید

که چه رنگ است انار ؟یا چه رنگ است خیار ؟پرتقال و گیلاس ؟ شکلات و ریواس

اشکی از گوشه چشمش لغزید

گل و برگ و ساقه همه را آبی زد.

لينک مطلب

نظر شما ()

دردهای من

دردهای من جامه نیستند تا زتن درآورم

چامه و چکامه نیستند تابه رشته سخن درآورم

نعره نیستند تازجان برآورم

دردهای من نگفتنی است دردهای من نهفتنی است

دردهای من گرچه مثل مردم زمانه نیست درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان ، مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه شناسنامه هایشان درد می کند

ولی من تمام استخوان بودن

لحظه های سرودنم درد می کند

د ست سرنوشت،خون درد راباگلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خود را رها کنم

دفترمرا دست درد می زند ورق...

شعرتازه مرا درد گفته است، درد هم شنفته است

پس دراین میانه من ازچه حرف می زنم

درد حرف من نیست،نام دیگر من است

من چگونه خویش راصدازنم؟...

لينک مطلب

نظر شما ()

به کسئ که از 5 سالگئ کار مئ کنه

صبحئ زود آپا قطره شبنمئ را که از نوک برگئ آوپزان باشه دپدئ؟

ساپه چشما ن سپاه مستت را در آن چطور؟

چشمانئ که همپشه قطره اشکئ در آن به مانند بچه ائ که در گهواره خوابپده دراز کشپده و تاب

مئ خوره

من مئ بپنمت با موهائ سپاه که مظلومئ صورتت را در خود گرفته آه اگر دست دراز کنئ زپر

پوست درخت گوشه باغچه گرمئ لبخندئ که سالها ندپدئ و اون عشق درونت را به بپرون مئ

کشئ

نگاه کن بالااونجا که ستاره ائ به اپن طرف و اون طرف مپدوه پشت سرش خطئ از وفائ نور را به

دنبال داره اگر انگشت را دراز کنئ مپتونئ اون خط را به دور انگشتت بپپجئ و از عشق داشتن نور

تا انتهائ آلبوم بجگئ بدوئ

من مئ بپنمت با لبهائ جمع شده مئ شود برگهائ سرخ لبت را دانه دانه باز کرد و از مپان آنها

بوئ خوش سکوت سالها را درپافت?مپشود آنها را چپد و در پاکتئ از تنهاپئ نگه داشت هنوز

شبنمئ از برگ آوپزان هست.

لينک مطلب

نظر شما ()

از ستاره تا اوج

هنوز آخرین ستاره

دنباله دار ،در آسمانم مانده

مانده تا بدانیم:

آنجا که نور را به

اعدام محکوم می کنند ،

ترانه را به جرم ِ

رهایی مصلوب می کنند ،

پروانه ها را به جرم ِ

تولد ،در پیله می سوزانند ،

ما چه بی صدا

ماندیم...

آنجا که لحظه ای من را

تحمل نکردند

لحظه را شکستند تا

بشکنم،

من چه تنها بودم و مایی

با من نبود...

این را آخرین ستاره

دنباله دار دید،

در من گریست ، در

دیدگانم سوخت...

چه کسی دانست این سوختن

چه بود ؟!...

برای ِ ما سوخت ...

دیگران نفهمیدنداین

سوختن یعنی چه؟...

در تیره نگاهشان زهری

بود،

زهری که چون خوره ای

روحم را درانزوا می

خراشد

آنها بر این باور

نبودند که خود سوزی

ستاره ،

پروازیست از ستاره تا

اوج...

لينک مطلب

نظر شما ()

از رفتن من غصه نخورد

هیچ که از رفتن من غصه نخورد

هیچ که با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت

بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت

وقتی رفتم کسی بد رقم نکرد

دل من می خواست تلافی بکنه

پس چه شد هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت

هوا صاف و خیلیم آفتابی بود

اگه شب میرفتم و خورشیدم نبود

آسمون خوب می دونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر

که واسم غریب و ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من

همه آرزوهاش و باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود

گل ها  اما همه پژمرده بودن

کسایی که واسشون مهم بودم

همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت

وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دل من میخواست تلافی بکنه

پس چه شه هیچ کسی عاشقم نکرد

لينک مطلب

نظر شما ()

آن دخترک

امشب دلش بارانی هست در کوچه های قلبش به دنبال تو میگردد ،  چرا پیدایت نمی کند؟ تو

کجایی؟ چرا صدایت را نمی شنود؟
 
آن دخترک با نگاهی مهربان با دلی پر از عشق با ندای قلبش ، تو را صدا می کند، صدایش را نمی

شنوی؟
 
دخترک همیشه با قلبی گرم با شور و هیجانی خاص با تمام دردها و غمهایش ، همیشه سعی

کرده هیچ وقت ، هیچ وقت ناراحتی خودش را نشان ندهدهمیشه بر تمام دردها لبخند زده و

دیگران رو هم از غم بدور کرده و حتی بارها پای صحبت ناله و آه دوستانش نشسته و سعی کرده

، در همان چند لحظه ای هر چند کوتاه با لبخند و نگاه مهربان خود ، دل دوستانش را شاد کند و

غم را از آنان دور ...ولی اینبار ...دخترک دلش گرفته و بارانی هست امشب ندای قلب دخترک

سکوت کرده !!! یه مدتی هست سعی کرده ناراحتی و دلتنگی خود را از دوستانش پنهان کند

ولی ... اینبار بغض های گلویش به اشکهای چشمانش تبدیل و بدور از چشمان دوستانش

سرازیر... و دیگر لبخندهایش معنا ندارد ، چرا؟ چرا دل دخترک غمگین هست؟

حالا اینبار دوستانش حتما پای صحبتهای ندای قلب دخترک می شینند ، اینبار دوستانش قلب

دخترک را با لبخندهایشان شاد می کنند
 
ولی...دخترک ترجیح می دهد مهر سکوت بر لبانش بزند و آن، راز دلتنگیش را به کسی نگوید،
 
دخترک در جمع دوستان حضور پیدا کرد ، همه شاد ،همه خوشحال و ...
 
