بهار آمده

خاک باغچه ي خانه ي پاييزي ما آبستن رويش مجدد است .

و غنچه ها...

بي هراس از چيده شدن  مانند دختران تازه بلوغ يافته طنازي مي کنند .

بهار آمده

باغچه بهاري است اما !

خانه هنوز بوي پاييز مي دهد...

صداي پاي بهار شنيده مي شود

درخت ها جان تازه اي گرفته اند

آسمان هم با آسمان زمستان فرق دارد

گاهي سرد مي شود اما خيلي زود نسيم بهاري سردي زمستان را به خنکاي دوست

داشتني بهار تبديل مي کند

خيابان که مي روي مي بيني مردم با چه شوقي رفت و آمد مي کنند، خريد مي کنند

و ...

ولي نگاه عاشق به بهار نگاه ديگري است

يک نسيم از درد عشق است اين بهار

آري دستاورد عشق است اين بهار

بهار با همه خوبي و عظمت و طراوت يک وزش از نسيم عشق است

بهار حقيقي در دل آنان است که عاشقانه مي انديشند، عاشقانه مي نگرند،

عاشقانه رفتار مي کنند، عاشقانه مي زيند و عاشقانه مي ميرند

گويي بهار مي خواهد به ما بگويد که اگر عاشقانه مرديم، هرگز نمي ميريم

آه، باور دارم که عشق پر از زخم و داغ است خصوصا براي عاشقي که جز جفا هيچ

نبيند و حتي براي عاشقي که وفا ديده است نيز تلخ است، اما مگر بهار تلخ نيست؟

بهار هم با همه زيبايي تلخ است. مگر همه گلهاي بهاري روزي به باد خزان دچار نمي

شوند؟ بهار نيز چونان عشق زيباي پيچيده شده در غمهاست و آن چه که بهار را با

عشق پيوند مي زند همين پارادوکس زيباي بهار است.

لينک مطلب

نظر شما ()

دلم پيشته

دلم پيشته... گل من مي دوني؟ بگو تا ابد پيش من مي موني

تو را دوست دارم با دل و جونم تا دنيا دنياست با تو مي مونم
 
وقتي چشماتو روبروم مي بينم وقتي عزيزم پيش تو مي شينم
 
هميشه پنهون ميخوامت از جون عشقت از قلبم نمي ره بيرون
 
نازنينم با تو بودن واسه من خواب و روياست
 
بيا پيشم تو نباشي اين دل من خيلي تنهاست
 
آرزومه با تو باشم تا ببيني دل چه حالي مي شه
 
بي تو تنهام تو را مي خوام يه روز بي تو يه سالي مي شه

لينک مطلب

نظر شما ()

به که گويم

به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش

گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو

که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم

همه دم بنالم و سوزم زپشيماني خويش

من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب

غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

لينک مطلب

نظر شما ()

احساس آن روز

چرا چشمان پر دردت شکسته است؟

چرا رنگ در اميد تو ديگر براي عشق تو پايان ندارد؟

ازين سر در گمي آينده اي را

براي سخت پاشيدن به روي  هستي ات آماده  کردي

بس که ريختي درد وجودت را به دامان فکر

فکري نمانده برايت به جز فکر ديگري

سروي ولي نه آن سرو پر شکوه

سروي ولي نه در آغوش آسمان

زيباي من تا به کي تازيانهُ طبيعت را به جان خري؟

هزاران بار اگر اشک شرابي را به گونه هايت حس کردي

حال نهايت چه شد؟

گاه مي گويم چه مي شد من به جز احساس غمگين خاموشي

حس ديگري را با نهايتم احساس مي کردم

کاش مي شد پنج حس وجودت را کناري

براي حس شيشم واگذارم

و آن حس جديد آشتي را براي شعر از تو نوشتن در اعماق وجودم خاک مي کردم

نه مي خواهم ببينم بي تو را پيمان

نه مي خواهم شنيدن را به جز تو

نه مي خواهم حس  با دست لمسم

نه مي خواهم ببويم گل به جز تو

و در آخر که هستم من بدونت

نه مي خواهم ببوسم من لبي را

و آن حس جديد اشتي را براي خود به يادت خاک مي کردم

و قلبم را کنارت ياد مي کردم

تو را قسم تو ماه من

چگونه اي که من به جز تو ديگر اين دنيا را نيستم؟

چگونه اي که هستي ام را با هستي تو احساس کردم؟

آمدي و فهميدم که دنيا قبل از آن چيزي به جز تو را کم داشت

و آن احساس با تو بودن بود

پاک

خاموش

آرام و درخشان

تو ماه زميني من

بدان که هنوز که هنوز است احساسم را با احساس آن روز قياس مي کنم

و اينک

چرا چشمان پر دردم شکسته است؟

لينک مطلب

نظر شما ()

وقتي که خاکم مي کنن

وقتي که خاکم مي کنن ، بهش بگين پيشم نياد

بگيد که رفت مسافرت ، بگين شماره اي نداد

يه جور بگين که آخرش ، از حرفاتون هول نکنه

طاقت ندارم ببينم ، به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسامو برداريد آتيش بزنيد

هر چي که خاطره دارم ، بريد و از بيخ بکنيد

نذاريد از اسم منم يه کلمه جا بمونه

نمي خوام هيچ وقت تنمو ، توي گورم بلرزونه

برو آتيش به قلب من نزن ، بذار نگاهت از يادم بره

بذار واسه هميشه قلب من ، چال بشه با من کلي خاطره

برو نمي خوام ببيني ، خونه ي من خالي شده

همدم من به جاي تو ، ريگاي پوشالي شده

اونکه مي گفت مي مُرد برات ، ديدي راس راسي مرُد

رفت و همه خاطرشم ، به خاطرت برداشت و برد

بهش بگين نشست به پات ، بهش بگين نيومدي

بهش بگين دوسِت داره ، با اينکه قيدشو زدي

نشونيه قبر منو ، بهش ندين خوب مي دونم

مياد جاي هميشگي ، سر قرار تو رودخونه

مي خوام رو سنگ قبرم اين باشه

طلوعي که خيلي غم انگيز بود

قشنگ ترين خاطره ي عمرم

غروبي که خيلي دل انگيز بود

مجنونم و دلزده از ليليا

خيلي دلم گرفته از خيليا...

