به هيچ کس نگو

دوستم، گلم ،نازنينم ،گوشت رو بيار يه کمي حرف دارم باهات

به هيچ کس اعتماد نکن دخترک

به هيچ کس راز دل نگو دخترک

به هيچ کس نگو که دل بسته ام به تو

به هيچ کس نگو که عاشقش شدي

نه، نه ،نگو

نه، نه، به هيچ کس اعتماد نکن

به هيچ کس نگو که يک شبي کنار پنجره گريه کردي از خاطرش

به هيچ کس نگو که از ديدنش سرعت قلبت از ثانيه جلو مي زند

به هيچ کس نگو که روزها گذشت و پير شدي در انتظار ديدنش

به هيچ کس نگو به هر دري زدي براي باز دوباره ديدنش

به هيچ کس حتي کسي که چتر شد زير باران براي تو

به هيچ کس حتي کسي که گفت عاشقت شده است

به هيچ کس حتي کسي که نيمه شب براي تو شعر گفته است

به هيچ کس حتي کسي که گفت از بي اعتناييت دلم شکسته است

شک نکن او روزي با تمام عشق رها مي کند تو را

نه نه کسي به احساس پاک تو که مثل يک گل شکفته است توجهي نمي کند

آري گل تازه شگفته ات به دست عابران چيده مي شود

يا که زير پايشان مثل يک علف لهيده مي شود

ديدي که گفتم به هيچ کس اعتماد نکن

پس اگر اعتماد کردي و عاشقش شدي و قلب تو شکست گلايه اي نکن

لينک مطلب

نظر شما ()

مردنم را ببين و بعد برو

من کيم؟ان شکسته رفته ز ياد

تک درختي که برگ وبارش نيست

پاي در گل اسير طوفانها

ازن خزاني که نو بهارش نيست

ورقي پاره از کتاب زمان

قصه اي ناتمام وتلخ آغاز

اشک سردي چريده بر سر خاک

نغمه هائي شکسته در دل ساز

تو که بودي ؟ همه بهار بهار

در نگاهت شراب هستي سوز

از کجا امدي ؟ که چشم تو شد

درشب قلب من طليعه ي روز

دررگت خون زندگي جاري

تنت از شوق ارزو لبريز

تو طلوع ومن ان غروب سياه

تو سرا پا شکوفه من پائيز

راستي را شنيده بودي هيچ

شوره زاري که گل در ان رويد؟

يا ز شبهاي تيره اخر ماه

دلي افسرده روشني جويد ؟

تو که بودي ؟که شوره زار دلم-

با تو سر شار برف وباران شد

کاسه ي خشک چشمهايم باز

تازه شد رنگ چشمه ساران شد

سبز گشتم زنو جوانه زدم ...

با توگل کردم و بهار شدم

هر رگم جوي خون هستي شد

پر شدم پر زانتظار شدم

واي بر من چرا ندانستم

به وفاي گل اعتباري نيست

شاخه اي را نچيده مي بينم

در کفم غير نيش خاري نيست

راستي را چنان نسيم سحر

تو گذشتي چه ساده زان چه که بود

من به جا مانده يکه و تنها ...

ميگريزم دگر ز بود و نبود

بي من اري تو خفته اي ارام

گر چه من لحظه اي نياسودم

چکنم رسم عاشقي اين است

چشم من کور عاشقت بودم

بعد از اين مي گريزم از هستي

به جهان نيز دل نمي بندم ...

اي همه شادمانيم از تو

بي تو هر گز دگر نمي خندم

اه اينک تو اي رطيل سياه

وقت رفتن کنار خانه بمان

تا ببيني چگونه مي ميرم

لحظه اي هم به اين بهانه بمان

صبر کن صبر کن ز باغ دلم

گل شادي بچين وبعد برو

اي که زهر تو سوخت جانم را

مردنم را ببين و بعد برو

لينک مطلب

نظر شما ()

هميشه

يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه ، وگرنه ميسوزه .

يه دل هميشه بايد توش غم باشه ، وگرنه مي شکنه .

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه .

يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه .

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه .

يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمي چسبه .

يه دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقي نداره .

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سردرگمه .

يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه .

يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه .

يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ، يه کبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ، يه لب

خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ، يه قلب پاک، يه ديوار

استوار ، فقط يه جا معني داره ،

جائي که :

چشماي اشک آلودت رو من پاک کنم ، دل غم آلودت رو من شاد کنم ، جفت کبوتر

عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لباي کوچيکت رو من

خندون کنم ، نقاش دفتر خاطرات من باشم ، پاکي قلبت رو با سلامت عشقم معني

کنم ، و فقط از اينکه به من تکيه مي کني احساس مسئوليتم بيشتر ميشه

لينک مطلب

نظر شما ()

مراحل عشق

نخستين مرحله عشق،محبت است  بايد قلب خود را به گونه اي بپروانيم که

شادماني همه موجودات زنده را آرزو کنيم

دومين مرحله عشق ،شفقت است .چنان که به رنج تمامي موجودات هستي

بينديشيم انگونه که اندوه و تشويش انها در خيالمان جان بگيرد و حس شفقت و

همدلي نسبت به انان در درونمان بيدار شود.

سومين مرحله عشق ،شادماني است

چنان که بفکر بهروزي ديگران باشيم و از شادماني آنان شاد شويم

چهارمين مرحله عشق ،تمرکز بر ناپاکي هاست.

چنان که به پيامدي هاي شيطاني گناه و گمراهي بينديشيم

در اين مرحله درک ميکنيم که خوشي هاي آني چه اندازه حقير هستند و ميتوانند چه

عواقب فاجعه باري به بار اورند

پنجمين مرحله عشق ،تمرکز بر متانت و بزرگواري است.

به گونه اي که با آرامشي منصفانه و صفا و آسودگي کامل به سرنوشتمان بنگريم

خنده ات از ته دل

گريه ات از سر شوق

لينک مطلب

نظر شما ()

کوچه ي تو

ديشب توي کوچه اي که مال توست قدم زدم. کوچه بوي تورو مي داد تا خونتون

قدمي بيش نبود. پنجرهء اطاقت باز بود مي شد تورو ديد. ديدمت که روي تختت

خوابيدي. روي صورتت لبخندي بود که انگار تموم خوشي دنيا ماله تو بود ولي

افسوس که چشات بسته بود و نمي تونستي ببينيم.

راحت و آروم و بدونه هيچ غصه اي خوابيده بودي? اي کاش منم کنارت بودم و شاديت

رو با من هم تقصيم مي کردي. ولي پنجرتون کوچيک تر از اوني بود که بشود بياي

تو. در خونتون هم که قفل بود انگار که تموم راه ها براي نزديکي به تو بسته بود.

برگشتم تا توي کوچت تنهايي قدم بزنم کوچه مال تو بود هواش بوي تو بود

نسيم نرمش هر نفس تو بود که نوازشي بود و خاطره اي از نزديکي با تو و با تو

بودن. کوچه هواش عالي بود پر از ستاره و يه هديه بزرگ مهتاب ما بود که اون بالا

همدم تنهايي من بود.

سر کوچتون خاطره بود و خاطره? خاطرهء روزي که کنار هم بوديم ولي دلت يه جاي

ديگه بود همون روز که نميدونستي که با مني يا جاي ديگه هستي روزي که باهم

اشک ميريختيم ولي دليلش يکي نبود. روزي که به دوست دارم پشت کردي و رفتي.

ولي بهتر از اونا ياد خاطره هاي خوش ديروز و فردايي که خواهد اومد مي افتم.

روزاي که دست تو دست هم مي رفتيم و مي خنديديم که چه دنيياي قشنگيه? بعد

سکوتي مي کرديم که آيا اين خوشي حقيقتي هم داره يا نه؟ ولي وقتي که تو?

نگام مي کردي مي فهميدم که دنيا ماله منه? عشق و زندگي ماله منه.

تا خونهء ما راه زيادي باقيست? خدا کنه که هواي اون بيرونه کوچتون هم به خوبي

هواي توش باشه? خدا کنه که مهتاب ما نره پشت ابرا قايم نشه و منو تو اين راه تنها

بزاره.

عزيزم وقتي که بر مي گردم تو تمام راه به تو فکر مي کنم و به دنياي ما که فقط فقط

ماله من و توي خوب هستش. صبح که از خواب پاشودي دوست دارم رو روي پنجرهء

اطاقت بخون که عشق من هميشه همون جاست و خواهد بود...

لينک مطلب

نظر شما ()

قحط سالي

اين روزها

چه كسي با انكار يوسف

زليخا خواه تر مي شود!؟

اين زيبايي صيقل خورده هم

رويايي بود كه تعبير شد

انگشت هاي بريده زنان

هنوز هم

بوي گَس تُرنج مي دهند!

اين زنداني مفلوك ، دستهايش

به كدامين گناه ، آلوده بود؟!

تكرار چاه و گرگ و پيراهن ِ خونين ، حقيقت دارد يا نه ؟!

چه شده است كه برادران ديوانه ، باز هم بجاي غلات

بوي ِ پيراهن به كنعان مي برند!؟

"آنكه يوسف به زر ناسره بفروخته بود"

از آرزوي زليخا آيا خبر نداشت !؟

به گمانم زيبايي پاك تو

مرا از اين زندان ابد، نجات مي دهد!...

لينک مطلب

نظر شما ()

زمين گرد است

ايستادي روبروم

گفتي: خدا حافظ

هيچي نگفتم

گفتي: ميدوني كه ...بايد برم

هيچي نگفتم

گفتي: متاسفم...ولي...ميدوني كه

هيچي نگفتم

گفتي: مواظب خودت باش

هه...هيچي نگفتم

دست تكون دادي و پشتت رو به من كردي و رفتي

رفتي...

رفتي...

اونقدر ازم دور شدي و رفتي كه ديگه نديدمت

رفتي...

رفتي...

ساعتها ايستادم

تنها

و روزها و ماهها و سالها

تنها

و تو هنوز مي رفتي

.

.

.

ايستاده بودم هنوز

صدايت آمد از پشت سرم

پشت سر

گفتي سلام

هيچ چي نگفتم

گفتي: من برگشتم ...آخه... ميدوني كه

هيچ چي نگفتم

هيچ چي نگفتم

فقط صدايي در درونم مي گفت

زمين گرد است

زمين...گرد است

لينک مطلب

نظر شما ()

چه كسي هستي

مهم نيست تو چه كسي هستي ، ولي مي تواني و بايد تمام تلاش خود را براي

استفاده از تمام امكانات زندگي ات خرج كني . هيچ كس نمي تواند تو را زمين گير كند

و هيچكس هم قدرت چنين كاري را ندارد جهان براي تو پر از فرصت است . امروز را روز

شكار فرصت هايت قرار بده و از همين الان براي شكار اقدام كن . تو لياقت بهترين ها

را داري و تنها كسي هستي كه مطمئناً مي تواني اين بهترين ها را بدست آوري

لينک مطلب

نظر شما ()

بي چاره

وقتي دلتنگي مياد سراغت

وقتي غم چنگ ميزنه به قلبت

وقتي تنهايي ميشه همدم و مونست

وقتي توي آينه حرف ميزني با خودت

وقتي شادي سکوت ميکنه

وقتي غم پايکوبي راه مي اندازه

وقتي اشک رقص کنان رژه ميره

وقتي سرما توي دستات لونه ميکنه

وقتي اعتراض در چاهي مدفون ميشه

وقتي رودخون? فرياد ته گلوت خشک ميشه

وقتي شکايت به سد محکمي برخورد ميکنه

...

چه بايد کرد ؟!

لينک مطلب

نظر شما ()

ابرهاي سرگردان

اين ابرهاي نه چندان سياه

تابع بادهاي هرزه گردند !

از آسمان صاف

باج خواهي مي كنند

چه پشته اي چه توده اي

از اين قطار به آن قطار

پاي پياده مي روند !

وقتي به مرز آشتي مي رسند !