دخترک مثل همیشه با ظاهری آراسته با لباسی از ابریشم با نگاهی مهربون با دلی صاف و خیلی

زیبا، تا حدی که شبیه فرشته ها شده بود با این تفاوت که اینبار دلش گرفته ، آرام آرام وارد مجلس

شد ولی یکدفعه ... تمام نگاه مهمان ها به سوی دخترک جذب شده بود دخترک خیلی زیبا شده

بود او ناراحتی خود را پشت نگاه مهربانش پنهان کرده بود و باز لبخندی بر لب زد تا کسی رو

ناراحت نکند ... ولی نمی دانید ، نمی دانید، نمی دانید که دخترک چطوری بغضهایش را در گلویش

فرو برد تا حدی که نفس کشیدن برای او سخت بود...

لينک مطلب

نظر شما ()

 UP ۲۰ جدید* ۲۷/۰۱/۸۷

نمی خواستم بدانی

نمی خواستم بدانی ، دوستت دارم... !

و هرگز نمی خواهم بدانی

چقدر دوستت دارم ... !

هنگامی که در برابر دیدگانت

سیل اشک چشمانم

و در زلال چشمان سیاهت

تراته عاشقانه نگاهم

و در تمنای نگاهت

لبریز کاسه صبرم

و بر گونه های زیبایت

ارتعاش لبانم

و در پناه دلپذیرت

تکه ضربه های قلبم

مشتم را باز کرد.

بر این باور بودی

کـــــه

رسوا شدم... !

شاید

حق با تو باشد

چون دانستی

آنچه نمی خواستم بدانی

امـــا

یقین دارم

سوگند میخورم

هنوز هم

و هیچگاه نخواهی دانست

کــــه

چقدر دوستت دارم

لينک مطلب

نظر شما ()

لحظه ی آخر

لحظه ی آخر را به خاطر دارم شبی پر از ستاره. نمیدانم چرا ناگهان این کلمه را به زبان آوردم :

آسمان نگاه تو

شاید بخاطر برقی بود که آنشب در چشمانش احساس کرده بودم انگار تمام ستاره ها درون

چشمش میهمانی گرفته بودند وآن آسمان زیباترین آسمان زندگی من بود.بعد از رفتنش پشت

پنجره ایستاده بودم و به آینده ی مبهمم پس از او فکر میکردم . که ناگهان، ناگهان از نقاب پنجره

آسمان نگاهش به چشمانم بی فروغم گره خورد دستم را به نشان خدا حافظ با لا بردم اما با تمام

وجود او را میخواندم ومیخواستم که برگردد.

من رفتم وتمام عشقم را به او به یادگار دادم . وتمام تنهایی وغربتم را با خود به دیار غریبی بردم

که در آنجا تنها ترین تنهاترینم. وهنوز هم به یادش قلبم میتپد.

لينک مطلب

نظر شما ()

وفا به عهد

به تمام عهدهایمان وفا کردیم؛

عهد بستیم که با هم بمانیم، ماندیم،عهد بستیم باهم مهربان باشیم، مهربانیمان تمام شهر را

فراگرفت. عهد بستیم که من خود او باشم واوخود من وتمام احساسمان را به هم تقدیم

کردیم.عهد بستیم جای خالی هرچه نداریم را برا ی هم پر کنیم و همین را کردیم. عهد کردیم در

همه حال به یاد هم باشیم وهیچگاه همدیگر را رها نکردیم. اما.....

اما آخرین عهدمان را شکستیم. عهد بستیم که در لحظه ی وداع خاطره ای شیرین به یادگار

بگذاریم واشکی نریزیم. اما...

اما اشکها امانمان را بریدند و وقتی برای آخرین بار همدیگر را در آغوش گرفتیم چشمهایمان به جای

اشک خون میبارید. ودر دل میگفتیم که به کدامین گناه طعم این لحظه ی تلخ را چشیدیم؟ من رفتم

واو ماند، او که بهترین وزیباترین معنای زنده بودنم بود. من رفتم اما اوماند، او که فرشته ی نجات

من بود. اوکه.... همه کس بود ومن هیچ او

لينک مطلب

نظر شما ()

رویای غم انگیز

رویای غم انگیزی است

رویای نگاه تو

در شعر نمی گنجد حرفها و خیال تو

آن همه بی پروا  رفتن از مرز دنیا را

در وصف نمی گنجد در شعر نمی آید.