لينک مطلب

نظر شما ()

گل من

اي گل من گل شبو

واسه شبهام ميشي خوشبو

دل ميگه بي تو ميميرم

واسه من هستي يه دل جو

همه شبها هستي بيدار

دل من شده گرفتار

دلو از خودت نرنجون

من ميشم برات يه هميار

شبها زيبا ميشه با تو

غصه هام وا ميشه با تو

اين همه قشنگيهارو

چه كسي داره بجز تو

من بدون بوت ميميرم

كمكم كن جون بگيرم

نزار اينجا منو تنها

من به عشق تو اسيرم

هيچي مثل تو نميشه

زندگيم بي تو نميشه

توي شب تو رو شناختم

عطرشب بي تو نميشه

شبها زيبا ميشه با تو

غصه هام وا ميشه با تو

اين همه قشنگيهارو

چه كسي داره بجز تو

لينک مطلب

نظر شما ()

نور ماه

و نور ماه اينبار هم بر من مي تابد

و مرا در تراوشات نقره فامش غرق مي سازد

و من يكبار ديگر خسته از

حل معماي زندگي لحظات كم مانند جواني را

در زير دست و پايم به هدر مي دهم

و من يك شب ديگر را تا سپيده تنها ترين فانوس

روشنايي بيدار خواهم پيمود

و هيچكس نخواهد فهميد كه چه زيبا ستاره ها

غروب مي كنند

و من چه بينا بر آنها مي نگرم

و يكباره هجوم روز ديگري است كه بر من مي تازد

و من چه تنها به نبرد روشنايي مي روم

و من پر از سكوت روز بعدي را نيز خواهم گذراند

تا به مهتاب شب برسم

تا عمرم را با ورق زدن شب و روز

تاريكي و روشنايي

فقط پر كرده باشم

لينک مطلب

نظر شما ()

سرنوشت

سرنوشت را مي خوانم در افكارم

گاه درست

و گاه اشتباه

خطاهايم را مي توانم ببينم ولي نمي توانم عبرت بگيرم

و غبار در راه آنقدر در راه زياد است كه من در

ميان هياهو خود را نيز گم مي كنم

و تو كه در پيچش هاي زمان گاهي خود را به من مي نمايي

من به انتظار آمدنت همه راهها را نيمه كاره

رها كرده ام

به گلباران كردن مقدمت خواهم پرداخت و

طلسم خود را بر گردنت خواهم انداخت

و آن روز من هنگام ترانه خواندن

تنها نخواهم بود

و تو براي هميشه غبار جاده ها را برايم

كنار خواهي زد

لينک مطلب

نظر شما ()

خانه به دوش

خانه به دوش تو شدم

بنگر که مرا تا کجا کشاندي

عاشق روي تو شدم

تو که جان مرا به لبم رساندي

اي با تو بودن حسرت ديرينه من

اي راز عشقت تا ابد در سينه من

اي با تو بودن حسرت ديرينه من...

از تو بريدن خيلي سخته نازنين

به تو رسيدن خيلي سخته نازنين

از تو بريدن خيلي سخته خيلي سخته نازنينم

به تو رسيدن خيلي سخته خيلي سخته نازنينم...

لينک مطلب

نظر شما ()

بهار آرزوها

بهار .... بهار ..... و باز بهاري ديگر

آري بهار آرزوها

بوشو حس مي كني؟ آره درست شنيدي بوشو! اگه شامه ي قوي داشته باشي

بوشو حس مي كني. وقتي كه صبح از خواب ناز پا شدي، پنجره اتاقتو باز كن.

چشماتو ببند و دستاتو به اندازه يه دنيا باز كن. اون وقت خيلي ساده وجودشو ،

آمدنشو حس مي كني. با تمام وجودت مي توني اونو احساس كني و بغلش كني .

به سادگي نوشيدن يك ليوان آب گوارا

... ولي اي كاش وجود اين بهار فقط فيزيكي نباشه يعني همون بهاري كه سالي يك

بار با اومدنش همه ي گرد و غبار شهرو با اون باروناي قشنگش از بين مي بره و همه

چيزو همه جا را پاك و زيبا و باطراوت مي كند.

بهاري كه با اومدنش همه چيز تازه و نو مي شه. بهاري كه فصل تولده، تولد دوباره

طبيعت و شايد تولد دوباره انسان ها ! كاش اين بهار فقط تولد دوباره ي طبيعت

نباشه. تولد دوباره ما انسان ها هم باشه. يعني ما سعي كنيم كه با تغيير فصل و

سال آدم ديگه اي باشيم، به قول هايي كه به خودمون و ديگران داديم عمل كنيم و

بهتر از هميشه و قبل بشيم. سعي كنيم همان طور كه بهار با اومدنش گردوغبارو از

همه جا پاك مي كنه ما هم دل هامونو از هر چي غم و كينه و گرد و غبار پاك كنيم.

سرماي زمستا نو دور بريزيم و كاري كنيم كه گرد و غبار دلمون پاك بشه و دلاي

شيشه اي مون مثل آينه برق بزنه و صاف و زلال بشه. ما هم سبز بشيم ،مثل بهار، به

رنگ طبيعت. دلامونو پر كنيم از صفا و عشق و محبت. اگه تو روزاي سرد زمستوني

دلي رو از روي يه اشتباه كوچك شكستيم بريم و دوباره اونو به دست بياريم. بريم و به

دوستامون يه سلام دوباره بكنيم و پيام آور مهر و محبت باشيم و كاري كنيم كه همه

جا پر بشه از شادي و محبت، از سرور و آواز، از ترانه ي عشق و دوستي. اون وقته كه

ديگه همه جا بهاري ميشه. همه جا بوي بهار و تازگي مياد. همه جا سبز ميشه حتي

تو. آره! تو هم سبز مي شي و گويي يك تولد دوباره پيدا مي كني و اون موقع است

كه احساس طراوت و شادابي مي كني ، درست مثل شكوفه هاي بهاري كه به اميد

بارور شدن و به كمال رسيد و دست يابي به اوج به بهار سلام مي كنند. سلامي

دوباره و نو. يك سلام با بو و رنگي تازه. يك سلام با تمامي وجود. و سلامي هم از

طرف من به تو دوست خوبم. به تويي كه متولد هر روزي از اين سال نو و قشنگي و

همين الان اضافه شدن يك بهار به بهاراي عمرتو و طلوع بهاري ديگر از عمرت را تبريك

مي گويم و اميدوارم هميشه بهاري باشي و سرسبز

لينک مطلب

نظر شما ()

"هيچ کس"، معشوق توست

عاشقي مي خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان مي

بست. هي هفته ها را تا مي کرد و توي چمدان مي گذاشت. هي ماه ها را مرتب مي

کرد و روي هم مي چيد و هي سال ها را جمع مي کرد و به چمدانش اضافه مي کرد.

او هر روز توي جيب هاي چمدانش شنبه و يکشنبه مي ريخت و چه قرن هايي را که

ته ته چمدانش جا داده بود.

و سال ها بود که خدا تماشايش مي کرد و لبخند مي زد و چيزي نمي گفت. اما

سرانجام روزي خدا به او گفت: عزيز عاشق، فکر نمي کني سفرت دارد دير مي

شود؟ چمدانت زيادي سنگين است. با اين همه سال و قرن و اين همه ماه و هفته چه

مي خواهي بکني؟

عاشق گفت : خدايا! عشق، سفري دور و دراز است. من به همه اين ماه ها و هفته

ها احتياج دارم. به همه اين سال ها و قرن ها، زيرا هر قدر که عاشقي کنم، باز هم

کم است.