دور از خيابان اصلي

باران مي بارند!؟

لينک مطلب

نظر شما ()

هفت شهر عشق

راه نمي روند راهيان شعر ، منزل به منزل

آنها به خاطرات پشت شعر

آب و آتش مي پاشند

وقتي جزيره ي آدمها

جربوزه ي عرض اندام ندارند

روح شاعرانه،آنجاحلول مي كندلاي فرسنگهاي گران سنگش

اين ، نقطه ي عزيمت شاعر است در وادي طلب

كه لب به لب زندگي ...

در امواج متلاطم غوطه مي خورد

يعني : همه جا با سوختن همراه است

چه پر ِسيمرغ باشد !

چه هدايت هد هد

كوه قاف ...

از گرايش اندامشان

بايد شناخت ! ...

لينک مطلب

نظر شما ()

مادر

مادر منشين چشم به ره برگذر امشب

بر خانه پر مهر تو زين بعد نيايم

آسوده بياران و مکن فکر پسر را

بر حلقه اين خانه دگر پنجه نسايم

با خواهر من نيز مگو : او به کجا رفت

چون تازه جوان است و تحمل نتواند

با دايه بگو : نصرت ، مهمان رفيقيست

تا بستر من را سر ايوان نکشاند

فانوس به درگاه مياويز! عزيزم

تا دختر همسايه سر بام نخوابد

چون عهد در اين باره نهاديم من و او

فانوس چو روشن شود آنجا بشتابد

پيراهن من را به در خانه بياويز

تا مردم اين شهر بدانند که ؟ بودم

جز راه شهيدان وطن ره نسپردم

جز نغمه آزادي شعري نسرودم

اشعار مرا جمله به آن شاعره بسپار

هر چند که کولي صفت از من برميده است

او پک چودرياست تو ناپک ندانش

گرگ دهن آلوده و يوسف ندريده است

ب گونه او بوسه بزن عشق من او بود

يک لاله وحشي بنشان بر سر مويش

باري گله اي گر به دلت مانده ز دستش

او عشق من است آه ... مياور تو به رويش

لينک مطلب

نظر شما ()

يک آرزوي دور

زندگي يک آرزوي دور نيست؛ زندگي يک جست و جوي کور نيست زيستن در پيله

پروانه چيست؟ زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛

هرچه ناپيدا صدايت ميزند جنگل خاموش ميداند تو را؛ با صدايي سبز ميخواند تو را زير

باران آتشي در جان توست؛ قمري تنها پي دستان توست پيله پروانه از دنيا جداست؛

زندگي يک مقصد بي انتهاست هيچ جايي انتهاي راه نيست؛ اين تمامش ماجراي

زندگيست...

لينک مطلب

نظر شما ()

کلام چيست؟

رفت ...

تموم شد ...

باختم !!!...

اندکي صبر سحر نزديک است ...

تو رفتي و من هستم

همان ديوانه ي ديروز

همان مردي که مي ديدي

ولي هرگز نفهميدي

گاهي بايد جدايي را پذيرفت و دم نزد

گاهي تنهايي

تنها ترين چيزي است که انسان مي خواهد

تنها خواهم ماند

مانند هر روز هاي ديروزم

فاصله تنها چيزي بود که من فهميدم

و هر بار دور تر از قبل

من مسافري بيش نبودم

و زمان رفتن خيلي نزديک تر از آن بود

که مي پنداشتم

من نخواهم شکست

اما اندکي ترک خواهم خورد

لينک مطلب

نظر شما ()

فلسفه

سوار اين كفش پياده ...

از روي آتش

چه كسي پروانه مي چيند؟!

غرق قايق كه مي شوي !

اين خانه هاي سوخته

با حيرت ، دهان باز مي كنند !

تو، سيبي دندان گير نيستي

جاذبه ات زير برف مانده است !

آنهم پربرف ترين زاويه ي نگاه

سر ديوار، دستي به تكلف مي كشي

فواره هاي سنگ ...

با قمقمه هاي خالي تشنگي خواب را

فعل وارونه مي زنند

روي آسفالت مذاب هم غبار ماه

سنگ بيداري به سينه مي زند!...

لينک مطلب

نظر شما ()

ساعت شش و سي و دو دقيقه بعدازظهر

امروز

ساعت شش و سي و دو دقيقه‌ي بعدازظهر

نشست مقابلم

بر نيمکتي سنگي

در نقطه‌اي گنگ از شهري غريب

و ناگهان

چند بار

شليک کرد توي سينه‌ام.

آه،

با چشم‌هايش.

امروز

ساعت هفت و نه دقيقه‌ي بعدازظهر

زير سقف ماشيني درمانده در ترافيک

تابيد، باريد، وزيد.

آه،

بر روحم.

امشب

ساعت نمي‌دانم چند است

اما کسي دست برده است توي سينه‌ام

تا چيزي را

تا چيزي را از تپيدن بازبدارد.

آه،

براي مردي ايستاده بر لبه‌ي اندوهي ژرف دعا کنيد. مستور

حرف كه مي‌زني

من از هراس طوفان

زل مي‌زنم به ميز

به زيرسيگاري

به خودكار

تا باد مرا نبرد به آسمان.

لبخند كه مي‌زني

من

ـ عين هالوها ـ

زل مي‌زنم به دست‌هات

به ساعت مچي طلايي‌ات

به آستين پيراهن ا‌ت

تا فرو نروم در زمين.

ديشب مادرم گفت تو از ديروز فرورفته‌اي

در كلمه‌اي انگار

در عين

در شين

درقاف

در نقطه‌ها. مستور

هرکس روزنه اي ايست به سوي خداوند اگر اندوهناک شود اگر به شدت اندوهناک

شود

لينک مطلب

نظر شما ()

خدايا

خدايا

تو گفتي بخواه ، ميدهم

تو گفتي برو ، من با تو ام

گفتي ببين ، من هستم

کوه ودشت و دريا

ابرو باد و صحرا

آسمان و خا ک و هوا

با تو مي آيند

رفتم اما نگفتي جهنم در انتظارم است

چه ظلم سختي...

خدايا ...

لينک مطلب

نظر شما ()

خبر نيست مرا

به او:خبرت هست که از خويش خبر نيست مرا

اگه يه روز بري سفر

بري زپيشم بي خبر

اسير رويا ها ميشم

دوباره باز تنها ميشم

به شب ميگم پيشم بمونه

به باد ميگم تا صبح بخونه

بخونه از ديار ياري

چرا ميري تنها ميزاري

اگه فراموشم کني

ترک اغوشم کني

پرنده دريا ميشم

تو چنگ موج رها ميشم

به دل ميگم خاموش بمونه

ميگم که هر کسي بدونه

ميرم به سوي اون دياري

که توش منو تنها نزاري

اگه يه روزي نوم تو

تو گوش من صدا کنه

دوباره باز غمت بياد

که منو مبتلا کنه

به دل ميگم کاريش نباشه

بزاره درد تو دوا شه

بزار بره تو تموم جونم

که باز برات آواز بخونم

اگه بازم دلت ميخواد

يار يکديگر باشيم

مثال ايوم قديم

بشينيم و سحر پاشيم

بايد دلت رنگي بگيره

دوباره آهنگي بگيره

بگيره رنگ اون دياري

که توش منو تنها نزاري

اگه ميخواي پيشم بموني

بيا تا باقي جووني

بيا تا پوست واستخونت

نزار دلم تنها بمونه

بزار شبم رنگي بگيره

دوباره آهنگي بگيره

بگيره رنگ اون دياري

که توش منو تنها نزاري

لينک مطلب

نظر شما ()

چه بي رحمانه

خداوندا ... صدايم را شكستن

دل درد آشنايم را شكستن

چه بي رحمانه در فصل شكفتن

بهار شاخه هايم را شكستن !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

باز هم امشب

باز هم امشب زير لب صدايت مي كنم

اشك مي ريزم دو چشمم را فدايت مي كنم

در نگاه خسته ات دنبال حرفي تازه ام

هرچه مي خواهي بگو من هم دعايت مي كنم

خسته اي طاقت نداري مي روي آخر سفر

طاقت اشكت ندارم پس رهايت مي كنم

رفته اي من مانده ام در انتهاي عشق تو

رفته ام قربان عكست جان به پايت مي كنم

لينک مطلب

نظر شما ()

عاشق نبودي تو

عاشق نبودي تو

من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق

بودي تو معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودي

يک لحظه من بي تو هرگز نياسودم

عشق تو چون برگي در دست طوفان بود !!!

دل کندن و رفتن پيش تو آسان بود !!!

روزي به من گفتي :

ديگر نمي مانم

گفتم :

که ميميرم

گفتي :

که ميدانم !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

نگفتني ها

مي خوام امروز همه ي نگفتني ها رو بگم

قصه ي عشق گذشته قصه ي شادي و غم

تو خيال كردي بري !

دنيا تمومه واسه من ؟

شادي از غم ميميره

خنده حرومه واسه من

من نگاهام ديگه دونبال تو نيست

دلمو پس ميگيرم مال تو نيست

ديگه هرگز ننويس قصه برام

برو من عشق دروغي نمي خوام ...

لينک مطلب

نظر شما ()

مكافاتي چنين

مي ارزيد رانده شدن از بهشت به لحظه اي

كه آدم سيب سرخ را بدست حوا داد !!!

خوردن سيبي را مكافاتي چنين؟

نه !

لينک مطلب

نظر شما ()

قد و قامت

قد است اين ، قامت است اين ، يا قيامت

قيامت ميكند اين قد و قامت

موذن گر ببيند قامتت را

به قد و قامت بماند تا قيامت

لينک مطلب

نظر شما ()

صدا كن مرا

صدا كن مرا

صداي تو خوب است

صداي تو سبزينه ان گياه عجيبي است

كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد

و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست

بيا زندگي را بدزديم ان وقت

ميان دو ديدار قسمت كنيم

بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چيزها رو ببينيم

ببين عقربك هاي فواره در صفحه ي ساعت حوض

زمان را به گردي بدل ميكند

بيا اب شو مثل يك واژه در سطح خاموشي ام

بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

مرا گرم كن

و يك بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد

و باران تندي گرفت

و سردم شد آ ن وقت در پشت يك سنگ

اجاق شقايق مرا گرم كرد

در اين كوچه هايي كه تاريك هستند

من از حاصل ضرب ترديد و كبريت ميترسم

من از سطح سيماني قرن مي ترسم

بيا تا نترسيم از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه

جرثقيل است

مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر

معراج پولاد

مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطحكاك

فلزات

اگر كاشف معدن صبح آمد صدا كن مرا

و من در طلوع گل ياسي از پشت انگشت هاي تو بيدار

خواهم شد

و ان وقت

حكايت كن از بمب هايي كه من خواب بودم و افتاد

حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم و تر شد

بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند

در ان گير و داري كه چرخ زره پوش از روياي

كودك گذر داشت

قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساسي

اسايشي بست

بگو در بنادر چه اجناس معصومي از را وارد شد.

چه عملي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد.

چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.

و آن وقت من مثل ايماني از تابش استوا گرم

ترا در سر اغاز يك باغ خواهم نشانيد.

لينک مطلب

نظر شما ()

باور کن

وقتي دستانم از اعتماد تهي است

چه فرقي مي کند

که بگويم

اينجا زمستان است يا بهار .

اينجا سرد است

از تکرار ِ نبودن اعتماد .

وقتي گوشهايم ايمان نمي اورند به کلام

بيهوده ، برايم واژه هاي دلفريب ميچيني

من از گور بي اعتمادي برخاسته ام

دشتهاي اعتماد در سيلاب دروغ و خيانت

مرده اند .

وقتي نگاهم لبريز ِ وحشت مي شود

از نگاهت ، مي دزدمشان ...

نگاهم که مي کني ،

فرهنگ لغات ميشود يک کلمه "عبث " .

اينجا تداوم خالي بودن از اعتماد است .

سرد است .