پس کو آن همه پرواز

پس کو آن همه آواز

سخت است عبور از تو

سخت از جدا از تو

من حیرت زده و مبهوت شاید از ریای تو

دیگر به که گویم من

روزی که برفتی تو

من دیوانه شدم بی تو

روزی که نشستم من

در وهم و خیال خود

سالها نوشتم من

از وصف فراق تو  از شرم وصال تو

من هیچ نمی دانم

رفتنت از چیست؟

من هیچ نمی گویم

غصه ات از کیست؟

روزهاست که بی خبر رفتی

روزهاست که بی اثر رفتی

من ماندم و تنهایی

من ماندم و رسوایی

تو هیچ ندانستی من مردم و پوسیم

تو هیچ نفهمیدی من رقتم و گرییدم

رفتم بدون تو با رسوایی و تنهایی

بس نیست دگر عشقم آن همه شیدایی

من مست خیال تو

من در شوق نگاه تو

در این همه اندیشه

تو بار سفر بستی

از پیش ندانستم

از پیش نفهمیدم

ای کاش که بعد از تو تا ابد می خفتم

تا ابد می مردم

پس خوب بدان عشقم

هرگز برنگرد از راه

تا هر لحظه به یاد آرم

اندوه طولانی عشقی جان کاه

لينک مطلب

نظر شما ()

قدم می زنم

وقتی قدم می زنم به خیلی چیزها فکر می کنم .

شاید بهتر باشد بگویم وقتی فکر می کنم مدام قدم می زنم .

یک جور صدای خاص شبیه موسیقی

خیلی مبهم و ضعیف , محیط اطراف من را احاطه می کند .

یک موسیقی ملایم ...

در حین قدم زدن تماس صورتم با ارواح سرگردان را احساس می کنم .

بعضی از آن ها در حین رد شدن از کنارم دستشان را با ملایمت بر گونه هایم می کشند .

و بعضی از آن ها با خشونت به پهلوهای من لگد می کوبند .

بعضی از آن ها مدام گریه می کنند

و بعضی ها سراغ عشق گمشده شان را از من می گیرند .

من بی توجه به تمام این صحنه ها , فریاد ها و خنده ها , فقط قدم می زنم .

تمام توجه من به مورچه های خسته ای است که بی محابا در مسیر عبور من در گذرند .

له شدن یک مورچه در زیر صفحه آجدار کفش یک عابر , یک فاجعه است .

قلب مورچه ها مثل پوستشان سیاه نیست

قلب مورچه ها رنگ سرخ است .

گاهی احساس می کنم در حین قدم زدن پرواز می کنم .

و این حالت در خواب های من تشدید می شود .

من شب ها نمی توانم بخوابم

قلب من گاهی از حرکت بازمی ایستد و من با تمام وجود این سکون را حس می کنم .

از این سکون نمی ترسم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

محبت چیست

از آتش پرسیدم محبت چیست؟

گفت از من سوزانتر است

از گل پرسیدم محبت چیست؟

گفت از من زیباتر است

از شمع پرسیدم محبت چیست؟

گفت از من عاشق تر است.

از خودش پرسیدم تو کیستی؟

گفت نگاهی بیش نیستم

لينک مطلب

نظر شما ()

گذرگاه زمان

گذرگاه زمان خیمه شب بازی دَهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشقها می میرند، رنگها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ دست نخورده بجا می ماند.

لينک مطلب

نظر شما ()

کوچه

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید؛
 
یادم آمد که:

شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
 
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه، محو تماشای نگاهت،

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ
 
یادم آید؛ تو به من گفتی :

«از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند براین آب نظر کن

آب، آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن!»
 
با تو گفتم:

حذر از عشق!

ـ ندانم ـ

سفر از پیش تو ، هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من گفت زدی، من نه رمیدم، نه گسستم.

باز گفتم که:

تو صیاد و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گسستم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله ی تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید

ماه برعشق تو خندید
 
یادم آید که:

دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم، نرمیدم
 
رفت در ظلمت غم ، آن و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دگر از آن کوچه گذرهم ...
 
بی تو ، اما، به چه حالی من از ، آن کوچه گذشتم.

لينک مطلب

نظر شما ()

کاش

کاش تو آن درخت سبزی بودی که با گشودن پنجره و دیدن تو دلشاد می شدم...اما نه در پاییز و

زمستان درختان سبز نیستند. پس شاید تو را از یاد ببرم.

کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر

است.پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم.

کاش تو آن خورشید بودی که با نور خود به روحم گرما و روشنایی می بخشیدی...

اما نه کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست...اما نه گل

یاس روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند.

پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه در

کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم-آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه عطر

گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید

لينک مطلب

نظر شما ()

شکوه ِ دنیوی

(ویلیام شکسپیر)

شکوه ِ دنیا همچون دایره ایست بر روی آب

که هر زمان بر پهنای خود می افزاید

و در منتهای وسعت هیچ می شود.

لينک مطلب

نظر شما ()

شب کوچک

در شب کوچک من افسوس !

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهرهء ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی؟

من غریبانه به این خوش بختی مینگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی؟

در شب اکنون چیزی میگذرد

ماه سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فروریختن است

ابرها چون انبوه عزاداران لحظهء باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای و پس از آن هیچ !

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد باز میماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم نگران من و توست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطره های سوزان در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد...!

لينک مطلب

نظر شما ()

دل شکسته

یک نفر دلش شکسته بود

توی ایستگاه استجابت دعا

منتظر نشسته بود

منتتظر،ولی دعای او

دیر کرده بود

او خبر نداشت که دعای کوچکش

توی چار راه آسمان

پشت یک چراغ قرمز شلوغ

گیر کرده بود

او نشست و باز هم نشست

روزها یکی یکی

از کنار او گذشت

روی هیچ چیز و هیچ جا

از دعای او اثر نبود

هیچ کس

از مسیر رفت و آمد دعای او

با خبر نبود

با خودش فکر کرد

پس دعای من کجاست؟

او چرا نمی رسد؟

شاید این دعا

راه را اشتباه رفته است!