خدا گفت : اما عاشقي، سبکي است. عاشقي، سفر ثانيه است. نه درنگ قرن ها و

سال ها. بلند شو و برو و هيچ چيز با خودت نبر، جز همين ثانيه که من به تو مي دهم.

عاشق گفت : چيزي با خود نمي برم، باشد. نه قرني و نه سالي و نه ماه و هفته اي

را.

اما خدايا ! هر عاشقي به کسي محتاج است. به کسي که همراهي اش کند. به

کسي که پا به پايش بيايد. به کسي که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسي و نه چيزي. "هيچ چيز" توشه توست و "هيچ کس" معشوق

تو، در سفري که که نامش عشق است.

و آنگاه خدا چمدان سنگين عاشق را از او گرفت و راهي اش کرد.

عاشق راه افتاد و سبک بود و هيچ چيز نداشت. جز چند ثانيه که خدا به او داده بود.

عاشق راه افتاد و تنها بود و هيچ کس را نداشت. جز خدا که هميشه با او بود.

لينک مطلب

نظر شما ()

نـيمـه شـب

نـيمـه شـبي در هـوست سوختم            

تا بـه سحر چشم بـه در دوخـتم

سجده همان فــرصت دلـباختن             

کـعبه همان کـعبه تو را ساختن
 
واي اگــر واديــه پـــيـــدا کــنم            

نـفـس زنان تو را تـمـاشا کـنـم
 
اگر بـخواهي بـه ورا مـي روم             

سـر بـه پايان بـه حرا مي روم
 
عـشـق تـو ديـوانـه هـوايـي کـنـد ابـهـتـت فــقـط خـدايـي کـنـد 

چـنـد صـباحيست هـوايت کنم سخت ترين لحظه دعايت کـنم
  
له له دل از نـگهت عـار نيست             

کجا نـشسته اي خدا يارنـيـست
 
هـزار بـار آمــده ام کــيســتـي             

در زده ام خـانـه چرا نـيـسـتـي
 
پنجره ات بـاز ولـي دور بــود           

چـشم تو بر ديـدن مـا کـور بـود
 
از مـي و ميخانه رهـا مـيشـوم           

رخصت بده امـشب خدا مـيشوم

مرگ چرا اين در و آن در زني غيردلم بر هـمگان سر زني

درد مـعـمـا شـده تـدبـيـر کن خواب نـديـده را تـو تـعبير کـن
 
تـير غمم سوي تـو پرتاب شد              

سـراب ديــده ام پـر از آب شــد
 
درد دلـم يــاد جـــوانــي کـنـد              

لـشـکر غم حمـلـه چـو آنـي کـند
 
هرکس ونا کسي مرا باج برد            

جـوانــيـم خــدا بــه تــاراج بـرد
 
سوي تـوشـکوايه جدا کرده ام            

بـه خلوتي تـو را صـدا کــرده ام

نـامه ام از فـقر پـديـدار بـود نـالـه مـن کهـنـه و بـيـمـار بـود

خدا فـقط درد خودش چاره کرد نخواند و نامه مرا پاره کرد

لينک مطلب

نظر شما ()

تعريف تو

نه زبانم براي تعريف تو توانايي دارد

نه چشمهايم توان براي ديدنت دارد

نه دستهايم براي لمس کردنت تاب دارد

نه بازوهايم براي به آغوش کشيدنت دراز ميشود .

و نه عمري باقي ميماند تا تو را باز پيدايت کنم !

يک نصيحت : مواظب خودت باش !

يک خواهش : اصلاً عوض نشو !

يک آرزو : فراموشم نکن !

يک دروغ : تو رو دوست ندارم !

يک حقيقت : دلم برايت تنگ شده است !

ميدانم که امروز تو هم گوشهايت زنگ بيداري خواهد زد ، ميفهمي که تو را چقدر من

دوست داشتم و چقدر براي ديدنت دلتنگي ميکردم ، دستهايت خواهد لرزيد ، چشم به

در خواهي ماند ، چون تو هم امروز حس خواهي کرد که در دلم من چه ميگذشت ؟

ميداني چرا ؟ چون ديگر من آغوش خاک سرد و بي روح را به آغوش تو ترجيح داده بودم

نرو !! تنهايم نذار ، من رفتن و ترک کردن کسي که دوست دارم را ندارم

من حسرت کشيدن و دوري و اشک ريختن چشمهايم را نمي توانم فراموش کنم

مي گويي برميگردم و من نميگويم تو دروغ ميگويي ولي من به روزگاز اعتماد ندارم

در لحظه اي که فراموشم کردي بدان که من ديگر نميتوانم زندگي را ادامه دهم !

نگاه هايي هستند که انسان را تا عمر دارد ميگرياند و دلش را خاکستر ميکند !

راه هايي هستند که تا به مقصد برسد تاب و توانت را از دست ميدهي !

قلبهابي هستند که غمها و دردها شکسته و پيرشان کرده اند !

انسانهايي هستند که هرگز فراموش نمي شوند !

دوستها و عشقهايي هستند که دوست داشتند ولي به مانند تو فراموش کردند !

ولي عشق تا لحظه اناالله وانا اليه الراجعون در قلبش زنده مي ماند !

اگه اين به اين حرفها دلشو خوش نميکرد ديگه اين نوشته ها نيود

آرزو داشتم بالهاي تو بودم اگر من نبودم پرواز کردن برايت امکان نداشت

و آرزو داشتم بهار فصلهايت بودم چون اگر من نبودم گلهاي زيبا باز نميشدند

براي من ديدن تو به مانند آب خوردن بود و زندگي کردن با تو به مانند نفس کشيدن :

بدون آب خوردن و تشنه ماندن ميتوانم 3 روز زنده بمانم ولي بدون نفس کشيدن هرگز !

به تو چي بگويم ؟ نمي دانم !

اگه بگم خورشيد تابان ! آن هم غروب ميکند

اگه بگم زندگيم هستي آن هم کوتاه است !

اگه گلم بگم ؟ آن هم زود پژمرده ميشود !

به تو ميگم ( روحم ) که اين روح با تو زندگي ميکند .

تو به زيبايي گلها حسودي نکن چون تو از هر گلي زيباتري پس بذار گلهاي حسودي

تو را بکنن

خودت را ناراحت نکن زيبايي تو از هرگل زيباتري پر فروغتر است ، تو به مانند عشق

آزادي ، به مانند آزادي فراتر و دلنشين تر ،، پس تو از يک دنيا با ارزش تر و با معناتر

هستي !

يک اميدي در زندگي دارم که هرگز از بين نخواهد رفت !

يک حسرتي هست که هرگز تاب کشيدنش را نخواهم داشت !

و يک يک مرگ وجود دارد ،،، يک روز البته خواهد آمد اما ....

عشقي که نسبت به تو دارم نه خواهد مرد و نه کم خواهد شد .

هترين و زيباترين و دلنشين ترين < واژه عشق > تو را دوست داشت است !