باور کن،

لينک مطلب

نظر شما ()

دلم از سنگ که نيست

چه کنم ؟ دلم از سنگ که نيست

چه دليست اين دل من ؟

که ز يک لرزش اشک بر رخ رهگذري

يا ز ناليدن مادر به فراق پسري دل من مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

چه دليست اين دل من ؟

که ز تردي چو يک ساقه ي تاک

به شتابي که تگرگ

بشکند ساقه و از هم بدرد پيکر برگ

يا به آساني يک شاخه ي گل مي شکند

چه دليست اين دل من ؟

هر کجا اشک يتيمي رنجور

مي چکد بر سر مژگان سياه

هر کجا چشم زني غمزده با ياد پسر مانده به راه

دل من مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

چه دليست اين دل من ؟

در مزاري که زني ناله کند

در عزاي پسرش

يا يتيمي که کند گريه به سوگ پدرش

جانم آيد به خروش

ور ببينم پر خونين کبئترها را

يا يکي بچه گنجشک که بشکسته پرش

دل من مي شکند

حالت دخترکي کوچک و تنها و فقير

که به حسرت کند از شيشه ي اشک

به عروسک نگه گاه به گاه

وز دل تنگ کند ناله و آه

دل من مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

ناله ي پيرزني غمزده و دست تهي

که ندارد نفسي

ضجه ي مرغ اسير

که کند ناله به کنج قفسي

هق هق مرد غريبي که بلا ديده بسي

حالت دختر زشتي که ز شرم

رو ندارد به کسي

دل من مي شکند

هر کجا در نگه تازه نهالاني خرد

از ستيز پدر و مادر خشم آلوده

مي وزد بوي طلاق

وز پراکندگي عائله اي برخيزد

در سرا بانگ فراق

دل من مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

آن زماني که به دنبال شهيد

مادر داغ به دل

سينه مي کوبد و مي نالد و مي گريد زار

هچنان ابر بهار

يا زماني که نشيند در اشک

به سر سنگ مزار

و به فرياد کند نام پسر را تکرار

دل من مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

چه دليست اين دل من ؟

دلم از ناله ي مرغان چمن مي شکند

ز خيال غم مردم دل من مي شکند

دلم از داغ وطن مي شکند

چه کنم ؟

دلم از سنگ که نيست

گريه در خلوت دل ننگ که نيست

چه کنم ؟

دل من مي شکند

لينک مطلب

نظر شما ()

ساعت و سيب

بچه كه بودم

از جريمه هاي نانوشته كه بگذريم,

سلماني و ساعت و سيب

سكه و سلام و سكوت

و سبزي صداي بهار

هفت سين سفره ي من بود

بچه كه بودم

دلم براي آن كلاغ پير مي سوخت

كه آخر هيچ قصه يي به خانه نمي رسيد

بچه كه بودم

تنها ترس ساده ام اين بود

كه سه شنبه شب آخر سال

باران بيايد

بچه كه بودم

آسمان آرزو آبي

و كوچه ي كوتاه مان

پر از عبور چتر و چلچراغ و چلچله بود

گويند مردمان: غمه ديوانه خور

ديوانه ام شديم

کسي غم نخورد

لينک مطلب

نظر شما ()

آغازي بايد

آغازي بايد ...

و گرنه اين ثانيه ها مي خشكند ...

وقت پيوند من و خاطره هاست ...

آغازي بايد ...

غم من بيشتراز فرياد يك قناري است ...

و من اكنون ...

به تپشهاي قلبم نيز ...

شك دارم شك ...

تمامي شوقم شايد ...

ديدن روي كودكي شاد است ...

كه به لبخندي به من مي گويد ...

سلام !

و جوابش را ...

از چشمه غمگينه  نگاهم ...

برمي چيند ...

لينک مطلب

نظر شما ()

آدم برفي

به شانه ام زدي

تا تنهاييم را تكانده باشي

به چه دلخوش كرده اي؟

تكاندن برف ازشانه هاي آدم برفي؟

لينک مطلب

نظر شما ()

هواي با تو بودن

دوباره دل ، هواي با تو بودن كرده

نگو اين دل ، دوري عشق تورو باور كرده

دل من خسته ، دست به دعا ها برده

همه آرزوهام با رفتن تو مرده

حالا من يه آرزو دارم تو سينه

كه دوباره چشم من تو رو ببينه

لينک مطلب

نظر شما ()

نميدانم كجا

در مسيري مبهم و بي انتها

ره سپارم در مسير جاده ها

در نگاهم گفتني هايم بسوخت

مي روم اما نميدانم كجا ؟!!!

لينک مطلب

نظر شما ()

مهر و اندوه

فرياد كه داد از اين مردم خود شاد

سبب ساز همه ,كار خودان تعبير خوددار

منم . من كرده ام من مي توانم

عجب غافل كه در اوجند , برباد

چگونه ميتوان خود كردها را كرد اوصاف

چگونه ديده بر روي دگر داد

مگر غير از كه خود را ميشناسي

اگر خود را شناسي دگرمن , رفته بر باد

جز اوكس تواند برتو نشاني ؟

دليل مهر و اندوه عمرت در دفتر كند باز

لينک مطلب

نظر شما ()

گريه نکن

هيچ وقت گريه نکن !

چون هيچکس لياقت اشکهاي تو رو ندارد ...

اگه هم داشته باشه ... طاقت اشکهاي زيباي تو رو نداره ...

وقتي دلم برات تنگ ميشه ...

ميرم پشت ابرها زار زار گريه ميکنم ...

پس وقتي بارون اومد ...

بدون دلم برات تنگ شده ...

به يادم من باش ...

دوستم نداشت ...

دروغ ميگفت هر بار که به سراغم مي آمد

با گريه ميگفتم راستش را بگو

اگر مهري به ديگري داري تو را مي بخشم

و باز خنده اي ميکرد و ميگفت :

جز تو ، مهري به کسي ندارم ...

تا اينکه يکروز با گريه بسراغم آمد و گفت :

مرا ببخش به تو دروغ گفتم ...

دل به ديگري دارم ...

خنده ي تلخي کردم و گفتم :

من هم به تو دروغ گفتم !!! تو را نمي بخشم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

کيستي

روزي که به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افکند

که تا آخر عمر با من خواهد ماند ...

گفتم کيستي ؟ گفت : غم .

خيال ميکردم غم نام عروسکي است

که ميتوان با آن بازي کرد ...

ولي حالا فهميدم که :

خود عروسکي هستم بازيچه ي دست غم ...!

لينک مطلب

نظر شما ()

زمين

زمين ديگر آن كودك پاك نيست

پر از آلودگي هاست دامان وي

كه خاكش به سر گر چه جز خاك نيست

لينک مطلب

نظر شما ()

در حسرت ديدار تو

آغازي بايد ...

رويش گلها را ...

بارش باران را ...

آغازي بايد ...

بگذار ندانند آن روز به ما چه گذشت ...

بگذار ندانند با ستاره چه رازي گفتم آن شب ...

صداي گنجشكان ...

نواي زندگي آسمان خاموش است ...

نواي فريادي ديگر ...

از گلوگاه انساني ديگر ...

بهار در كف توست ...

بهار در تن تو ...

جريان مي يابد ...

آغازي بايد ... حضور تو  ،  بهار را جان داد ...

باز هم يك احساس از تلاطم وجودم بر خواست

مثل آن حس ديرينه ...

زده قلبم از سينه بيرون ... 

چشمم در پيچ و خم كوچه عشقش جان ميداد

و نگاهم به نگاهش عهد شادي ميبست

و زمان عقربه ها را به مهماني معكوس ميخواند

در حسرت ديدار تو آواره ترينم

هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست ...

لينک مطلب

نظر شما ()

حيف

حيف , ميدانم كه ديگر

بر نمي داري از خواب گران ! سر ! تا ببيني

خوردسال سالخوردي خويش را كاين زمان

چندان شجاعت يافته است

تا بگويد : ( راست مي گفتي , پدر ) ... !

لينک مطلب

نظر شما ()

حرفهايي براي نگفتن

سرمايه هردل حرفهايي است که براي نگفتن دارد ...

سرمايه هر گل جايي است که براي شکفتن دارد ...

لينک مطلب

نظر شما ()

بيا

اي مرا آزرده ازخود ! گرپشيماني بيا

نغمه هاي ناموفق  ! گرنمي خواني بيا

تاكه سر پيچيدي از راه وفاگفتم : برو

يك نفس با من نبودي مهربان اي سنگ دل

زان همه نامهرباني ! گر پشيماني بيا

تاب رنجوري ندارم در پي رنجم مباش

گر نمي خواهي كه جانم را برنجاني بيا

لينک مطلب

نظر شما ()

من يک انسانم

من انسانم

با خنده هايم،با گريه هايم

مهر و خشمم

اندوه و شاديم

نفرت و عشق

و آنچه با من بوده است.

من مي دانم چگونه دستهايم را براي رهايي بتکانم

با چشمانم اوج پرواز را حس کنم

با انگشتانم پوست کاج را بدانم

زبانم،آواز طبيعت را مي داند

مي شناسد و مي خواند

آنچه بايد باشد،با من است.

رهايم کنيد

خود را بيابم

مجالي دهيد

مسير را مي دانم

آري،من ساربان هدايت خويشم.

لينک مطلب

نظر شما ()

دوست دارم خيلي زياد

دوست دارم

دوست دارم خيلي زياد

خيلي زياد

اينو واسه تو ساختمش

اميدوارم خوشت بياد

اين جمله ي منه

دوست دارم خيلي زيا

فکر کردن اصلا نمي خواد

دوست دارم خيلي زياد

فقط واسه تو ساختمش

دوست دارم خيلي زياد

به چشماتم خيلي مياد

دفتر شعر من کجاست ؟واسه اون ناز نگات مي خوام امشب تا سحر ترانه سازي

بکنم

يه ترانه بسازم که جهاني شه

که همه دنيا بدونن هيچکي مثل تو نمي شه

با جمله هاي تکراري دوباره بازي مي کنم

باز خودمو گول مي زنم

قافيه سازي مي کنم

دلم برات تنگ مي شه

قافيه اش از سنگ مي شه دلم فقط تو رو مي خواد

قافيه اش در نمي ياد

هيچي تو ذهنم نمي ياد

هيچي تو ذهنم نمي ياد

خسته مي شم از هر چي جمله اس که با حرف دله نوشتن ترانه هم خداييش انگار

مشکله

دفترو مي ذارم کنار

چشمامو رو هم مي ذارم

تورو کنارم مي بينم

بي اختيار بهت مي گم دوست دارم خيلي زياد

دوست دارم خيلي زياد

اين جمله ي منه دوست دارم خيلي زياد

فکر کردن اصلا نمي خواد

دوست دارم خيلي زياد

فقط واسه تو ساختمش

دوست دارم خيلي زياد

به چشماتم خيلي مياد

اين جمله ي منه دوست دارم خيلي زياد شعر بايد خودش بياد

دوست دارم خيلي زياد قافيه لازم نداره

دوست دارم خيلي زياد به چشماتم خيلي مياد

سهراب سپهري شاملو حافظ و سعدي مي خونم

دنبال يک حرف قشنگ تا صبح بيدار مي مونم

گوشي رو بر مي دارمو يه زنگ به مريم مي زنم

يه گوشه تنها مي شينم گيتارو با غم مي زنم

اين جمله ي منه دوست دارم خيلي زياد

فکر کردن اصلا نمي خواد دوست دارم خيلي زياد

فقط واسه تو ساختمش دوست دارم خيلي زياد

به چشماتم خيلي مياد

اين جمله ي منه دوست دارم خيلي زياد

شعر بايد خودش بياد

دوست دارم خيلي زياد قافيه لازم نداره 

دوست دارم خيلي زياد

به چشماتم خيلي مياد

اين جمله ي منه دوست دارم خيلي زياد فکر کردن اصلا نمي خواد

دوست دارم خيلي زياد فقط واسه تو ساختمش

دوست دارم خيلي زياد به چشماتم خيلي مياد

اين جمله ي منه ...دوست دارم خيلي زياد شعر بايد خودش بياد

دوست دارم خيلي زياد قافيه لازم نداره دوست دارم خيلي زياد به چشماتم خيلي

مياد

دوست دارم خيلي زياد

لينک مطلب

نظر شما ()