پس بلند شد

رفت تا به آن دعا

راه را نشان دهد

رفت تا که پیش از آمدن برای او

دست دوستی تکان دهد

رفت

پس چراغ چار راه آسمان سبز شد

رفت و با صدای رفتنش

کوچه های خاکی زمین

جاده های کهکشان

سبز شد

او از این طرف، دعا از آن طرف

در میان راه

باهم آن دو رو به رو شدند

دست توی دست هم گذاشتند

از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند

وای که چقدر حرف داشتند

برفها کم کم آب می شود

شب ذره ذره آفتاب می شود

و دعای هرکسی رفته رفته توی راه مستجاب می شود

لينک مطلب

نظر شما ()

در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

سالها پیش از این در بهاری زیبا در غروبی غمگین در سکوتی سنگین ما به هم بر خوردیم

تو برای دل من آن غروب غمگین آن سکوت سنگین

من برای دل تو آن بهار زیبا

تو هزاران فتنه در نگاهت خفته من به دنبال نگاهت به بلا افتاده

روزها از پی هم , تو جدا از غم و فارغ از غم من و غم دست به هم از گذرگاه زمان می گذریم

تو سراپا شادی غرق در نغمه این آزادی فارغ از سلسله بند نگاهت بودی

دل بیچاره من , در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

بی خبر گشت اسیر

من در اندیشه ان فصل بهار در زمستانی سرد , با دلی رفته ز دست زیر لب می گویم

کاش می شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر من , تو تنها امید دل نا امید من

کاش می شد به تو گفت : تو بمان , دور مشو از بر من , تو بمان تا نمیرد دل من

حیف می دانم من تو همانگونه که بود آمدنت

در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

دل مجنون مرا زیر پا می نهی و می گذری

لينک مطلب

نظر شما ()

جهان ِ سخنگو

(ویلیام شکسپیر)

اگر از غوغای عالم و اشتغالات ِ زندگی دمی فارغ شویم

درختان را به هزار زبان سخنگو می یابیم

در جویبارها کتاب می خوانیم

و سنگ ِ موعظه می شنویم

و گوهر ِ نیکی را در هر چیز می بینیم.

لينک مطلب

نظر شما ()

توی دفتر موج رو دریا

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت

رو پر پرنده . رو ابرا

بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا

بیا بنویسیم که خدا ته قلب آینه است

مثل شور فریاد یا نفس تو حصار سینه است

با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست

اوج هر صدای عاشقه که شکستنی نیست

با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم

ای که معنی اسم تو آسمون پاکه

ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت

رو پر پرنده . رو ابرا

بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا

توی خواب خاک . ریشه ها موسم شکفتن

همصدای من میخونن وقت از تو گفتن

چشم بستمو تو بیا به سپیده وا کن

با ترانه نفسات باغچه رو صدا کن

با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم

ای که معنی اسم تو آسمون پاکه

ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت

رو پر پرنده . رو ابرا

بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا

با ترانه نفسات . من ترانه میگم

اسمتو مثل یه غزل عاشقانه میگم

بیا که دیگه وقتشه . وقت برگشتنه

بوی پیرهنت که بیاد . لحظه دیدنه

با صدام میام . همه جا تو رو مینویسم

روی آینه گریه هام . گونه های خیسم

ای که معنی اسم تو آسمون پاکه

ریشه صدا . نبض عشق . زیر پوست خاکه

بیا بنویسیم روی خاک . رو درخت

رو پر پرنده . رو ابرا

بیا بنویسیم روی برگ . روی آّب

توی دفتر موج . رو دریا

لينک مطلب

نظر شما ()

تاج ِ خرسندی

(ویلیام شکسپیر)

تاج من بر سرم نیست

تاج ِ من بر قلب ِ من جای دارد

که الماس و فیروزه آن را نیاراسته

و از دیده ها پنهان است
 
تاج ِ من، خرسندی ِ من است

که به ندرت پادشاهی را از آن بهره داده اند.

لينک مطلب

نظر شما ()

تا به حال

برای بدست اوردن چیزی که تا به حال نداشته اید باید چیزی شوید که  تا به حال نبوده اید
 
سپاس خدایی را که نعمت همت را افرید
 
همت بلند دار که مردان روزگار از همت بلند به جایی رسیده اند
 
پروانه گاهی فراموش میکند که زمانی کرم بوده است
 
خودتان را به سمت ماه پرتاب کنید حتی اگر خطا کنید میان ستارگان خواهید بود
 
خطاست اگر بیندیشیم عشق حاصل مصاحبت دراز مدت و باهم بودنی مجدانه است عشق ثمره

ی خویشاوندی روحی است واگر این خویشاوندی در لحظه ای تحقق نیابد درطول سالیان و حتی

نسل ها نیز تحقق تخواهد یافت
 
ارزو کن بطلت ایمان داشته باش دریافت کن
 
بادا که تمام روزهای عمرتان را زندگی کنی

لينک مطلب

نظر شما ()

باد و پیمان

حالا بگو دوباره

دستان من کجا بود؟

در عشق باد و پیمان

این چشمه ها چه ها بود؟
 
نوشیدن هوایت

سردابه ای تمناست

من را بگو که با تو

سردابه ام خدا بود...
 