شيرين ترين و خوشترين لحظه هاي < انتظار زندگي > انتظار کشيدن براي توست !

و مکمل زندگي و روح نوازترين صبح بيداري وجود تو ، و هستي تو بوده است !

شاد باشيد و هميشه خندون، بدرود

لينک مطلب

نظر شما ()

ديده گانت را بگشا

نگاه کن ديده گانت را بگشاو ببين در کدامين جا ي دنيا مي توان چنين نقاش ماهري

را يافت که غروب خورشيد رابه اين زيبايي قلم زند

در کجاي دنياميتوان باغباني بهاين زبردستي رايافت

که جنگل هاو گلهارا به اين زيبايي پرورش دهد

در کجاي اين زمين خاکي ميتوان شاعري به اين هنرمندي را يافت

که ترانه هاي باران را به اين زيبايي بسرايد

در کجاي اين زمين سبز مي توان موسيقيداني به اين هنرمندي را يافت

که موسيقي باد را با آهنگ شاخ وبرگ درختان بسازد

در کجاي اين کهکشان ميتوان معماري به اين زبردستي را يافت

که اين کره خاکي را به اين نظم و زيبايي معماري کند

 او کيست که از همهبرتري دارد

او کيست که تمام در ختان او را تعظيم مي کنند

او کيست که تمام مرغان عالم در تسبيح اويند

او کيست که تمام ابرهاي آسمان بهفرماناو درحرکتند

نمي دانم هر چه فکر ميکنم جز يک نفر کسي را پيدا نميکنم که تمام اين کارها را بانيم

نگاهي انجامدهد

آري فکر کنم که شما هم فهميد يد او کيست

او خداست خدايي که همه عاشقان عالم سعي مي کنند به اين معشوقه ي خود

نزديک شوند وذکر او گويند.

او خداي محمداست

اوخداي تمام عاشقان اين دنياست

اوست که مي افريند و مي ميراند

لينک مطلب

نظر شما ()

 نزديک ترين نقطه به خدا

نزديک ترين نقطه به خدا هيچ جاي دوري نيست.نزديک ترين نقطه به خدا

نزديک ترين لحظه به اوست،وقتي حضورش را درست توي قلبت حس مي

کني، آنقدر نزديک که نفست از شوق والتهاب بند مي آيد.

آنقدر هيجان انگيزکه با هيجان هيچ تجربه اي قابل مقايسه نيست.تجربه اي

که بايد طعمش را چشيد. اغلب درست همان لحظه که گمان مي کني در برهوت

تنها ماندي، درست همان جا که دلت سخت مي خواهد او با تو حرف بزند،همان

لحظه که آرزو داري دستان پر مهرش را بر سرت بکشد، همان لحظه نوراني

که ازشوق اين معجزه دلت مي خواهد تاآخردنيا از ته دل وبا کل وجودت اشک

شوق شوي وتا آخرين ذره وجود بباري. نزديک ترين لحظه به خدا مي تواند

در دل تاريک ترين شب عمر تو رخ دهد،يا در اوج بزرگ ترين شادي

دلخواسته ات.مي تواند درست همين حالا باشد و زيباترين وقتي که مي تواند

پيش بيايدهمان دمي است که برايش هيچ بهانه اي نداري. جايي که دلت براي

او تنگ است. زيبا ترين لحظه ي عمر و هيجان انگيز ترين دم حيات همان لحظه

باشکوهي است که با چشم خودت خدا را مي بيني.درست همان لحظه که مي

بيني او با همه عظمت بيکرانش در قلب کوچک تو جا شده است.

همان لحظه که گام گذاشتن او را در دلت حس، و نوراني و متعالي شدن حست را

درک مي کني.آن لحظه که مي بيني آنقدر اين قلب حقير ارزشمند شده است که خدا

با همه عظمت بيکرانش آن را لايق شمرده و بر گزيده.

و تو هنوز متعجب و مبهوتي که اين افتخار و سعادت آسماني چگونه و ازچه رو

از آن تو شده است.

توي آسمون دنياهر کسي ستاره داره .چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره؟

لينک مطلب

نظر شما ()

نامه عشقم برايت

سلام من به يار خوب ديرينم

که ديگر روي ماهش را نميبينم

اگر ماهي چرا يکشب نديدم

شبي خوابيدمو در خواب ديدم

بگفتند او ستاره سهيل است

اگرآني، چرايکدم نديدم

پيت در آسمان يا در زمينم

کجايي تو که خوابت هم نبينم

مرا نشناختي اميد جانم؟

درست است نازنينم من همانم

که در اعماق قلبت خانه دارم

ويادر ديدگان تو نهانم

زحالم گربپرسي خوب دانم

که شورورغبتي در خود ندارم

اگرگويم ملالم دوريت نيست

دروغ است وبدان کارم صبوريست

گهي خشنود گه در غرق ماتم

زتنهايي بگيرم زانوي غم

گهي چون جوي خشک وگه روانم

خلاصه بگذرانم روزگارم

تو از خود گو چطوري روبراهي؟

نميبيني مرا چه سربحالي

بدون ديدن رخسارورويم

ويا دور از تمام هايوهويم

سراپا شادوخشنودي وخوبي؟

ويا دلتنگ ومحزون وملولي؟

چرا ديگر به ديدارم نميايي

نميخواهي بيايي يا نميداني

که شبنم صبحگاه پرکرده جايت را

طلوع نور پوشانده شعاعت را

اگررويت نبينم آسمان هست

ستاره،قرص ماه وکهکشان هست

فلق بينم به ياد مويت افتم

شفق بينم به وصف رويت افتم

ستاره آرزوداردنشيند

به جاي هردوچشمت تاببيند

کبوترخسته بالي را که خواهد

به روي شانه هاي تو بخوابد

زهرچه بگذريم بايد بگويم

زمانه يکسره ناسازگارست

تمام خاطراتش ماندگارست

چه کردي با فرازوبانشيبش

چه کردي بارفيق ونارفيقش

اگرهرجاي اين دنيا که باشي

بخواهي روزوشب دلشادباشي

اميدت رامکن نوميدهرگز

نشوآزردگي دوست باعث

خلاصه اختتام نامه خود

خورم سوگند نزدخالق خود

قسم برلحظه ديداراول

به تلخي وداع روز آخر

قسم بر حرمت ايام رفته

قسم برعهدوپيمانهاي بسته

به يادخاطرات نازنيني

که تااين لحظه در يادم نشسته

سراغ ازمعرفت ازعشق گيرم

به ياديارهستم تا بميرم

سراغ ازمن نگير آندم که پيرم

ويادر دامن خاکي اسيرم

گلم!ديراست وقتت را نگيرم

زپرحرفي خودسردردگيرم

دگرحرفي ندارم تابگويم

سلامت باشي،اينست آرزويم

فداي تو مواظب خودت باش

به يادهمره تنهاييت باش

خداحافظ عزيز نازنينم

الهي هيچوقت داغت نبينم

لينک مطلب

نظر شما ()