هيچ را آرزومندم

خداي را در درونم با زبان بي زباني توصيف مي کنم

از خداي هيچ را آرزومندم

در پناهش امنم

در کنارش آرامم

بي وقفه صدايت مي زنم تا در من همچنان بتابي

جاري مي شود اشکهايم هر گاه مي خوانمت

اميدوارم از رحمت عشقت

تکيه گاه مي خوانمت

اميد مي دانمت

و پيوسته در تار و پودم با کلاف جان مي بافمت

و در ريسمان آسماني ات که مرا به بلوغ مي رساند چنگ مي زنم

به بودن نيازي نيست چرا که هستم

من براي ابد هيچم به بودنم احتياجي نيست

زيرا مي دانم و ايمان دارم آنگاه که به نبودن مي رسم ذره اي پيوسته ام در اقيانوس

وسعت بي انتهاي تو

لذت مي برم و رنج مي کشم و مي چرخم در چرخه پيوسته زندگي چرا که من مي

دانم

رنج چيست و لذت يعني چه

هر دو را چون شب و روز که هرگز از هم جدا نيستند با عشق به سر مي کنم

به تو مي رسم در انتهاي اين راه بي انتها

چرا که از تو ام و جويبار وجودم به اقيانوس وجود تو مي رسد

لينک مطلب

نظر شما ()

همچنان منتظر

در آينه به خودم نگاه مي کنم

خيره مي مانم و بهت زده

زير لب زمزمه مي کنم چه آشناي غريبي

از چشمان اشک آلودم هزار قصه تلخ مي خوانم

و در چروک چهره ام هزار ديروز رفته از دست را مي بينم

چه چيز مانده برايم از آن همه عذاب و اشک و ماتم

هيچ جز چهره اي پير و شکست خورده

جز نگاهي همچنان منتظر

و جر خاطراتي که مشتي خاک گرفته

هچون کرم ابريشم که برگ مي خورد و بزرگ مي شود

لحظه لحظه اين زندگي مرا مي خورد و من هر روز نحيف تر از روزهاي دگر

و امروزم آشفته تر و سردتر از هر ديروزي

اما در اين همه سردي آنچه که هيزم گرمي است و تنم را از سرما مي رهاند

چهره محو توست چرا که ديگر خوب به ياد نمي آرمت اما بدون به ياد آوردن چهره ات

هم هنوز عاشقت مانده ام

و اشکهايم هر روز مزار کهنه خاطرات را در سينه پوسيده ام شستشو مي دهند

ديگر هيچ هراسي نيست چرا که ديگر اندکي دقيقه بيشتر نمانده است به وصال

هميشگي تنم با خاک

ديگر نه منتظر مي شوم نه مي خروشم تنها نظاره مي کنم

آري نظاره مي کنم اين سرنوشت رفته از دست را

و رهايم رهاتر ازهر انديشه آزادي که هيچ مقصدي در پيش ندارد

و دل کنده ام از هر چه که مرا به بودن وادار مي کند

پلک فرو مي بندم و باز هم در سکوتي مبهم تو را به ياد مي آرم

آري براي هميشه به تو فکر مي کنم

چرا که هر گاه پلک بر مي بندم جر تو هيچ چيز آرامشم را تضمين نمي کند

پس براي ابد پلک فرو مي بندم از اين همه تشويش تا در آرمشي شگرف از خيال تو

آسوده بخوابم

لينک مطلب

نظر شما ()

صداي تو

اين کتاب‌هاي نادان را

که مدام مي‌گويند

وزن ندارد

و رنگ يا طعم يا رايحه

و حجم ندارد و ديده نمي‌شود

صداي تو

زير آن بيد بلند

که از شنيدن واژه‌هايت جنون گرفت

دفن کنيد.

به فتواي مردي

که هر شب‌ آدينه بر ضريح صدايت دخيل مي‌بندد. مستور

لينک مطلب

نظر شما ()

دور باطل

مرده ها

آب زير كاهند

توي شستشو ، مكرٌر غلغلك مي گيرند

دهان ِمُچاله ، آماده ي بوسه مي كنند !؟

به همه كس ، شب بخير مي گويند

با لب هاي پر ترانه ، سفر مي كنند

مزه ي نفس كشيدن را ...

بايد از آنها آموخت

لينک مطلب

نظر شما ()

خندهُ لهيده

من عاشقت بودم

تو عاشق نبودي

من بقايت بودم

تو اما نبودي

من کلمات آشکار وجودم را غمگينانه به پايت مي ريختم

اما تو حتي صداي له شدن اندام حرفهايم را به روي خود نياوردي

تکان نخور

جاده دارد به پايان مي رسد

خندهُ لهيده خنده دار است!

خنده اي که هنوز مجسمهُ پانته آ را پست مي بوسد !

تکان نخور

آفرين!

فرياد بزن

تا به حال تن ها را و اکنون تنت را مي بلعي!

ديدمت از لاي در

نميدانم من در ميان آن همه دود و ريا و مکر چرا

بهار چشمهايت را که از زير فيلتر هاي فتوشاب بهاري شده بود

با هيچ عوض نمي کردم!

سرگرم دستگيرهُ در بودم که چرا باز شد؟

لعنت بر تو زنجير دانه درشت پوسيده

تکان نخور

دارد تمام مي شود

اشک بريز!

دندان هايت را به هم فشردي؟

مار خوش خط و خال!

چشمانت را باز کن

من را ببين

آينده را بي من مي چشي!

به تو قول مي دهم

ديدمت که از حال رفتي

بيدار شو ....بازي در نيار!

قربان مرده است

مهم نيست ...بازش کنيد

او را در گورستان رديف 666

چالش کنيد!

مطمئن شويد مرده

زنجيرش را باز نکنيد

مرده با زنجير بهتر از مردهُ زنجير است!

خندهُ لهيده ...

حتي پامال کردنش جگرم را خنک مي کند...

لينک مطلب

نظر شما ()

حسرت

در حوالي آتش تر و خشك مي شويم

در حوالي آب ...

- خواب چشمانم تن مي شويم !

كتابهاي دستم لب گشوده

با ذهن تهي ... خميازه مي كشند !؟

با فوت وقت

چه صفحات شيريني

از دست مي دهم !

لينک مطلب

نظر شما ()

ايام هفته

شنبه

را

با تيغي از جنس بردباري

تکه تکه مي کنم

و يک‌شنبه را

- بي هيچ درنگي ـ

مي سوزانم با آه.

دوشنبه‌ي وحشي را

که در شيب تنهايي

رام مي‌کنم با چند قطره آب شور،

ديگر براي کشتن سه‌شنبه

تيغي نيست، آبي نيست، آهي نيست،

مگر دعا.

و بعد

ديوانه‌وار بوسه مي‌زنم

بر معبد دست‌هاي چهارشنبه

که از فرط همسايگي‌ات

بوي نور مي دهند.

و اين‌ها و اين همه

تنها براي تو

اي نشسته در شب شتابناک آدينه! مستور

لينک مطلب

نظر شما ()

آري تو بودي

به زمين خورده بودم و توان بلند شدن را نداشتم.پس همان جا نشسته بودم.از حرکت

آدم هاي بالاي سرم وحشت داشتم،سرم را روي زانوهايم گذاشته بودم تا

نبينمشان.دست هايم را روي گوش هايم قرار داده بودم تا صداي شادي و غم مردم را

نشنوم.

اما ناگهان کسي به شانه هايم زد.آري تو بودي. تو بودي که بر خلاف تمام آدم هاي

اطرافم به زمين نگاه کرده بودي و مرا که خسته و ناتوان روي زمين افتاده بودم را

ديدي.

دستت را به طرفم دراز کردي و من ترسان نگاهت مي کردم واز خودم مي پرسيدم آيا

هم زمان که دستم را مي گيرد زير پايم را خالي خواهد کرد؟!! نگاهت چيز ديگري مي

گفت. به زبان نگاهت اعتماد کردم و دستت را گرفتم.

کمکم کردي برخواستم.خاک هاي عادت را از لباس زندگي ام تکاندي.و دوباره راه

رفتن ، نگاه کردن، گوش دادن و لذت بردن را نشانم دادي.

زماني گذشت و تو همواره لبخند بر لب راه را برايم هموار مي کردي. اما ناگهان

ايستادي و مرا به گوشه خلوت استراحت کشاندي.آري مي خواستي صداي قلبم را

بشنوي!ميخاستي ببيني آيا قلبم نام تو را صدا مي زند؟!!

خوب گوش دادي.لبخندي شيرين بر لبت نشست و گفتي : قلبت نام کسي را صدا

ميزند کمي سکوت کن تا ببينم نام چه کسي است؟!! اما افسوس که لحظه اي بعد

غمي بر چهره ات نشست.ولي بعد از مکثي لبخندي زدي و گفتي: قلبت نام کس

ديگري را صدا مي زند.وقت آن است که بروي و او را پيدا کني.

برخواستي مهربانانه توشه راه را بريم آماده ساختي.توشه ام از محبت و اعتماد به

نفس پر بود. تو با دعايي زير لب بدرقه ام کردي. هيچگاه لبخند مهربانت را موقع

خداحافظي فراموش نمي کنم.

اکنون من پيش همان هستم که قلبم صدا مي زد اما ديگ مطمئن نيستم که قلبم

هنوز هم نام او را صدا ميزند يا ...

لينک مطلب

نظر شما ()

نام تو

يارا نفس بريده مي شود

قلب در سينه مي تپد

جان به لب مي رسد

نام تو بر زبان مي راند

با نگاه تو زندگي مي کند

به ياد تو مي خندد

به بانگ تو بر مي خيزد

به سوز تو مي خواند

در شوق تو مي نوازد

در التهاب تو درد مي بيند

در هجر تو غم مي خورد

به روي تو نقش مي کشد

تا تو او را ياري کني

تا تو مهرباني کني

لينک مطلب

نظر شما ()

ندونستي

ندونستي که بعد از تو چراغ خونه خاموشه

گلهاي خونه پزمرده همه اي حرفها فراموشه

اميد با تو بودن هم درون سينه ام مرده

تو را داشتن توي اين دنيا چه ساده پيشم افسرده

هنوز عطر نفسهات را فضاي خونه پر کرده

دل عاشق من اينجا بدون تو پر از درد

بيا برگرد دلم تنگه گلهاي خونه بي رنگه

چه سخته منتظر موندن دلم بدجوري دلتنگه

تو که رفتي نموندي قدر عشقم را نخوندي

بي صدا پر از ترانه قلب خسته ام را سوزندي

کاشکي مي شد قصه اي عشقم با تو دنبال بگيره

هر چه ديوار جدائي بين ما دوتا بميره

لينک مطلب

نظر شما ()

من ماندم

من ماندم و الهه ي شعري که مي گويند

شعر تمام شعران را انشاء مي کند!

هر شب مي ايد

چشمان ِمنتظرم را خيس ِگريه مي کند

و مي رود!

امشب، اما

در ِاتاق را بسته ام!

تمام پنجره ها را بسته ام!

حتا گوشهايم را به پنبه پوشانده ام،

تا صداي هيچ ساحره اي را نشنوم!

بگذار الهه ي شعر،

به سروقت ِشاعران ِ‌ديگر ِاين دشت برود!

مي خواهم خودم برايت بنويسم!

لينک مطلب

نظر شما ()

من مي خوام پياده شم

من ديگه خسته شدم بس كه چشمام بارو نيه

پس دلم تا كي فضا ي غصه رو مهمو نيه

من ديگه بسه برام تحمل اين همه غم

بسه جنگ بي ثمر براي هر زياد و كم

وقتي فايده اي نداره ، غصه خوردن واسه چي

واسه عشقاي تو خالي ، ساده مردن واسه چي

نمي خوام چوب حراجي رو به قلبم بزنم

نمي خوام گناه بي عشقي بيفته گردنم

نمي خوام در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم

يا يه موجود كم و خا ليه پر افا ده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي خوام پياده شم

همه حرف خوب ميزنن اماكي خوبه اين وسط

بد و خو بش به شما ما كه رسيديم ته خط

قر بو نت برم خدا چقد ر غريبي رو زمين

آره دنيا ما نخو ا ستيم دلو با خودت نبين

نمي خوام در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم

يا يه موجود كم وخا ليه پر ا فاده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي خوام پياده شم

اين همه چر خيديو چر خوندي آخرش چي شد

اون بليط شانس دائم بگو قسمت كي شد

نمي خو ا م در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم

يا يه موجود كم وخا ليه پر ا فاده شم

وايسا دنيا وايسا دنيا من مي خوام پياده شم

لينک مطلب

نظر شما ()

غم نخور

غم نخور!هم روزگارم!من هواي تورو دارم

واسه چارديوار قلبت صد تا پنجره ميارم

غم نخور !زيباي خفته!نااميدي حرف مفته!