گفتی که در تو بودم

در قلب پاک و مستت

گفتی صدای باران

تیر و کمان ما بود
 
گفتم نگو گناه است

روزی اگر بمیریم

گفتی ز باد و پیمان

این حرف ها سوا بود
 
برگرد با تو بودم

ای خواب مست و هوشیار

شاید اگر ندانی

زنجیر ما ز مـــــــــا بود

لينک مطلب

نظر شما ()

آنگاه

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام

آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟.

بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟

لينک مطلب

نظر شما ()

آتــــیشی انداخته جونم

یکی اومده به خــــــوابم آتــــیشی انداخته جونم
 
یکی که دلش سفیده تو نگاش عشقو می خونم
 
کاش بمونه توی قلبـــــــم تا همــــیشه در کنارم
 
نمی خوام چشـــــمی ببینه تا نـــظر بشه خیالم
 
به کسی چیزی نمــــــی گم تا بمونه توی خوابم

می خوام دردمــــــو بدونه تــــــا بشه محرم رازم
 
می شه حرفا رو بهش گــــفت تـوی تنهایی ذهنم
 
آره اون می مــــونه پیشم همه جـا حتی تو قلب

لينک مطلب

نظر شما ()

 UP ۲۰ جدید* ۲۶/۰۱/۸۷

همیشه منتظریم

ما به فصلی دلخوش کرده بودیم

به فصلی که می آید

تا رنگ زمانه ایی دیگرشود

به امتداد فاصله ها کاری نداشتیم

به گلدانهای خالی نگاه نمی کردیم

به خورشید دلخوش بودیم

وغروب را از یاد برده بودیم.

هیچ کس در دلش عشق گذشته ایی

را نمی پروراند

هیچ کس به نبودن اعتنایی نداشت

همه به ستاره های دنباله دار

لبخند می زدیم

وچه شاد بودیم از این همه فراموشی.

چه بیهوده فکری که ندانستیم

همه چیز به سادگی تمام خواهد شد

و هیچ چیز برای ماندن نمی ماند

ما را چه می شود

مایی که همیشه به آسمان نگاه کردیم

آسمانی که ستاره ی دنباله داری

در آن نمی ماند

و چه تلخ خو کرده ایم

به انتظار عبثی که نشسته در دل ما

همیشه منتظریم و کسی نمی آید

به عشق زنده ایم و کسی نمی ماند . . .

لينک مطلب

نظر شما ()

تو دیونه رفتی

تو دیونه رفتی یشب بی نشونه تو خواستی که قلبم پریشون بمونه

واست گریی من دیگه بی عمونه دل از درد عشقت یه دریای خونه

میخوام با تو باشم هنوز عاشقونه ولی نازنینم چگونه چگونه

من از سبزه سبزم ولی خسته خسته من از شهر عشقم ولی دل شکسته

میگفتم یه ابری یه همرنگ بارون یه بارون رحمت واسه سبزه زارون

میخوام با تو باشم میخوام با تو باشم هنوز عاشقونه ولی نازنینم چگونه چگونه

لينک مطلب

نظر شما ()

دهقان فداکار

یکی بود یکی نبود. یکی از روزهای گرم تیرماه بود. یک دهقان فداکاری بود که ریزاحمد نام داشت و

خیلی به شدت احساس فداکارآلودگی می‌کرد و تصمیم گرفته بود پوز پترس فداکار اجنبی را بزند.

یکی از همان شب‌های تیرماه که ریزاحمد خسته و کوفته از سر کار به خانه برمی‌گشت و در حال

خواندن یک ترانه‌ی محلی گرمساری روی ریل‌ها بود (معلوم نبود بالاخره اون شب بارون می‌اومد یا

نمی‌اومد. به من و شما مربوط نیست قصه را بچسبید و درس‌تان را بخوانید) بله اون شب که بارون

اومد... یارم لب بون اومد... نه این مربوط به درس نبود. حواس نمی‌گذارید برای آدم. بله اون شب

که بارون می‌اومد ریزاحمد روی ریل قطار داشت می‌رفت که دید کوه ریزش کرده و سنگ‌های

بزرگ‌ناکی افتاده‌اند روی ریل به چه درشت‌جاتی.

ریزاحمد پیش خود فکر کرد: یاپیغمبر! الان قطار می‌آید و همه‌ی مسافرها خاکشیر می‌شوند و

آبرویمان پیش بین‌الملل و سرخه صلیب می‌رود. اتفاقاً قطار آن شب قطار اصلاح‌آلات و بارش پر از

ماشین اصلاح بود که برای زدن پشم و پیله‌ به کار می‌رفت.

ریزاحمد که دید کوه ریزش کرده به ذن فرو رفت و پس از دقایقی رفتن به عوالم روحانی و مدیتیشن

ای‌کیوسانی، فکر بکر و منطقی خوبی به کله‌اش رسید و تصمیم گرفت برای این که قطار به

سنگ‌ها نخورد و از خط خارج نشود خودش قبلاً آن را منفجر کند! این که چطور این فکر بکر به مخ

احمدک ما رسید به شما مربوط نیست، درس‌تان را بخوانید.