قبولش کن که ديگه تنها شدي

قبولش کن که ديگه تنها شدي

کسي نيست ديگه واسش اشک بريزي

بهونه نداري بيدار بموني

بگي عاشقي بي اون خواب نداري

توي اين جهان بايد تنها باشي

هميشه کنجه اتاقت بميري

ديگه رفته اون روزاي عاشقي

که واسش شعر بگيو اشک بريزي

به خدا من ميدونم دوسش داري

ولي قسمت نبوده با هم باشين

فراموش کن عشقتو تا بتوني

دوباره شعر بگيو زنده باشي

خيلي سخته که ازش دل بکني

فراموش کني واسش شعر نخوني

ولي چاره اي نمونده ميدوني

بهترين کاره که تنهاش بذاري

تا ببينه بي وفايي يعني چي

دوريو صبرو جدايي يعني چي

اگه تنها شدي اون بالا يکي

هميشه يادته تا تنها نشي

لينک مطلب

نظر شما ()

عشق يک فرشته

مي خوام براتون قصه بگم.قصه عشق يک فرشته.فرشته ما ميون آدم ها بود ولي

آدم ها نمي تونستند  ببيننش مگر اينکه خودش بخواد.فرشته قصه ما مشغول زندگي

روزمره و کارهايي بود که از طرف خدا براش در نظر گرفته شده بود. ولي روزي

عاشق نگاهي شد. عاشق اشک و گريه کردني شد.ولي عاشق نگاه يه آدم.کم کم

خودشو به عشقش نشون داد.ولي عشقش نمي دونست که اون يه فرشته

است.چون ظاهرش

مثل آدم ها بود و هميشه يه نوع لباس مي پوشيد. کم کم عشقش هم به اون علاقه

مند شدولي اين واسه فرشته قصه ما اصلا خوب نبود.چون عشق نزديکي مياره و

فرشته ما نمي تونست به عشقش نزديک بشه يا حتي اونو لمس کنه. بالاخره

فرشته قصه ما با کسي آشنا شد که قبلا فرشته بوده ولي الان تبديل به آدم

شده.حالا فرشته قصه ما مي تونه تبديل به آدم بشه ولي بايد با جاودانگي

خداحافظي کنه.حالا فرشته ما بين دو راهي عشق و جاودانگي قرار گرفته و بايد يک

راه را انتخاب کنه.بالاخره تصميمشو مي گيره و عشق را انتخاب مي کنه و با

جاودانگي تا ابد خداحافظي مي کنه.حالا اون تبديل به آدم شده.حالا به آرزوش

رسيده.حالا مي تونه عشقش رو در آغوش بگيره.اونو ببوسه و شب رو با اون صبح

کنه....امروز صبح اولين شبي است که اون با عشقش سحر کرده.ولي امروز بدترين

روز براي اون هستش چون عشقش در اثر يک تصادف ميميره.حالا فرشته سابق

قصه ما نه عشقشو داره نه جاودانگي را.در دوران فرشتگي دوستي داشت که

هميشه همراهش بود.بعد از مرگ عشقش دوستش ظاهر مي شه و ازش مي

پرسه:ارزشش رو داشت؟
 
فرشته قصه ما مي گه: <يک بار بوسيدن او به تمام عمرم مي ارزد

لينک مطلب

نظر شما ()

تکه اي از ابر

دستم را دراز مي کنم

و تکه اي از ابر بي باران اميد را

به زير مي آورم

و در آسمان خيال رها مي کنم

تا شايد دوباره بر كوير خشكيده ي احساس ببارد

و گلهاى عشق

دوباره شکوفا شوند...

هر روز با اين رويا دلخوشم

اما...

اما مي ترسم

مي ترسم تند باد سرنوشت ابرهاي روياى مرا با

خود ببرد

و كوير احساسم هميشه کوير بماند.

لينک مطلب

نظر شما ()

خدايا از تو سپاسگزارم

خدايا بخاطر اين که هرگز تنهايم نمي گذاري از تو سپاسگزارم .
 
خدايا بخاطر اينکه هرگاه در جاده زندگي قدمهايم اندکي از راه راست سست ميشود

تو با تلنگري به راهم مي آوري از تو سپاسگزارم .

خدايا ممنونم که هرزمان تو را از ياد برده و حضور سبزت را در کنارم فراموش کرده ام

با نازل کردن بلائي کوچک مرا متوجه خود ساخته اي تا به ياد آورم که در برابر

اراده  بي نهايت هيچ چيز تاب ايستادگي ندارد.

خدايا از اينکه مي بينم بزرگي چون تو ، همواره مرا زيرنظر دارد و هرگز فراموشم نمي

کند سخت به خود مي بالم .

خدايا با اينکه گناه کرده ام،  ناسپاسي نموده ام، حتي گاهي از رحمت بي کرانت نا

اميد شده ام و بنده خوبي برايت نبوده ام ، اما تو مهربان هرزمان که درمانده از همه

چيز و همه کس شده ام با ز هم با آغوش باز پذيرايم بوده اي و درنهايت بزرگواري

حمايتم کرده اي .

براستي اي پروردگار زيبا و مهربان در برابر اين همه لطف و بخشندگي چه ميتوانم

بگويم؟

اين همه سخاوت و کرم را چگونه پاسخگو باشم؟

خدايا شمار دفعاتي که در نهايت ناباوري و بهت همگان از راه هاي عجيب و خارق

العاده ات در سختترين  و غيرممکن ترين شرايط ياورم بوده اي از حساب بيرون است.

تو خود نيک مي داني که بنده ات جز چيزهائي که تو به او بخشيده اي در چنته ندارد.

پس تمنا دارم در يافتن راه درست زندگي وبه دست آوردن شادماني ، عشق ، آرامش

و سعادت حقيقي ياري ام کني . چرا که بدون تو هيچ ندارم و باتو از همگان بي نيازم .
خداي من مي دانم که با اين همه تو با زهم مرا دوست داري و هميشه و در هر لحظه

مواظبم هستي .

زيرا اين حديث قدسي ات همواره در ذهنم طنين مي افکند.

 " اگر آنان که از من روي برتافتند مي دانستند که چقدر مشتاق ديدارشان هستم هر

آينه از شوق جان مي سپردند" .

لينک مطلب

نظر شما ()

هفت سين

خانه تميز است.لباسهاي نوبرتن کرده اي وحالا کنارسفره هفت سين

درکناراعضاي خانواده هستي.صداي ملکوتي تلاوت قران به گوش

ميرسد.سفره زيباييست.همه منتظر حلول سال نو. هيجاني تمام

وجوداعضاي خانواده رادربرگرفته

همه جاتميزوخوب است و همه چيز نو.

ولي آيا براستي همه چيز را نوکرده اي؟

آياسراغ ذهنت نيزرفته اي؟

گردو غبارساليان سال را ازگنجينه هاي ذهنت زدوده اي؟

آيا براي روح وروانت نيز رختي نو وپاک دوخته اي؟

حتماً که همينطوراست.