رنگ عوض مي کنه اين شب با غزلهاي نگفته!

نگو خيلي وقته اينجا کسي فردا رو نديده!

توي پولک لباسات صد تا فانوس اميده!

چرخ تو وقتي مي رقصي!مي شکنه چرخ فلک رو!

تازه مي کنه دوباره خبراي قاصدک رو!

لينک مطلب

نظر شما ()

دل تنگتر از تنگ بلورم

هر چند که دل تنگتر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوهتر از دامن الوند

بشکوهتر از کوه دماوند غرورم

يک عمر پريشاني دل بسته به مويي ست

تنها سر مويي ز سر موي تو دورم

اي عشق به شوق تو گذر مي کنم از خويش

تو قاف قرار من و من عين عبورم

بگذار به بالاي بلند تو ببالم

کز تيره نيلوفرم و تشنه نورم

لينک مطلب

نظر شما ()

خسته از عشق

خسته از عشق , خسته از محبت و مهرباني, بريده از صداقت و صفا , زخم خورده ي

كلامي عاشقانه اعتمادي بي مورد , با غروري شكسته در ميان اين آشفته بازار تو را

يافتم وپنداشتم تو از قبيله ي انسانيت آمده اي

تو از جنس صداقتي , از چشمانت مهرومحبت را مي توان آموخت. كلامت نشان

معرفت و وفاست.دستانت سخاوت را هديه ميدهند ومن متحير كه تو را چه به اين

آشفته بازار؟

تو را اينگونه يافتم وليكن نگرانم , نگران كه مبادا در اين آشفته بازار انسانيت را بدزدند

و من با گل سرخ پژ مردهي در دست و قطره اشكي گوشه ي چشم , سر راهي كه

تو را يافتم بايستم و در حسرت ديدار دوباره ات اشك بريزم

باش تا باشم كه وجودم بسته به وجود توست

اي مهربان من

لينک مطلب

نظر شما ()

چه دلتنگيم

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد

لينک مطلب

نظر شما ()

اين شعر من است

بي تو در مي يابم

چون چناران کهن

از درون تلخي واريزم را

کاهش جان من اين شعر من است.

ارزو مي کردم

که تو خواننده شعرم باشي

راستي شعر مرا مي خواني؟

نه دريغا هرگز

باورم نيست که خواننده شعرم باشي

کاشکي شعر مرا مي خواندي!

لينک مطلب

نظر شما ()

به خاطر "تو"

برايت چه بنويسم از مهري که در رودخانه قلبم جاريست يا از طوفان سهمگيني که در

دلم غوغايي به پا کرده و از اوراقي که سطر به سطر نام تو و عشق تو را درخود

جاي داده "اي مهربانترين" دفترم صد برگ دارد و من هر صفحه را با نام توو ياد توپر

کرده ام و سر انجام به زيباترين نکته هستي رسيده ام

بودن به ياد "تو"و به خاطر "تو"

لينک مطلب

نظر شما ()

براي تو

عشق براي تو . احساسم براي تو . زندگيم براي تو . من هيچي نمي خواهم. با قلب

واحساس من بازي کن اين قلب سرگرمي تو. تو شاد باش من مي سوزم. تو بي

خيال باش من مي سازم. در راه عشق تو مثل آتش سوختم. اينک خاکسترم جامانده

است. خاکستري که تنها با ياد محبت و عشق تو دوباره شعله ور خواهد شد. در راه

عشق تو چه سختي هايي کشيدم. چه شکنجه هايي ديدم. چه غم وغصه هايي

چشيدم. و چه اشکهايي که نگو براي تو ريختم. غرورم را شکستم. از همه گناه هايت

گذشتم. همه اينها فداي قلب بي وفاي تو. از آن سو؛ تو از عشق سرد شدي. از اين

سو؛ من در عشق تو سوختم. از آن سو؛ تو بي خيال اين دل عاشق من بودي. از اين

سو من لحظه به لحظه به ياد تو دلتنگ تو بودم. اين دل من براي تو است. هرچي

مي خواهي آنرا بِشکن. بشکن تا من همچنان بسوزم. سوختن در آتش عشق تو به

من گرماي يک زندگي براز اُميد را مي دهد. تو در آن سو در آسمان به ستاره هايي که

چشمک مي زنند نگاه مي کني. من در اين سو با حسرت به تو نگاه مي کنم. ودر

حسرت آن روزهايي مي نشينم که کنار هم بوديم وهيچ کسي مثل ما همديگر را

دوست نمي داشت. عزيزم تو با آرامش زندگي کن تا من با آرامش تو عاشقانه

زندگي کنم. اگر با شکستن اين

دل من ديدن آن لحظه که در عشق تو مي سوزم وبا عشقت مي سازم ترا آرام مي

کند حرفي نيست دلم را بشکن. وبا آن بازي کن.... اما يادت باشد هميشه پشيماني

فايده ندارد ...

لينک مطلب

نظر شما ()

يکي بود يکي نبود

يکي بود يکي نبود

اوني که بود تو بودي . اوني که نبود من بودم.

يکي داشت يکي نداشت

اوني داشت تو بودي. اوني که کسي به جز تو نداشت من بودم.

يکي خواست . يکي نخواست

اوني که خواست تو بودي . اوني که بي تو بودن را نخواست من بودم.

يکي بُرد. يکي باخت

اوني که بُرد تو بودي. اوني که دل به تو باخت من بودم.

يکي گفت. يکي نگفت

اوني که گفت تو بودي. اوني که دوستت دارم را به هيچ کس به جز تو نگفت من

بودم.

لينک مطلب

نظر شما ()

هدف هاي زندگي

هدف هاي زندگي به منزله ي بالها يي مي مانند كه با سوار شدن بر آن ها مي

توانيم از هم اكنون فراتر از آن ها رويم . ما نيازمند داشتن چنين هدف هايي هستيم نه

به خاطر آنچه هدف ما براي ما به ارمغان مي آورند ، بلكه آنچه بر ما مي گذرد . زيبايي

كار همواره رفتن به سوي هدف است نه رسيدن به آن و تمام شدن .

از مي عشق تو چنان مستم

كه ندانم كه نيستم يا هستم

لينک مطلب

نظر شما ()

مي شکند

کاش آن لحظه که تقديم تو شد همه هستي من. مي سپردم که مواظب باشي .

جنس اين جام بلور است. پُر از عشق وغرور است... اگر بازيچه شود مي شکند ...مي

شکند.

لينک مطلب

نظر شما ()

من در لحظه دوستت دارم

هرگز بنظر نميرسـد كـه خبرهاي بدي در رابطه هاي تازه و نو وجود داشته باشد.

زوجين در مورد هر چيزي با يكديگر موافقند، از نوع غذايي كه در رستوران سفارش

مي دهـنــد گرفته تا مقدار كره اي كه در سينما روي ذرت بو داده خود ميريزند.

متاسفانه، در نهـايـت لبخندهاي ساده حاكي از رضايت و موافقت و نيز ابراز علاقه

هاي پـر شـور و نشاط پايان مي يابند.

زماني فرا ميرسد كه جمله دو كــلمه اي معروف گفته شده و احساسات سرد و بي

روح موجود در آن آشكار مي گردد. هرچند گـفتن "دوستت دارم،" لـزوما جهتي صـحيح

براي حـركت كـردن نـــيست. اين عبارت كوچك بايد براي زمان مناسبش كنار گذاشته

شـده و نبايد همانند نقل و نبات در عروسي مرتب بالا انداخته شود.

گفـتن اين كـه صادقانه به شريك زندگي خود علاقمنديد، ارزشش بسيـار والاتـر از

ادعاي دروغين دوسـت داشتــن او مي باشد. دروغگويي همچنين ممكن است يك

رابطه خوب بالقوه را به خطر بيندازد. اين قانون در مورد زن و مرد هر دو صادق است ،

از آنـجـايي كه زوجين گاهي اوقات مايل ميگردند احساسات خود را طريق نشان

دادن علايق خـود بــه ديـگري بــزرگ جلوه دهند. اين به آن معنا نيست كه برخي از

زوج ها هـرگـز هـمـديـگر را دوست نخواهند داشت، بلكه منظور اين است كه نبايد

گرفتار لحظات لذت بــخش كاذب و زودگذر شد و آنچه كه واقيعت دروني نيست را بروز

داد.

واقعيات را به او نشان دهيد

از قديم گفته اند "دو صـد گفته چو نيم كردار نيست،" اين جمله در مورد روابط

خانوادگي نـيـز صادق است. ما عادت ميكنيم جمله اي قديمي و تكراري را بارها و

بارها بشنـويـم، اما براي اينكه آن كلمات مؤثر واقع شوند، بايد عمل خـود را نـيـز به

آنها اضافه كنيم. پس دفعه بعدي كه به همسرتان ميگوييد كه براي شما ارزشمند

اسـت، فــراموش نـكنيد كه چگونگي احساس خود را در عمل به او نشان دهيد.

براي اين كار لازم نيست برايش گوشواره الماس بخريد. چرا كمي نوازشش نكرده و

او را جايي كه هميشه دوست داشته برود، نبريد؟ گفتن به يك زن كـه او دنـيـاي شـمـا

است خيلي آسان اســت، اما آيا ثابت نمودنش هم به اين آساني است؟ چه تعدادي

از شما در اين لحظه از رابـطه تان به همسر خود مي گوييد كه براي او هر كاري انجام

ميدهيد و در فـرصـت بـعـدي خــلاف جـهـت حرك كرده و جمعه شب به جاي اين كـه

وقــت خود را با همسرتان سپري كنيد با دوستان خود به گردش و تفريح ميرويد؟

نامزد شما اين حقيقت را كه شما از يك شب تفريحي بياد ماندني با دوستانتان

صـرفـه نظر نموده و ترجيح مي دهـيــد كه وقتي او نياز به شما دارد، وقت خود را با

وي بگذرانيد بـسيار تحسين ميـكـنـد. يك رابطه مانند شركتهاي تجاري است؛ نـيـاز بـه

زمـان، تـلاش و از خود گذشتگي بسيار دارد. زوجين ميـآيند و مــيروند، اما رابطه هاي

حقيقي آنهايي هسـتـنــد كه علي رغم مشكلات زندگي تداوم يافته و زن و مرد بـيش

از پـيـش بـه هـم نزديك ميگردند.

يك راه ديگر براي فهميـدن ايـنكه هــمسر شما آيا واقعا همان كسي است كه

ميخواهيد باقي عمر خود را با او سپرس كنيد ايـن است كه مطمئن شويد داراي

ديدگاهي يكسان درباره آينده ميباشيد. آيا هر دوي شما خودتان را چندين سال دورتر

در حـال مشـاركـت براي بدست آوردن خانه اي براي زندگي و ارتقاي خانواده اي

صميمي تصور ميكنيد؟ اگر به همگي سؤالات فوق به يك نحو پاسخ مي دهيد، به

رابطه خود اميدوار باشيد

لينک مطلب

نظر شما ()

فرصتهاي دست يافتني

زندگي پُر از فرصتهاي دست يافتني است. بهره گيري از بعضي آنها ساده است.

بعضي از آنها مشکل. اما زماني که به آنها اجازه مي دهيم رد شوند وبگذرند. به اميد

فرصتهاي بهتر در آينده . اين موقعيتها شايد ديگر موجود نباشند. براي همين هميشه

اولين شانس را بِچسب.

لينک مطلب

نظر شما ()

رنج آموختن

دوست داشتن کاري است آموختني

كه همه رنج آموختن را نمي برند.

لينک مطلب

نظر شما ()

چه چيزي فرزندان خود مي خورد ؟!

يك كرباس كهنه

چركين و چروك خورده

در چوب رختي متروكه اي

خود ، مترسكي ست مخوف

كه با نعره هاي باد ِهرجايي

شب را ، حوالي مرگ ، كشته است

- اينك ، از دايره ي بسته ، سخن مي گويم

آنجا كه : سايه ها ، با هم ، همسايه اند !