بله ریزاحمد با این فکر چند دینامیت از جیبش در آورد و آن را به ریل قطار بست. همین که قطار

نزدیک شد ریزاحمد دینامیت‌ها را روشن کرد. (البته برای دماغ‌سوخته کردن مستندسازان فضول او

به دلیل بارندگی به جای کبریت از فندک المنتی استفاده کرد). بعد از چند ثانیه دینامیت‌ها گرومپی

منفجر شدند و قطار با صدای وحشت‌انگیزناکی از ریل خارج شد و سر و کله‌ی مسافران و

لوکوموتیوران را هم شکست و پدر صاحب بچه‌ی همه‌شان را درآورد.  لوکوموتیوران زخمی و عصبانی

از قطار چپ شده خودش را کشید بیرون و به قصد کشت دنبال ریزاحمد گذاشت. ریزاحمد بی‌گناه

و معصوم هم که دید هوا پس است پا گذاشت به فرار و حالا ندو کی بدو. لوکوموتیوران هم پشت

سرش با مشت‌های گره کرده و فحش‌های هجده سال به بالا و کمر به پایین همچنان می‌دوید تا

رسیدند به نقطه و محل ریزش کوه. و آنجا بود که لوکوموتیوران خشکش زد.

لوکوموتیوران که دید کوه ریزش کرده و فهمید ریز احمد چه فداکاری بزرگی کرده اشک در

چشم‌هایش جمع شد. ریزاحمد را بغل کرد و های های شروع کرد به گریستن. بقیه مسافران و

خبرنگاران بین‌المللی و روسای ایستگاه‌های قطار هم با فهمیدن حادثه به محل آمده دور آنها جمع

شدند و صحنه‌ی  ملودرام هندی‌ناک و بالیوودآسایی به وجود آمده بود که اشک از مشک قورباغه در

می‌آورد. عکاسان کلیک کلیک عکس می‌گرفتند و بقیه در دستمال‌شان فین می‌کردند و تولید آب

دماغ در آن سال از همین جا فراوان شد.

به زودی عکس ریزاحمد را به عنوان دهقان فداکار در تمام کتاب‌های دبستانی و دانشگاهی و روی

جلد مجله تایم زدند و تفاسیر متعددی از روش‌ فداکارانه ریزاحمد و ذکاوت او در دنیا انجام شد.

حادثه‌ی آن شب فراموش ناشدنی به عنوان درس عبرت و الگویی برای فرزندان خاک عالم شد.

هنوز کنار ریل‌ها، قطار از خط خارج شده‌ی زنگ‌زده‌ای وجود دارد که به عنوان یادبود عکس ریزاحمد

فداکار را در حالی که نیش‌اش تا بناگوش باز است روی آن زده‌اند و زیر آن نوشته: ما اینیم.

لينک مطلب

نظر شما ()

دیگر تونیستی

آری دیگر نشان من در تفکر تو مرده است دیگر مرا در غسالخانه عشقت شستشویم داده و در گور

خود خواهی هایت به خاکم سپرده ایی و اکنون سرشکسته از فردایی که ساخته بودم و ناکام از

رویاهای درازم غرورم را به زیر پایت می افکنم تا باز هم تو را داشته باشم اما دیگر می دانم: دیگر

من نیستم

دیگر تونیستی

لينک مطلب

نظر شما ()

یعنی تا ابد

اما خیلی وقته که خسته ام

دیگه حوصله ای واسه قایم موشک بازی و دلتنگی و خیلی چیزای دیگه ندارم!!!

فقط می خوام کنارم باشی

می خوام پیشم بمونی برای همیشه

همیشه یعنی همیشه

یعنی همه جا

یعنی تا ابد

لينک مطلب

نظر شما ()

فقط گاهگاهی

در زندگی آنچه زود از دست می رود

خود زندگیست...

از این روزها فقط خاطراتی باقی می ماند ،

خاطراتی که در سرنوشتمان

فقط گاهگاهی

تصویر تاریک و روشن این دوران را نمایان میکند...

و هر زمان که می گذرد

برگی از صفحه خاطرات کنده

و به پیمانه عمراندکـی افزوده می شود ...

لينک مطلب

نظر شما ()

نیستی پیشم

دلم برات تنگ شده جونم میخوام ببینمت نمیتونم

بین ما دیوارای سنگی فاصله یک عمر میدونم

بغض ترانم و شکستم میخوام بگم عاشقت هستم

تو عین ناباوری شب خالی گذاشتی هر دو دستم

نیمه شب از خوابم پامیشم نیستی پیشم

باز دیونه میشم دوریی تو تیشه زد به ریشم نیستی پیشم

بی صدا از من خالی میشم هم صدا با بی بالی میشم

گونه هام خیس از شبنم غم نیستی پیشم

لينک مطلب

نظر شما ()

سکوت برگریزان

در این سکوت برگریزان

عابری هستم که تنها خش خش برگها هراسان رفتنم را فریاد میزنند

و تو بی تفافت

از پشت پنجره به غربت رفتنم چشم دوخته ای

با تبسمی که آزارم میدهد

کسی نیست که برای واپسین نگاهم ...

دستی تکان بدهد ...