بيا باهم به صندوقخانه دلمان برويم وآن رابراي سال نو گردگيري کنيم واگرآنجا

چيزهائي يافتيم که بدردمان نميخورد چه بهتر که آنها را بدور بياندازيم ومنتظر

ورود افراد واشيائي نوباشيم.براي چيزهاي تازه جابازکنيم.شايد بعضي خاطره

هارادوست داشته باشيم پس آنها را گردگيري کرده سرجايش ميگذاريم ولي

خاطرات بد ممکن است اينده مان را هم آلوده کنند آنها آلوده هستند و بايد دور

بريزيمشان.

دوستان درسال نو کينه وخشم ونفرت رادوربريزيم تا ذهن وروح وقلبمان

رافاسد نکنند وبجاي آن دوستي ومهرومحبت را جايگزين کنيم وگذشته

رارهاکنيم.باشه؟

 
چيدن سفره هفت سين

اين سفره يک سفره خيالي وپوچ وبي معني نيست بلکه نشانه اي ازآنست

که درآغاز سال که روز وسال نو ميشود ما نيز نفس خويش راتهذيب کنيم

وبر آن تزکيه ارج نهيم تا خداوندي که هفت آسمان را آفريده وهفت دريا رازيرآن

نشانيده وبدين وسيله هفت نماد رافراروي ماقرار داده وبه مانشان ميدهدکه

به کدامين وجه  زندگي خويش راسپري کنيم وبا نشستن وبرخاستن

درکناراين سفره اسطوره اي عشق وصفاوپاکي اي را که درآن

وجود دارد در جسم وروح خود منعکس کنيم

اولين سين سنجد

سنجدنماد سنجيده عمل کردن است.سنجد را براين باور بر سفره ميگذارند

که هرکس باخويشتن عهدکند که درآغازسال هرکاري را سنجيده انجام

دهد.سنجد نشانه گرايش به عقل است .احترام به تفکروترويج

وخردمندي.اولين چيزي که خداوند آفريد عقل بود پس عقلانيت را ارج مينهيم و

خردمندي را بزرگ.

دومين سين سيب

دومين سيني که برسفره مينهند سيب است که نماد سلامتي ميباشد.

سومين سين سبزه

سبزه پس ازسنجدوسيب بر سفره گذاشته ميشود که نشانه خرّمي

وشادابي وخوش اخلاقي است.سبزي باخود شادابي  نيکويي وزندگي را

بهمراه مي آورد.

من باخويشتن عهد ميکنم که دراين سال شادو خوش خلق وخوش اخلاق

باشم.

رنگ سبز ارتعاش افکارمارا موزون نگه ميدارد وبه ما آرامش ميدهد

چهارمين سين سمنو

سمنو مظهرصبرومقاومت وعضو عدالت وقدرت است.

پنجمين سين سير

سيربه نشانه دست نگه داشتن ازتجاوزبه سفره هفت سين راه يافته تاپاي

راازگليم خويش بيرون ننهيم .سيرنمادمناعت طبع است يعني انسان بايد

همواره باقناعت برجهان بنگرد که انسان قانع ازنفس کريحش برترازانسان قانع

به دارندگي ثروت است.

پس سير که نشانه قناعت ويادآور امتناع ازتجاوزاست رابرسرسفره مينهيم

تاانساني عاقل سالم شاداب قوي وقانع باشيم.سيرچشمي وچشم سيري

ازبزرگترين صفات انسان برتر ميباشد.

ششمين سين سرکه

سرکه نماد پذيرش ناملايمات ونماد رضاوتسليم است.واقف براين نکته

هستيم که زندگي پيوسته توام بارنج ومشقت وزحمت است وهيچ انسان

متعهد و با مسئوليتي نيست که بدون دغدغه بتواند به زندگي ادامه

دهد.خداوندزمين وآسمان  وانسان راآسوده وبي غم نيافريد وسرکه گوياي

نکته ايستازتسليم دربرابررخدادهاي ناگوارزندگي.

هفتمين سين سماق

آخرين سين سفره هفت سين سماق است.سماق نمادصبروبردباري وتحمل

ديگران است.صبربه انسان مياموزدکه درگذرزندگي خستگي رابايدخسته

کندوکام رابيابد.

پس بيائيد باايمان به چنين ارزشهايي سال نوراآغازکنيم وباگرايش به عقل

وغلبه برترس واضطراب تصميم بگيريم زندگي را ازنوبسازيم....

سال نو مبارك

لينک مطلب

نظر شما ()

فاني شيرينم

گاه نگران ميشوي که نکند آنقدر که انتظار داري تو را دوست نداشته باشم .

عزيزم،دوستت دارم هميشه و هميشه بي هيچ قيد و شرطي. هر چه بيشتر تو را

ميشناسم بيشتر به تو علاقه مند ميشوم. همه احساسات من حتي حسادتهايم

ناشي از شور عشق بوده است.

در پر شور ترين احساسم حاضرم برايت بميرم.تو را بيش از اندازه ناراحت و آشفته

کرده ام، ولي تو را به عشق قسم، آيا کار ديگري ميتوانم بکنم؟

هميشه براي من تازه هستي. آخرين تبسم تو شاداب ترين و آخرين حرکات تو،

زيباترين آنهاست.
 
تقديم به کسي که بودنش دليل بودنم شد و اگه يه روز نباشه ديگه زندگي هم

نيست چون با بودنش زندگي معنا و هدف پيدا کرد

لينک مطلب

نظر شما ()

وقتي رفت

وقتي چمدانش را به قصد رفتن بست،

نگفتم: عزيزم ، اين کار را نکن.

نگفتم: برگرد و يک بار ديگر به من فرصت بده.

وقتي پرسيد دوستش دارم يا نه،

رويم را برگرداندم،

حالا او رفته، و من

تمام چيزهايي را که نگفتم، مي شنوم.

نگفتم: عزيزم، متاسفم، چون من هم مقصر بودم.

نگفتم: اختلاف ها را کنار بگذاريم،

چون تمام آنچه مي خواهيم عشق و وفاداري و مهلت است.

گفتم: اگر راهت را انتخاب کرده اي،

من آن را سد نخو اهم کرد.

حالا او رفته، و من

تمام چيزهايي را که نگفتم، مي شنوم.

او را در آغوش نگرفتم و اشک هايش را پاک نکردم

نگفتم: اگر تو نباشي، زندگي ام بي معني خواهد بود.

فکر مي کردم از تمامي آن بازي ها خلاص خواهم شد.

اما حالا، تنها کاري که مي کنم

گوش دادن به چيزهايي است که نگفتم.

نگفتم: باراني ات را درآر...

قهوه درست مي کنم و با هم حرف مي زنيم.

نگفتم: جادهء بيرون خانه

طولاني و خلوت و بي انتهاست.

گفتم: خدا نگهدار، موفق باشي،

خدا به همراهت. او رفت

و مرا تنها گذاشت

تا با تمام چيزهايي که نگفتم، زندگي کنم.