اين زهر خند تازيانه ات را ...

حدي نگه دار !

- اين شب دمق شده

از صبح فسرده ي ما

چه كم دارد كه اين مقدار ، بي تابي مي كنيم ؟!

وقتي ، بچه هاي خود را ، خورديم

مار ماهي ، آخرين شكل ما شد

امروز ، خود را

دم در ِدروازه اي بسته ايم

تا با خيال راحت ...

لينک مطلب

نظر شما ()

ترجمه ي حال

من در جهان شعر

تنها گناهم ، سرودن است

خون كاغذهاي سپيد و سياه ...

به گردن نمي گيرم !

شجره ي زبان ِالكنم

هنوز از ريشه

قوام ، نگرفته است

سعي مي كنم

در خودم ، به جستجوي محال برخيزم !؟

اما ...

مردي ، ذهن سپيد كاغذم

به زبان غير رسمي خود

ترجمه مي كند !؟

لينک مطلب

نظر شما ()

پيام تحميل

اي زندگي چه گستاخانه وجودت را بر آدمي تحميل مي کني. وانسان  چه بَرده وار

اين پيام تحميل را به گوش جان مي شنود. بي آنکه بداند وجودت را با نام تقدير در

رگهاي هستيش مي ريزي.

لينک مطلب

نظر شما ()

يادت هست

يادت هست اَمانتي را که به دست تو داده بودم در بازارِ تجارتِ دل به اندک قيمتي

مُفت دادي؟

لينک مطلب

نظر شما ()

هنوز دوستت دارم

اگر يک روز فکر کردي نبودنِ يک کسي بهتر از بودنش هست

چشمانت را ببند وآن لحظه اي که او کنارت نباشد را به خاطر بياور

اگر چشمانت خيس شد بدان داري به خودت دروغ مي گويي وهنوز دوستش

داري ...!؟ هنوز دوستت دارم.

لينک مطلب

نظر شما ()

هنر نقاشي

زندگي هنر نقاشي کردن است. بدون استفاده از پاک کن. سعي کن هميشه طوري

زندگي کني که وقتي به گذشته بر مي گردي نيازي به پاک کن نداشته باشي.

لينک مطلب

نظر شما ()

هماي عشق

ترسم زبيدادت شبي مستانه ساغر بشکنم

بيگانه گردم از وفا عهد تو ديگر بشکنم

دلرا چو جام لاله اي بيرون کشم از سينه ام

اين دشمن ديرينه را با ديده ي تر بشکنم

چون شعله ي اتش شوم سوزان شوم سرکس شوم

عهدي که بستم از وفا مي ترسم اخر بشکنم

همچون گلت پر پر کنم چشمت پر از گوهر کنم

از دردو حسرت عاقبت ان روي چون زر بشکنم

با چشمهاي دل سيه در سينه ها غوغا کنم

با شور و شعر و خنده ها بازار گوهر بشکنم

ريزم بروي شانه ها گيسوي همچون خرمنم

قامت قيامت سازم و غوغاي محشر بشکنم

مي بارقيبانت زنم صد شعله بر جانت زنم

اخر دل رسواي تو چون شاخ بي بر بشکنم

از رشگ مجنونت کنم از غصه دل خونت کنم

اري هماي عشق را بايد شبي پر بشکنم

لينک مطلب

نظر شما ()

مي ترسم

من از سياهي چشمانت

كه آن را انتهائي نيست

مي ترسم

هر چند معصومي

هر چند گفتم عاشقت هستم

هر چند تو هم گفتي دوستم داري

هر چند حرفهايت ذره اي بوي ريا نمي داد

هر چند و هر چند...

اما..اما باز هم مي توانم

مي توانم به سياهي چشمانت

به اين راه بي انتهاي تاريك كه مملو از ستاره هاي سرابي ست سفر كنم

چه تضميني ست مرا؟

به من بگو چه تضميني ست مراكه جان من

وعشقم سالم به آن نامعلوم برسد؟

آه شايد راه زني در اين راه تمام من كه تمام توست را از من بگيرد

يا جادوگري بد در كمين باشد

كه به سحرش به شك و ترديدم كشد

و يا ديو غرورت به سراغم آيد و آزارم دهد

من از سياهي چشمانت كه آن را انتهايي نيست مي ترسم

من بدان جا سفر مي كنم

چشمها هيچ گاه دروغ نمي گويند

لينک مطلب

نظر شما ()

مثل هيچكس

مثل يک معجزه يک خواب

مثل آبي بودن و آرامي آب

مثل لذت مثل عزت مثل آواز

مثل خورشيد مثل اميد مثل پرواز

مثل يک معجزه،يک خواب آمدي

آمدي در لحظه هاي سرد و بيتاب آمدي ...

لينک مطلب

نظر شما ()

فردا و ديروز

فردا و ديروز با هم دست به يکي کردند. ديروز با خاطراتش مرا فريب داد. فردا با وعده

هايش مرا خواب کرد وقتي چشم گشودم امروز گذشته بود.

لينک مطلب

نظر شما ()

ديگه نرو

مسافرم ديگه نرو

توي جاده ي جدايي ديگه اينجوري ندو

مسافرم خسته شدي بيا پيشم

براي تو هميشه بازه آغوشم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

خاطرات تلخ زندگي

فراموش کردن بزرگترين نعمتيه که خدا به آدم داده تا بتونه شادتر زندگي کنه.

ولي نميدونم چرا بعضي وقتا نميشه يا شايدم نمي خوايم که خيلي از اتفاقات غم

انگيز زندگيمو رو فراموش کنيم و راحت و بي خيال زندگي کنيم.

درگير کردن زندگي با خاطرات تلخ زندگي رو تلخ ميکنه؛اما ما به اسم تجربه يا هر

بهونه ديگه نميخوايم از زندگيمون بندازيمشون بيرون.

باور کنيم که وقتي يک اتفاق بد برامون ميافته؛روح زندگيمون زخم ميشه؛که بعضياش

کامل خوب ميشه و جاي بعضياشم واسه هميشه ميمونه.اما اگه فراموش نکنيم اين

زخما هر از گاهي سر باز ميکنه و اگه بهش نرسيم؛عفونت مي کنه و تب و بعدشم

مرگ؛اين همون افسردگيه.اگه شاد زندگي نکنيم بايد به آفريدگارمون جواب پس

بديم؛قبول کنيم که زمان ميگذره؛چه با شادي چه با غم؛آخر کار هممونم خاک.

پس غصه ها رو فراموش کنيم و زندگيمونو از همين لحظه بسازيم و ًًًلحظه به لحظه

ًبسازيمو شاد زندگي کنيم تا همه زخمامون خوب شه.

لينک مطلب

نظر شما ()

حلالم کن

حلالم کن اگه با تو نبودم اونکه ميخواستي

حلالم کن اگه لبهام نگفتن حرفي از راستي

ببخش بر من بديهامو

ببر از ياد اين نامو

حلالم کن که شايد چشم گريونم نبينه صبح فردا رو

بميره امشب و ديگه نبينه عشق و رويا رو ...

لينک مطلب

نظر شما ()

بايد فراموشت کنم

بايد فراموشت کنم

چنديست تمرين مي کنم

من مي توانم ! مي شود !

آرام تلقين مي کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نيست ....

تا بعد، بهتر مي شود ....

فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم

من مي پذيرم رفته اي

و بر نمي گردي همين !

خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم

کم کم ز يادم مي روي

اين روزگار و رسم اوست !

اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تضمين مي کنم ...

مجنونم و دلزده از ليليا

خيلي دلم گرفته از خيليا ...

لينک مطلب

نظر شما ()

شروع تازه(طوفان)

من از اين غمم مي گيره

که شکوفه اي نمونده

هر چي بوده رو درختا

آسمون يک دفعه برده ...

من از اين دلم مي گيره

که کلاغا روبراهن

قمري و کفتر چاهي

به نبود تو دچارن ...

من دلم مي گيره وقتي

اونا از من تو رو مي خوان

چي بگم؟جواب ندارم!

من هميشه بي تو تنهام ...

آسمونُ ابر گرفته

بارونم نم نمکي هست

چرا پس طوفان نمي شه؟!

غم تو که تو دلش هست !

اين روزا اين آسمونم

مثل من بغض تو گلوشه

تنهايي شده يه عادت،

گريه هم دوا نمي شه

چه بهونه ي قشنگي

واس ِ يک شروع تازه

تنهايي خودش يه دنيا

برام انگيزه مي سازه؛

ديگه مي خوام عاشقونه

از نو يک ستاره باشم

وا نمي دم به سياهي

من مي خوام حماسه باشم ؛

بسِّ!من ديگه نمي خوام

پا به پاي تو بسوزم

من مي تونم با يه شبنم

هميشه طوفان بسازم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

نا بخشوده

کنارم دراز بکش برايم بگو چه کرده اند

واژه هايي را که مي خواهم بشنوم برايم بگو تا شياطينم را براني

اکنون در قفل است اما اگر صادق باشي باز خواهد بود

اگر بتواني " من " را درک کني خواهم توانست " تو " را درک کنم

کنارم دراز بکش در زير آسمان شرور

سياهي روز تيرگي شب - در اين فلج شريکيم

در ها شکافته گشوده مي شوند اما آفتابي به درون نمي تابد

دلهاي سياه بر تاريکي زخم مي زنند اما آفتابي به درون نمي تابد

نه - آفتابي به درون نمي تابد

نه - آفتابي نمي تابد ...

آنچه احساس کرده ام آنچه فهميده ام

ورق بزن سنگ را بگردان

پشت در اگر برايت بگشايمش ...

آنچه احساس کرده ام آنچه فهميده ام

بيمار و خسته تنها مي ايستم

کاش اينجا بودي چون من همانم که در انتظار تو مانده است

و يا تو هم نا بخشوده هستي ؟

کنارم دراز بکش سوگند که آسيبت نمي زند

دوستم ندارد - هنوز دوستم دارد - اما ديگر هرگز عشق نخواهد ورزيد

کنارم دراز بکش اما آنگاه که ديگر رفته ام

آن دلهاي سياه کماکان تيره تر زخم مي زنند

آري خواهد آمد اما آنگاه که ديگر رفته ام

آري خواهد آمد اما آنگاه که ديگر رفته ام

تا سر حد مرگ مطمئنم که خواهد آمد ...

آنچه احساس کرده ام آنچه دانسته اي

ورق بزن سنگ را بگردان

پشت در اگر برايت بگشايمش ...

( پس تو را نا بخشوده خوانم زين پس )

آه - آنچه حس کرده ام

آه - آنچه مي دانم

اين کليد را بر مي دارم ( آزاد هرگز )

و دفنش مي کنم ( من هرگز ... ) در تو

چون توهم نا بخشوده هستي ...

آزاد هرگز ...

من هرگز ...

چون توهم نابخشوده هستي ...

آه ...

لينک مطلب

نظر شما ()

مي بينم و مي شنوم

مي بينم راز نگاهي را که ديدني نيست.

مي شنوم آهنگ صدايي را که شنيدني نيست.

اما نفهميدم چه ميگويد ؟ چه ميخواهد ؟ اين عشق از جان ناقابل ما.

لينک مطلب

نظر شما ()

مهم نيست

مهم نيست كه بباورهاي عميق و اشتباه چه مدتي با ما بوده اند و يا چه كسي و يا

چه كساني آن ها را به ما قبولانده اند و يا چقدر عميق در ضمير ناخودآگاه ما ريشه

دوانيده است .

مهم اين است كه باورهاي اشتباه و مزاحم را هر قدر هم كه عميق باشند مي توان از

ريشه در آورد و به بيرون پرتاب كرد .