لينک مطلب

نظر شما ()

زندگی (7)

زندگی شاپرک است خفته بر بال نسیم

می پرد تا گل صبح از شب شهر قدیم

زندگی شاخ گلی است از کویری زده سر

عطر جان می بخشد تاکه گردد پرپر
 
زندگی چلچله ای است گرم کوچیدن مرگ

دفتر خوانده شده روز وشب برگ برگ
 
زندگی عاطفه ایست گرم توفنده وپاک

خنده نازک گلی به کرم ورزک برگ
 
زندگی منظره ای در گذرگاه نظر

بسترگل شدن گل ناچیز بشر
 
زندگی مشغله ای است در تکاپوی زمان

فصل کشتن بهار درویدن به خزان

لينک مطلب

نظر شما ()

درس معلم

در کلاس روزگار
 
درسهای گونه گونه هست
 
درس دست یافتن به آب و نان
 
درس زیستن کنار این و آن
 
درس مهر
 
درس قهر
 
درس آشنا شدن
 
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
 
در کنار این معلمان و درسها
 
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
 
یک معلم بزرگ نیز
 
در تمام لحظه ها تمام عمر
 
در کلاس هست و در کلاس نیست
 
نام اوست : مرگ
 
و آنچه را که درس می دهد  زندگی است

لينک مطلب

نظر شما ()

خالی از امید

هوا تو کردم دوباره

بازم دلم تنگه برات

اگر چه دوری از دلم

هنوزم میمیرم برات

امید من سنگ صبور

باشه برو پیشم نیا

بزار که تنها بسوزم

تو غربت دلتنگیام

نه این که عاشق نباشم

نه

نه این که دوست ندارم

نه

می خوام تو اوج بی کسی

سر روی شونه ات بزارم

زخم زبون و صبر من

باید بگم حدی داره 

یه قلب خالی از امید آخه سوزوندن نداره

لينک مطلب

نظر شما ()

حس غریب

چند وقتی ست حس غریبی دارم.

گم شدن در جاده ای ناپیدا.

تنها شدن در پهنای کویر.

پژمرده شدن در میان با د.

نمی دانم شاید حسی بالاتر از تمام حس های بشری.

حسی بیشتر ار مرگ.زندگی.کهنگی.حسی کاملتر از عشق.کاملتر از رویا.

شیرین تر از شیرینی.

چند وقتیست که بریده ام ...

از همه چیز .از دنیا.از این خاکیان عشق فشان که در وادی تیرگی عشق را جستجو می کنند.در

حالی که نمی دانند خود عشقند.

وجود انها عشق است روحشان که با معبود ازلی ییوندها دارد.

بگذار تا تنها بمانم .

تنها ان زمان است که وجودم ارامشی از شوق وصال می گیرد.

ان زمان است که برواز تا منزلگهت دیده ام را سر شار از اشکی زلال و پاک می کند.

و ان هنگام که زهز هلاهل مرگ را جرعه جرعه در کام وجودم بریزی و بار گناهان صعبم را صبو رانه

از دوشم بر گیری

ان هنگام که اشک هایم با جرعه وصال تو تطهیر می شود.

تنها ان هنگام است که ارامشی قلبی در وجود تنهای خود خواهم داشت

لينک مطلب

نظر شما ()

بی تو شکستن

دیگر توان ایستادنم نیست !

وقتی که ترانه های گم گشته

در هوای سرگردانی میمیرند

وقتی که قاصدکهای بی خبر

پیام تهی شدن می آورند

و گلهای تازه شکفته

به پرپر شدن خو می کنند

وقتی که نگاه تازه متولد شده ایی

در خفقان انتظار می میرد

دیگر توان ایستادنم نیست !

می روم تا به امتداد جاده ها بگویم

که بی تو شکستن ساقه ها حتمی ست...

لينک مطلب

نظر شما ()

به سوی تو

گاه که من به سوی تو آیم ،

چه باک اگر مرگ در میان ما قرار گیرد ،

چرا که تو آن را ذوب می کنی .

مرگ که از جنس زمان است ،

نمی تواند آن چه را از زمان نیست تصرف کند .

جاودانگی شقایق ها را ..

فاصله ی میان مرگ و زندگی من ،

تنها یک لبه ی کاغذ است ..

لينک مطلب

نظر شما ()

به اندازهء تمام غروبها

گاهی که دلم به اندازهء تمام غروبها می گیرد

چشمهایم را فراموش می کنم

اما دریغ که گریهء دستانم نیز مرا به تو نمی رساند

من از تراکم سیاه ابرها می ترسم و هیچ کس

مهربانتر از گنجشکهای کوچک کوچه های کودکی ام نیست

و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمی شناسد

و یا کابوسهای شبانه ام را نمی داند

با این همه ، نازنین ، این تمام واقعه نیست

از دل هر کوه کوره راهی می گذرد

و هر اقیانوس به ساحلی می رسد

و شبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشد

از چهل فصل دست کم یکی که بهار است

چـه خیال پوچــیست افکارامــروزه ام ...

لينک مطلب

نظر شما ()

بگو موندنی ترینی

نوازش نگاهت شبو از یاد میبرم

باتو از هجوم اینحادثه ها بیخبرم

باتو داغم مثه خورشید باتو جاری مثه رود

مثه یه نقش مقدس روی دار تارپود

چشای تو شب خیسه دوتا یاقوت سیاه

مثل زیبایی برکه وقت شستشوی ماه

وقتی هستی همه نیستن شاپری بی بی بارون

بگو موندنی ترینی منو از سفر نترسون

لينک مطلب

نظر شما ()

برد با کیست

سرو می نازید و می بالید سخت:

«از من آیا هست زیبا تر درخت؟

برد با من نیست آیا ؟

من پرند نوبهاری بی خزانم در براست!»
 
گل، به او خندید و گفت:

«از تو زیباتر منم ، کز رنگ و بوی تاج نازم بر سراست!»
 
چهره نرگس به خودخواهی شکفت،

چشم بر یاران خام اندیش ، گفت:

«دست تان خالی است در آنجا که من ، دامنم سرشار از گنج زر است!»

ارغوان آتشین رخسار گفت:

«برد با همتای روی دلبر است!»  