زندگي چيزي جز يک دروغ بزرگ نيست !!!

لينک مطلب

نظر شما ()

مرگ سنگين

مي روم

سنگين تر از هميشه

اين بار کوله باري تازه بر دوش دارم

اين بار انگار

از هميشه تنها ترم

خسته ترم ...

يک شاخه گل ميخک

يعني چه ... ؟

تکرار کن

يعني چه ... ؟

يعني چه ... ؟
 
من نسيم را مي فهمم

من دستان خميده ي درخت پير را مي فهمم

من ريشه هاي زير خاک را مي فهمم

يک جرعه تنهايي

شايد تنها آرزوي من باشد

شايد تنها گرفتن دستان تو

ابديت آرزوي من باشد

اي ابرو خميده و ناز بر زلف

اي تنها تفکر زمان معصوميتم

اي تمام مقدسات من

تنها براي توست که خواهم نوشت
 
فکر کن ...

کسي که مرگ برگ ها را کشيده است

منم !

بايد براي مرگ تدريجي احساس گريست

براي دروغ ها

براي ذره ذره ي بهشت که مي رود

به اعماق فراموشي ها

بايد براي تمام معصوميت از دست رفته

ناله کرد

اينجا صحبت گناه ديگر نيست

اينجا حرف

حرف يک جهنم است

حرف

حرف نهايتي خيره از  شهوت است

ببين که برهنه برهنه فکر مي کنند

و آغوش آغوش انجام مي دهند
 
براي خداوند که ديگر

نماز وحشت نمي خوانند

اين چاپلوسي ها کافي نيست ... ؟

اينجا زمين معصيت کار است

زمين تشنه ي کفر است

جنايت کار است

لينک مطلب

نظر شما ()

محبت ديدن

محبت ديدن

خيلي دوست داشتني است

ولي

دوست داشتني تر از آن

محبت کردن است

بعضي ها که روح بزرگي دارند

هر محبتي را جبران مي کنند

ولي بزرگتر از آنها کساني هستند

که بي هيچ چشمداشتي محبت مي کنند

بعضي ها ارزش محبت ديدن ندارند

ولي

بي ارزشتر از آنها

کساني هستند که قدر محبت رو نمي دونند

خوبه که محبت کردن رو ياد بگيريم

ولي بهتره که هميشه منتظر محبت ديدن نمانيم

عشق و محبت مثل بومرنگ مي مونه

به هرطرف و با هر قدرتي که پرتابش کني

به طرف خودت بر مي گرده

حتي اگر مسيري که پرتاب شده اشتباه باشه

حتي اگر به هدف بخوره يا نخوره

اگر هزار بار هم بومرنگ احساست را پرتاپ کردي

و به هدف نخورد

نااميد نشو

چون هنوز چيزاين هدف بوده که لايق اين برخورد نبوده

لينک مطلب

نظر شما ()

غير طبيعي

زندگي من به نظرم همانقدر غير طبيعي،نامعلوم و باور نکردني

ميامد که نقش روي قلمداني که با آن مشغول نوشتن هستم

گويا يک نفر نقاش مجنون وسواسي

روي جلد اين قلمدان را کشيده-

اغلب به اين نقش نگاه ميکنم.

مثل اينست که به نظرم آشنا مي آيد...

شايد همين نقش مرا وادار به نوشتن مي کند.

خيلي دلم ميخواد که نقش آن قلمدان را ميتونستم ببينم...

شايد من هم بتونم قوي و پرمايه بنويسم،

شايد هم هر کدام از ما بايد

نقشي که متعلق به خود ماست پيدا کنيم

و با تاثير گرفتن از آن بنويسيم

و شايد بتوان نوشته هاي هر  کدام از ما را به نقشي تبديل کرد.

شما مي تونيد نقش نوشته هاي خودتون رو بکشيد؟

لينک مطلب

نظر شما ()

شب آمد دوباره

شب آمد، شب آمد دوباره

که سوسو زند هر ستاره

به دامان شبها  دو چشمم

کمي فرصت گريه داره

تو اي شب که مثل خود من

غريبي و تنها تريني

دلت را گرفته سياهي

خموشي و عشق آفريني

نواها به دل کرده پنهان تويي

تو پرسوز و پررمز و رازي

بلا کش تويي، روح سرکش تويي

تو بايد به فردا ببازي
 
آنکه دل داد و پژمرد و افسرد

حسرت روزگاران به جان بُرد

آنکه با آرزوهاي بسيار

رنج ياران نامهربان برد

نواها به دل کرده پنهان تويي

تو پرسوز و پررمز و رازي

بلا کش تويي، روح سرکش تويي

تو بايد به فردا ببازي

اي خدا خسته ام

ساز بشکسته ام

جز تاثر نوايي  ندارم

اي شَوَم رحمتي

تا که در فرصتي

همچو ابر بهاران ببارم

لينک مطلب

نظر شما ()

شايد بيابم نشاني

دور دست ها به دنبالت ميگردم

شايد بيابم نشاني از چشمان مهربانت

يا بيابم نشاني از غرور سرکشت

که باعث اين جدايي شد

در کدامين افق و در کدامين بالين آرميده اي

و آيا به ياد مياوري نگاه تنهايي يک پرستوي مهاجر را

و آيا بياد مياوري انتظار و فاصله اي دور با دو قلب نزديک را

آيا هنوز پنجره را به ياد مي آوري و آيا شب ها هنوز به ياد نگاه يک مسافر انتظار را

تجربه ميکني

با کدامين قلب شيشه اي آميخته اي که قلب سنگي مرا فراموش کردي؟

نمي دانم چه به دنبالت هستم؟واقعا نمي دانم؟

من؟

من که نتوانستم انتظار را تحمل کنم؟

شب ها با ياد و نگاه تو آرام ميگرفتم و صبح ها چشم به افق چشمان تو داشتم

کجايي؟کجايي اي آرامش شيرين رويا هاي کودکانه

يادم هست پيمان بستيم که هم پاي پيمانمان بجنگيم

سلطان قلب يکديگر باشيم و پيمان ياري را نشکنيم

پس چه شد؟چه شد که هر دو سنگي شديم؟

شايد من زودتر سنگي شدم؟ولي تو هم مقصري

مقصري که هيچگاه قلب شيشه ايت را برويم نگشودي

هميشه پشت پنجره غرور ايستادي و فقط نظاره کردي

فقط نگاه؟

حال که از دست دادمت مدتي است که ميبينمت

در خيال-خواب-بيداري-ميان مردم-در شلوغي شهر

آيا او همان گمشده من است؟

ولي نه

تو نيستي-----------پس چه؟

حال که در اعماق قلبم خانه کرده اي

از خودت خبري به من بده

نگرانت هستم

واي که چقدر زود دير ميشود

لينک مطلب

نظر شما ()

خيلي خوب ، خيلي بد

خيلي خوب...خيلي زود تبديل شد به خيلي بد

خيلي زود .