من نه آنم كه زبوني كشم از چرخ بلند

چرخ بر هم زنم ار غير مرادم گردد

لينک مطلب

نظر شما ()

عاشقي مثل من

حرفهايم را به تو مي گويم به تو كه عاشقي مثل من . به تو كه نرمي و لطافت باران

در آرامش صدايت بر سجده مي افتد و تو كه عاشقانه سلامم ميدهي .و تو تويي كه

جاده از عبورت خجالت ميكشد حرفهايم را به تو مي گويم تا به باد برساني كه تو با

باد همسفري و من چون هميشه گرد راهت با تو حرف ميزنم . حرفهايم را به تو مي

گويم چون ميدانم كه چشمانت حرف چشمانم را خوب مي فهمد و وجود عاشقت گذر

نگاهم را خوب درك مي كند و مرغ عشق خانه ي ما در برابر آواز سكوتت صوت

زيبايش را در قفس سينه محبوس ميسازد. حرفهايم را به تو مي گويم به تو كه آواز

عشقت دنياي زرد و بي روح قاصدكها را معنا مي بخشد و تو كه به شدت باد بر كوير

دلم مي تازي .

لينک مطلب

نظر شما ()

ستاره كجايي

وقتي که چشمام به آسمون زل زده بود

آره دنبال تو بود ... !

اما بي وفا كجا بودي ... ؟!

يه شبي هم كه دلم حا ل و هواي تو رو داشت ...

تا اومد نگا ت كنه ...

جز سياهي ، هيچي نبود !

عزيزم بگو توي آسمون ها ، تو كجاش بودي ؟!

آره من خوب مي دونم ...

پشت ابر بي وفايي جا ته هر شب مي دونم ... !!!

اما انگار هيچ مهم نيست ، دل من عاشقته

مي دونه چه پوچه اين آسمونا بدون تو ..

آخه هيچ رنگي و بويي نداره

انگار بختم همينه ، كه شبم بي ستاره بمونه ...

اي ستاره بنازم كجا بودي ... ؟!

که يهو تو آسمون پيدا شدي!

آسمون ... ! خوش به حالت ...

كه دوباره عشق تو پيدا شده

يه دعا هم بكن براي ما ...

تا ستاره ي منم پيدا بشه ... !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

تاسف

چهار گوشه ي زمين

از تخت افتاده است

آسمان ، بر سَر ِستاره ها

تخم تاريكي ، مي پاشد !؟

كار انسان ، پر كردن چاله ها نيست فقط

سياه چاله ها ، در راه است

سنگ ِتمام / سنگ ِمزار شاعر است

آنهم وقتي كه : شعرش ، شيهه مي كشد ...

- اگر در گستره ي خود ، گندم مي كاشتي

امروز ...

به گدايي نان ، نمي افتادي !؟

لينک مطلب

نظر شما ()

بي خبر ماندي زحالم

آن که دلم را برده خدايا

زندگيم را کرده تباه کو؟

هم نفسم کو؟

آنکه نگاهش روز مرا کرده سيه کو؟

بي خبر ماندي زحالم

ز آنچه آمد بر سر من

عشق تو آخر به طوفان ميدهد خاکستر من

شعله اي عشق تو از بس در بالا گرفت

سينه مالا مال آتش

غم وجودم را گرفت

هر زمان آيد به يادم ديده اي مست تو

گريم از بخت بد خود نالم از دست تو

رخ ات زهر نو دميده اي من رخ ات نور ديده اي من

بر خيزو بيا اي اميد دلم شام من سپري کن

تو اي که به دل نقش غم زده اي

تو غنچه گره بر دلم زده اي

بر خسته دلان چون نسيم سحر يک نفس گذري کن

بي خبر ماندي زحالم

زآنچه آمد بر سر من

عشق تو آخر به طوفان ميدهد خاکستر من

شعله اي عشق تو از بس در بالا گرفت

سينه مالا مال آتش

غم وجودم را گرفت

هر زمان آيد به يادم ديده اي مست تو

گريم از بخت بد خود نالم از دست تو

لينک مطلب

نظر شما ()

آواز تيشه

امروز، من از خود مي پرسم : شيرين ِجان ِ تو

از تيشه ي كدام فرهاد، قد مي كشد؟!

-يكي از بيستون دست تكان مي دهد

رگ گردنت ، حكايت از مكالمه اي تند دارد !

با خسرو ! نمي دانم ! شايد - با پيرزنِ عجوزه !

امروز، من هم ، بقدر نياز، از خود، خاليم !

يقين دارم ، از جنس نام تو بوده ام فرهاد يا شيرين ؟!

نمي دانم : فرقي نمي كند !

ديرگاهي ست ... قندهاي ساييده ات / آب مي كشند

روبان ِ دخترانت ، به سرانگشتِ باد، مي دهند!

بگو !من ، آخر، كجاي تاريخ تو ايستاده ام اي عشق!!

اين راز سربه مُهر/پيشاني نوشت چه كسي ست ؟!

من و تو، سالهاست ... در كابوسهاي عاشقانه امان

در حاشيه ي بيستونهاي خود / مي پوسيم !

خورشيدمان ديگر/ رنگ به چهره ندارد ...

باري : جاده اي كه از تو خالي باشد/دره است !...

لينک مطلب

نظر شما ()

هميني که هست

اومد که فرياد بزنه 

امّا ديگه نايي نداشت

خواست بمونه پيشش ولي 

تو قلب اون جايي نداشت

آي دختره آي بي وفا  آي تو که تنهام مي ذاري

تو قاب عکست جاي من ، عکس کي رو مي خواي بذاري

برو برو که مثل تو

زياده تو دنيا واسم

برو برو ولي بدون

که تا ابد جايي نداري تو دلم

زدم به سيم آخرم

گفتم ولش کن بي خيال 

اون واسه من يار نميشه

بي خيال اين عشق محال

گفتم توي مرامه ما

منّت کشي نيست با مرام

مي خواد بره خوب به درک  هميني که هست ختم کلام !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

نمي بخشم

نگاهت را نمي بخشم

تو را با ديگري ديدم

كه گرم گفتگو بودي

كنارش نرم مي رفتي

سراپا محو او بودي

صدايت كردم تو را

چو بيگانه نگه كردي

گنه كردي گنه كردي

لينک مطلب

نظر شما ()

کلاغ غار غاري

من آن کلاغ غار غاري

خسته ام از در به دري

ساده بگم عاشق شدم

بهم مي گن حق نداري

بهم مي گن پرت سياهه

هميشه غار غارت به راهه

واسه تو که سکّه نداري

عاشق شدن يه جور گناهه

بهم مي گن بي اعتباري

تو حق دوست داشتن نداري

دور شو از اين شهر و سفر کن

اينجا ديگه کاري نداري

درسته من پرم سياست

امّا دلم بي انتهاست

درسته آوازم بده

آي آدمها حق با شماست

لعنت به اين دور و زمونه

ارزشمون به سکمونه

پر سياه جرم منه

آهاي کلاغ آواز نخون

دلت رو بردار و ببر

پول نداري ، پرت سياست

کجا به تو ، عاشق شدن

اينجا جاي بزرگتر هاست !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

زير باران

زير باران راه مي روم ...

بدون چتر

شايد زمين سهم بيشتري از باران بگيرد.

آويخته مانده ام از يگانه بند فراموشي دلت

دستي به ياري شبنم عاشقم بيار

من سالهاست كنج دلت خاك مي خورم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

دو ابروي کموني

چشم چشم دو ابرو

دو ابروي کموني

چشم چشم دو ابرو

دو چشم آسموني

چشم چشم دو ابرو

چشماي خيس هر شب

من ، تو ... يه فرياد اسم تو عمري بر لب

دست دست دوتا دست

دو دست عاشقانه

دو دست پاک و پر مهر يه حس صادقانه

پا پا دوتا پا دو پاي سخت و همراه

همراهي قرص و محکم حتّي تا خونه ي ماه

قلب قلب دوتا قلب

دو قلب قفل درهم

دو قلب مست و عاشق
 
عشق فرا از عالم

جسم جسم دوتا جسم

دو جسممو با يه کوه

يه روح آسموني

بلند چو قلّه ي کوه

عشق عشق چه زيباست

الهي جون بگيره

هر کسي سدّ عشقه

دعا کنيم بميره !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

حادثه هاي وارونه

چرا دنيا پر از حادثه هاي وارونه است ...

عاشق کسي مي شي که عاشقي نميدونه

من به دنبال تو و تو به دنبال کس ديگه

هيچ کدوم از ما دوتا به اون يکي راست نميگه

من واسه چشماي نازنين تو يه ديوونه ام

من دوست دارم ولي علّتشو نميدونم

حالا که مي خواي بري بذار نگاهت بکنم

چون يه باره ديگه مي خوام اين دل رو ساکت بکنم

يه چيز فقط بذار روزه تولدت  هديه ام رو بيارم بدم دست خودت

آدما فکر مي کنن عاشقا خيلي غم دارن 

کاشکي فقط اين بود  اونا خيلي کسارو کم دارن

عاشق کسي مي شن که عاشقاش فراوونه ...

بين انتخاب عشقشون عمريه که حيرونه ...

اوني رو که دوست داري چرا تو رو دوست نداره ...

شايدم دوست داره ولي به روش نمي ياره !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

بي انصاف

نازکتر از بلورم و،نرمتر از حرير ،اگر هم قصد شکستن داري سنگ بي انصافيست ، يک

تلنگر کافيست

لينک مطلب

نظر شما ()

به دنبال بهترينم

من به دنبال يه چيزه بهترينم سهراب ...

تو خودت گفتي بهم ، بهترين چيز :

رسيدن به نگاهي است که از حادثه ي عشق تر است ...

لينک مطلب

نظر شما ()

بگو

اگه چشات پرسيد بگو نديدمش !

اگه گوشت پرسيد بگو نشنيدمش !

اگه دستت لرزيد بگو ماله سرماست !

اگه پاهات سست شد بگو ماله زعفه !

ولي اگه دلت ريخت به خودت دروغ نگو که دوستش نداري ...

لينک مطلب

نظر شما ()

برف

ديشب برف باريد

برفي زيبا ، به سفيدي دل زيباي مادر

و من درخت تنهاي ميان خانه را ديدم

كه برف را همچون لباسي پشمي به خود گرفته بود

گويي عروسي است كه لباس سفيد به تن دارد

اما صبح ديدم برف زيبا دست هاي عروس خويش را شكسته بود

آري به درستي چنين است رسم روزگار ...

لينک مطلب

نظر شما ()

باور کن ديوونتم

هر روز که از ما مي گذره

عشقم به تو بيشتر مي شه

باور کن ديوونتم

ديوونه مثل هميشه

فقط تو پاره ي تني

به حرمت عشقم قسم

بي تو ميون عالمي

غريبم و يه بي کسم

سکوت خستمو ببين

ببين بي تو چه کم شدم

همسايه ي سکوتم و

تنها رفيق غم شدم

صحبت راه دور که نيست

بحث دو پاي خستمه

شاکي غصّه نيستم

نقل دل شکستمه

لُپ کلام اي با وفا

بي چک و چونه چاکرم

واسه فداي تو شدن

من که هميشه حاضرم

دوست داشتنت مقدسه

واسه همين دوستت دارم

شيرين ترين عبادتي

اميد روز آخرم ... !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

عاشقم من

ترانه خون عشقم و عاشق عاشق شدنم

تنهايي دنياي منه عاشق تنها موندنم ... من هميشه عاشقم

عاشق بودم ... عاشق هستم ... عاشق مي مونم ... عاشق مي ميرم

مي خونم براي اونايي که

هنوز سوسوي عشق ذرّه اي از قلبشونو نور مي ده

براي اونايي که

هنوز ... هنوز ... هنوز ... روي کتيبه ي قلبشون نوشته نوشته

عاشقم من ...!!!