لاله ها مستانه رقصیدند،

یعنی :«غافلید!

در جهانی اینچنین ناپایدار،

برد با آنکس که چون ما سرخوشان ، تا نفس دارد به دست ساغر است!»

پای دیواری ، درون یک اجاق،

کنده ای می سوخت ، در آن سوی باغ،

باغبان پیر را با شعله ها

رمز و رازی بود ، سرجنباند و گفت:

« برد با خاکستر است»
 
برد با او بود یا نه،

روز دیگر بامداد،

توده خاکستری را

هر طرف می برد باد!!

لينک مطلب

نظر شما ()

ای فردا

می خوانم و می ستایمت پر شور

ای پرده دل فریب رویا رنگ

می بوسمت ای سپیده گلگون

ای فردا ای امید بی نیرنگ

دیری ست که من پی تو می پویم

هر سو که نگاه می کنم آوخ

غرق است در اشک و خون نگاه من

هر گام که پیش می روم برپاست

سر نیزه خون فشان به راه من

وین راه یگانه راه بی برگشت

ره می سپریم همره امید

آگاه ز رنج و آشنا با درد

یک مرد اگر به خاک می افتد

بر می خیزد به جای او صد مرد

این است که کاروان نمی ماند

آری ز درون این شب تاریک

ای فردا من سوی تو می رانم

رنج است و درنگ نیست می تازم

مرگ است و شکست نیست می دانم

آبستن فتح ماست این پیکار

می دانمت ای سپیده نزدیک

ای چشمه تابناک جان افروز

کز این شب شوم بخت بد فرجام

بر می آیی شکفته و پیروز

وز آمدن تو زندگی خندان

می آیی و بر لب تو صد لبخند

می آیی و در دل تو صد امید

می آیی و از فروغ شادی ها

تابنده به دامن تو صد خورشید

وز بهر تو بازگشته صد آغوش

در سینه گرم توست ای فردا

درمان امیدهای غم فرسود

در دامن پاک توست ای فردا

پایان شکنجه های خون آلود

ای فردا ای امید بی نیرنگ 

لينک مطلب

نظر شما ()

ای جدا ناشدنی

ای مسافر ! ای جدا ناشدنی ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببینمت .

بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .

آه ! که نمیدانی ... سفرت روح مرا به دو نیم می کند ... و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را

می فرساید ...

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را و آخرین نگاه فریبنده ات را .

مسافر من ! آنگاه که می روی کمی هم واپس نگر باش . با من سخنی بگو . مگذار یکباره از پا در

افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمی تابم ...

جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز... آرام تر بگذر ...

وداع طوفان می آفریند... اگر فریاد رعد را در طوفان وداع نمی شنوی ؟! باران هنگام طوفان را که

می بینی ! آری باران اشک بی طاقتم را که می نگری ...

من چه کنم ؟ تو پرواز می کنی و من پایم به زمین بسته است ...

ای پرنده ! دست خدا به همراهت ...

اما نمی دانی ... نمی دانی که بی تو به جای خون اشک در رگهایم جاریست ...

از خود تهی شده ام ... نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟

لينک مطلب

نظر شما ()

اشنایی من وتو

فکر کنم کار خدا بود اشنایی من وتو شاید هم کار فرشته ای که با من

اینو من میخوام بدونی قلب من خیلی شکسته ولی با بودن تو خیلی بهتر

ارزو اگه تو باشی خیلی روشنه ارزو اگر نباشی شب من خاموشه

فکر کنم کار خدا بود اشنایی من وتو شاید هم کار فرشته ای با منه

اینو من میخوام بدونی قلب من خیلی شکسته ولی با بودن تو خیلی بهتر

لينک مطلب

نظر شما ()

گوش کن دوست خوبم

گوش کن

به حرفهای این دل کوچک من هر چند وقت نیست اما گوش کن

آری گلم، درد و دلهایم از بی کسی است پس لحظه ای هر چند کم اما گوش کن
 
گاهی اوقات دلم هوس چه چیزایی می کنه

بعضی وقتا دلم به یاد چه کسایی می افته

جالبه ، شایدم خنده دار، نه اصلاً بیشتر گریه داره

می خوای بخندی بجاش اشکت در می یاد

می خوای گریه کنی ولی مجبوری که بخندی آخه خندت نمی یاد

چه صبورم من

چه صبوری تو

و چه سخت و شکننده

محزون با لبهایی بسته

از این شگفتی زمان مات موندم

و تو چرا این همه سردی

و من چرا هنوز مشتاق

سردیت مثل یخه

نه مثل برفه

نه اصلاً مثل خود سرمای آزار دهنده چله زمستونه

و من مثل یک بذر توی چله زمستون جوونه زدم

از کجا باید می دونستم که چه فصلی یا چه هوایی

طفلکی دلم چه خوش بود به همه چیزای این دنیا

آخ قربون بعضیا که به آدم می گن الکی خوش

راست می گن به خدا

دیگه کاشکی و شاید و اما هیچ اثری نداره

یه روزی بالاخره باید جوونه بزنی

ولی کجا و کی این مهمه

اگه عجله نداشته باشی خیلی خوبه

ولی اگه مثل من عجول باشی و دست و پات و گم کنی ، اونوقت سرگذشتت می شه...؟

آخه پس جای صبوری چی می شه؟

نه هیچ کس نیست که بهمون بگه بالاخره تکلیفمون چی می شه؟

من می دوم از پی تو