لينک مطلب

نظر شما ()

مادر

مادر اي نازنينم

مادر اي تاج نگينم

مادر اي صفاي قلبم

اي که دست توست در دستم

مادرم هستي من تويي تو

گرمي وجود من تويي تو

من در شکمت ارميدم

من با شيره جانت پروريدم

دران لحظه گهواره ام تو بودي

شب و روزو بودو نبودم تو بودي

من به تو خيلي دلبسته بودم

در اين ماهها چه دوراني داشتم

چه عشق وچه دنيايي داشتم

وقتي چشم به دنيا گشودم

محبت وشادي را درچشمان تو ديدم

اين دنيا برايم مانند ان دوران نبود

اين همه پهناورو گسترده چو دريا نبود

مادرم هميشه در نگاهش شاديست

بر روي لبانش غنچه هاي لبخند جاريست

از همان روز اول با من سخن گفت

از محبت و عشق وصفا برايم گفت

مادر به من راه رفتن مهربان بودن ياد داد

به من راه و رسم دوستي عشق خدا داد

مرا با شيره جان خود پروريد

مرا در اغوش گرم خود ارميد

مرا بزرگ کردو به مدرسه فرستاد

به من اعمال خوب را ياد داد

چه سختيها ورنجها برايم ديد

چه خواريها و ناراحتيها برايم ديد

اگر من مريض مي شدم حالي نداشت

از صبح تا شب غذاو خوابي نداشت

مادر اي بهشت زير پايت و فداي نام تو

فداي يک تار گيسوي سياه تو

مادرم يکمي نگام کن

مادرم مرا صدا کن

مادرم عشق من شب و روز دعاي توست

جان من هميشه براي توست

زمين و اسمان و موجودات گواه زحمتهاي توست

ديده من هميشه ديوانه نگاه توست

کاشکي من قدر زحمتهاي تو رو بدونم

هميشه عشق و محبت تو باشه ورد زبونم

اي خدا برام بموني هميشه

الهي زنده باشي هميشه

لينک مطلب

نظر شما ()

يک انگيزه هزار انتقام

تمام حرف هايم نم گرفته

شايد

تنها چيزي که برايم مانده

همين تنفر کاغذي است

هر دو جيبم

کاملا خالي است

از چيز هايي مانند احساس و محبت

صداي خشن دستانم

آغوش نيست

من مشت هايم مشت هستند

من دستانم گناه را فهميده اند

تمام کسي که تمام من بود

مرا از من گرفت

مرا شکافت و دوباره از نو

با تنفر بافت

چيزي که بودم نيستم

تمام شب بو ها خشک اند

ماهي هاي برکه ي شعور مرده اند

درک پيدا نيست

نهايت در بي نهايت گم شده

يک سيگار روشن

با چند مهمان نا خوانده

اين مهمان هر لحظه اي من شايد باشد

باور کن

براي دقايق يک اثيم

چقدر بايد دقيقه ها محکوم مي شدند

تا گذشته هاي خشمگين باور کــــنند

که حالا همه چيز فرق کرده

انگار تمامشان يک رويا بيش نبود

من تا گلو درون لجنزار فرو رفته ام

من براي سقوط کردن

وقت کسي را نگرفتم

درست است که

اين ها شايد برگ هاي آخر بازي باشند

اما کسي هنوز نمي داند

آسه دل را چه کسي دارد

لينک مطلب

نظر شما ()

حتي عشق

عادت همه چيز را ويران مي کند واي به روزي که چيزي -حتي عشق-عادتمان

شود ...

عاشق کم است و سخن عاشقانه فراوان ديگر سخن عاشقانه گفتن،دليل عشق

نيست وآواز عاشقانه خواندن،دليل عاشق بودن ولي اي دوست،تو نگاه عاشقانه ات

راعاشقانه نگهدار و کلام ساده ي عاشقانه ات راخالصانه بگو و هميشه به ياد داشته

باش شبه عشق در کنار عشق بوده ...

لينک مطلب

نظر شما ()

تنها يکنفر

کاش تنها يکنفر هم در اين دنيا مرا ياري کند اي کاش مي توانستم با کسي درد دل

کنم تا بگويم که . من ديگر خسته تر ازآنم که زندگي کنم تا بداندغم شبها يم را.... تا

بفهمد درد تن خسته و بيمارم را..... قانون دنيا

تنهايي من است ... و تنهايي من قانون عشق است ... و عشق ارمغان دلدادگيست..

و اين سرنوشت سادگيست

لينک مطلب

نظر شما ()

تصادف با گاري

از هم اكنون آغاز كن !

فردا ، خيلي دير است

اگر چه از صفر شروع مي كني

اين قصه ي پر غصه را بنويس !

با اينكه چهار سمت جغرافيايت مي سوزد ...

تو اگر بخواهي ، سطرهاي دلت ، كج نمي روند !

اول ، به قامت ” الف با “ خيره مي شوي!

و با حيرت تمام از ميان حروف ساير ملل ، مي گذري

در حروف حلق ، مكث را حلق آويز مي كني ! و در يرملون قلب به ميم مي شوي

در ” گچ پژ “ خودمان ، به بي راهه مي روي ...

خود را به ياد مي آوري كه سر در گم قهرمان قصه اي

كه راه دبستانت گم كرده اي!؟

- تكه هاي سرخ بوق ِبنز و” ماكسيما “

از خواب غفلت ، بيدارت مي كند

اما ، چه سود ، جسم لاغر و نحيف در فضاي تصادف پخش مي شود

- هر روز جهان را ، ساده تر از ديروز مي پنداريم

بهار ، فرصت خوبي ست از براي سبز ايستادنت ...

لينک مطلب

نظر شما ()

ارزش قلب من

شيشه اي مي شکند ... يک نفر مي پرسد...چرا شيشه شکست؟ مادري مي

گويد...شايد اين رفع بلاست يک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشي مثل يک کودک

شيطان آمد، شيشه ي پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرورشکست، عابري خنده کنان مي آمد...

تکه اي از آن را بر مي داشت... مرحمي بر دل تنگم مي شد... اما امشب ديدم... هيچ

کس هيچ نگفت، قصه ام را نشنيد... از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه

ي پنجره هم کمتر است؟

لينک مطلب

نظر شما ()

آزادم بکن

من گنه کردم تو بخشايش بکن

من گرفتارم تو آزادم بکن

سر به سوداي تو دارم

من خرابم تو آرامم بکن

لينک مطلب

نظر شما ()

آرزوي محال

همه چيزش

به پژمردگي خنده ي لهيده اش بود !

روي لبهايش ، بي قراري مي كرد

كه نيمه شب ، حلقه بر در مي كوفت

از آبهاي سرد پنهان برآمده ...

از بخت بد ، اين بار ، بي ملاحظه

لاله ي سرخ جوانيش

پيش چشم همه مي سوخت !

رنگ نشاط داشت يا نداشت

- بهانه اش چه بود !

- مي گفت : طبق مقررات نمي خنديم

- چند فصل آنطرفتر

دود غم ، تا عمق ادراكش ، پيش رفته بود !

و با خود مي گفت : شمعها ، لابد از دو سر مي سوزند

اين هم ، بهانه اش بود !

بدست اين سالهاي طاعوني ...

كه لنگر انداخته است

به چله نشيني همه ي ما ...

اين روزهاي سياه و خاكستري

به اين سادگي

روشن نمي شوند !؟

لينک مطلب

نظر شما ()

نيست كسي يار كسي

در دياري كه در آن نيست كسي يار كسي

كاش يا رب كه نيفتد به كسي كار كسي

لينک مطلب

نظر شما ()

مرگ حق است

ميدانم مرگ حق است

ولي وقتي كسي را ازدست ميدهيد

مي فهميد كه چرا تا داشتيم قدرآن را ندانستيم

اي كاش ما آدمها بيشتر همديگر رو دوست داشتيم .

لينک مطلب

نظر شما ()

شقايق هم مرد

با توام اي سهراب ... اي به پاکي چون آب

يادته گفتي بهم :

تا شقايق هست زندگي بايد کرد ...

نيستي سهراب ببيني که

شقايق هم مرد ... !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

شرط عاشق

شرط عاشق نيست بايك دل دودلبرداشتن

يا زجانان يا زجان بايد كه دل برداشتن

لينک مطلب

نظر شما ()

دهکده عشق

من در اين دهکده عشق تو را مي خوانم

وز پس آيينه ها نام تو را مي بينم

در دلم عشق تو را مي کارم

در سرم بوي تو را مي فهمم

در نگاهم خم ابروي تو را مي نگرم

در گلويم بغض تو را مي شکنم

من در اين دهکده عشق تو را مي خوانم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

دوستت دارم

اي كاش جمله زيباي"دوستت دارم "

بي هيچ غرضي بر زبان ها جاري بود!

اي كاش از گفتن " دوستت دارم "

ازترس سوء تفاهم ها و غلط انديشيها باز نمي ايستاديم

اي كاش محبت را بي هيچ چشمدا شتي حتي

چشم داشت محبت ، به ا و كه دوستش داريم هديه ميداديم

اي كاش، جمله دوستت دارم را به

هوس آلوده نميكرديم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

خدايا

خدايا ! مهربانيت دل كوچكم رامي لرزاند

و نسيم محبتت اشكهاي شوق رابرگونه ام جاري ميكند.

درحالي كه سرزمين انديشه ياد تو هميشه سبزاست.

لينک مطلب

نظر شما ()

برو

وقتي كه دلت بود به پيش ما گرو

دستمو سخت گرفتي كه نرو

وقتي كه دلت شد به ديگري مايل

كفشمو جفت نمودي كه برو ...

لينک مطلب

نظر شما ()

اي غم

اي اشك غم آرام بريز بر گونه ي بيمار من

اي غم و هم لذت ببر از اين همه آزار من

لينک مطلب

نظر شما ()

افسوس

افسوس دوستش داشتم وهرگز باورم نمي شد

كه اين نيز مثل هرچيزديگرخواهد گذشت

و ازشيريني عشق تنها

رايحه اي تلخ درجان من باقي خواهدماند ...

لينک مطلب

نظر شما ()

مرام عقابان

براي پر زدن از تو ، خوشا مرام عقابان

نشسته اند ملخهاي شک به برگ يقينم

ببين چه زرد مي جوند –سبزترينم!

ببين چگونه مرا ابر کرد –خاطره هايي-

که در يکايکشان ميشد افتاب ببينم

شکستني شده ام –اعتراف مي کنم –اما

ز جنس شيشه عمر توام ، مزن به زمينم

براي پر زدن از تو ، خوشا مرام عقابان

کبوترانه چرا بايد از تو دانه بچينم

نمي رسند به هم دست اشتياق من و تو

که تو هميشه هماني –که من هميشه همينم

لينک مطلب

نظر شما ()

مجنون بيد

تقديم به او که نبود ولي حس بودنش بر من شوق زيستن داد

دلم براي کسي تنگ است که آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي باغ مي آورد

و گيسوان بلندش را به باد مي داد

و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد

و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

ولي عزيزم

برگ از درخت خسته ميشه، پاييز بهانه است

زندگي را مرگ نيست

مرگ نيز افتادن يک برگ نيست

برگهاي افتاده زين پاي درخت

باز مي بيني درخت بي برگ نيست

وين منم خشکيده برگي بي رمق

زردگون رخساره ام از درد نيست

منتي بر من نهي بعد از رهايي از درخت

پا گذاري بر مزار ترد اين شوريده برگ

چون صداي خش خشم آمد پديد

ياد آري برگهاي خسته مجنون بيد

لينک مطلب

نظر شما ()

فرياد بي صدا

صداي ناله ي تو

كمين كدام جنگل را

آشفته مي كند؟!

صداي باران و بادِ تو

دل كجاي زمين را

مي لرزاند

تو در كدامين سمت انسان

پناه گرفته اي؟!

شرابه هاي ِ رودت

از كدام سرچشمه

شاخه شاخه ، راه دوسويه مي روند

تو خشت نگران كدام ديواري ؟!

اينجا هواي تازه چه زود پير مي شود

لينک مطلب

نظر شما ()

عشق را دزديد

يك نفر از كوچه ي ما عشق را دزديده است

اين خبردركوچه هاي شهر ما پيچيده است

دوره گردي در خيابانها محبت مي فروخت

گوئيا او هم بساط خويش را برچيده است

عاشقي مي گفت روزي روزگاران قديم

عشق را از غنچه هاي كوچه باغي چيده است

عشق بازي در خيابان مطلقا ممنوع شد

عابري اين تابلو را دورميدان ديده است

يك چراغ قرمز از ديروز قرمز مانده است

چشمكش را هيز چشمي خيره سر دزديده است

مي روم از شهر اين دل سنگهاي كور دل

يك نفر بر ريش ما دلريشها خنديده است

لينک مطلب

نظر شما ()

طرح خنده

در طرح هر خنده اي