هيچ كس هيچ چيز به من نگفت و به همين دليل سر در نياوردم!

كه خيلي خوب چقدر زود تبديل مي شود به خيلي بد!

آفتاب ... تبديل شد به سايه ، به باران

شور و شوق ... تبديل شد به لذت ، به درد

ترنم ترانه هاي دل انگيز جايش را داد به سر دادن سرود هاي غم انگيز

خيلي زود .

با " تا ابد " شروع شد

و ابد تبديل شد به گاهي ، به هيچ وقت!

و "مرا دوست داشته باش " تبديل شد به " جايي هم ( در قلبت ) براي من در نظر

بگير "

خيلي زود .

خيلي خوب ... زودتر از آنكه فكر مي كرديم تبديل شد به خيلي بد

خيلي زود .

اگر هيچ كس به تو نگفته باشد ، حالا ديگر بايد بداني

كه خيلي خوب ، خيلي زود تبديل مي شود به خيلي بد !

خيلي زود .

لينک مطلب

نظر شما ()

خيال انگيز

خيال انگيز و جان پرور، چو بوي گل سراپايي

نداري غير از آن عيبي، که مي­داني که زيبايي
 
من از دلبستگي هاي تو با آيينه دانستم

که بر ديدار طاقت سوز خود، عاشق تر از مايي
 
به شمع و ماه حاجت نيست بزم عاشقانت را

تو شمع مجلس افروزي، تو ماه مجلس آرايي
 
منم ابر و تويي گلبن، که مي­خندي چو مي­گريم

تويي مهر و منم اختر، که مي­ميرم چو مي­آيي
 
مه روشن، ميان اختران پنهان نمي­ماند

ميان شاخه هاي گل مشو پنهان،که پيدايي
 
کسي از داغ و درد من، نپرسد تا نپرسي تو

دلي بر حال زار من، نبخشد تا نبخشايي
 
مرا گفتي، که از پير خرد پرسم علاج خود

خرد، منع من از عشق تو فرمايد، چه فرمايي؟
 
من آزرده دل را، کس گره از کار نگشايد

مگر اي اشک غم امشب، تو از دل عقده بگشايي
 
رهي، تا وارهي از رنج هستي، ترک هستي کن

که با اين ناتواني ها، به ترک جان توانايي

لينک مطلب

نظر شما ()

شادي حرومه

رفتم و تنهات مي ذارم

با يه دنيا گله

واسه دست کشيدن از عشقت

چاره شد فاصله

روزي که چشمات وديدم

چشم از همه بريدم

اما دريغ از عشق تو

ديگه تمومه

شادي حرومه

به قلب خستم

زدي نشونه

اي جونم   

ديگه نمي خوام

دل ديوونه

ازخاطراتم
 
چيزي بمونه

اي جونم

اي واي ازاون همه احساس

شدپرپرنگاه تو

حيف ازدلي که باجونم

ميرفت به راه تو

حالاکه دست دل سنگت

روشد واسه دل خستم

نمي خوام بدوني چشمامو

روي تو بستم

رفتي وقلبِ توتنهاست

بين اين همه سياهي

حالاببين بدون من چه سخته بي پناهي

روزي که دل کندي ازمن

گفتي آسونه رفتن 

اما دريغ از عشق ِمن

ديگه ندارم

عشق ِ به سينه

روقلبِ زخمي

نشسته کينه

اي واي

ديگه نمي خوام

بمونه يادم

عشق ِ سياهت

داده به بادم

اي واي

لينک مطلب

نظر شما ()

به شدت آشفته ام

کجايي پس ؟ مگه نمي دوني دلم برات تنگ شده ؟ مگه دلت برام تنگ نشده ؟ پس

چرا نيستي ؟

بشين روبروم ... بگذار خوب نگات کنم ... من يه گمشده تو نگاهت دارم ، ازش خبر

نداري ؟

دستات مهربونه مثل نگاهت ... و گرم مثل زندگي ...

فکر کنم کارت داشتم ، فکر کنم مي خواستم بهت چيزي بگم ، اما الان هيچي يادم

نمياد ، يعني حرف ها يادمه اما اهميتشون تو اين لحظه کم شده ... حضورت حرف

هام رو تحت الشعاع قرار داده ...

خيلي چيزها بايد بگم ... اما لال شدم ، حرفم نمياد ... شايد هم از سکوت تو مي

ترسم ...

دلم يه گريه ي سير مي خواد ... نه از روي درد ، براي رها شدن ... خود اين مدليم رو

دوست ندارم و دارم سعي مي کنم پنهان شم که ديگران هم من رو اين مدلي ، لب

ورچيده و بي حوصله نبينند ...

دوست دارم عين گربه تازه از جنگ برگشته، يه گوشه تنها گير بيارم و آرام آرام

زخمهايي که در اثر مرور زمان از ادمها و مکانها و اتفاقها برداشتم، بليسم

با تمام بدخلقي هايم، چه دلتنگ هستم.

زندگي چيز بارزشي نيست، اما بعد از مدتي ميفهمي تو براي آن با ازرش ترين ها را

خرج کرده اي، يعني عشقت را فداي زندگي کردي

لينک مطلب

نظر شما ()

با من بگو درد دلت

با من بگو درد دلت

با من بگو ساز دلت

آه دلم را ببين که بي تو چه باشکوه مي نوازد

من شدم شبنم لغزيدم ز چشمان غم

بشنو صداي قلبم که باز از فرو ريختن مي گويد

لمس کن دست سردم را که بي تو گرمي ندارد

با توام ولي با تو نخواهم ماند

درد نرسيدن سنگين نيست

درد خواستن و گذشتن سنگين است

بار غم تقسيم کن

من هم خواستم

من هم لايق اين غمم

نگاهم بي تو نوري ندارد

نور دو چشمانم توئي

به تو گفتم اين عشق تا ندارد

جاودانه دوست داشتنيه من

صبر نوح از خدا طلب کردم

بي توام اما با تو زنده ام

جسمت ازآنم نيست روحت شدم

دستم از سنگ رود خروشان جدا کردم

با شوقي سرشار از رسيدن به سوي آبشار رفتم

پرت شدم

فشار آب قلبم را فشرد

سنگ سخت قلبم را شکست

فکر کردم دلم در انتهاي آبشار انتظارم را ميکشد

آه آه دلم نيست!!!

اي آب خروشان دلم را به تو سپرده بودم

آبشار گفت:

دلت را بر نخواهم گرداند؛

گفتم: چرا؟؟

گفت :

آنقدر پاک و زلال بود که با من يکي شد

گفتم :

مرا هم با خود يکي کن

گفت :

تو به زلاليه دلت نيستي

گفتم :

ميشوم

گفت : بدرود

گفتم :

صبر کن ، خواهشي دارم

برگشت و نگاهم کرد

گفتم :

حالا که با دلم يکي شدي؛ خود دلم هستي

برايت هديه اي دارم

با فشارآب خروشانت دلم را فشردي

با سنگ سختت آنرا شکستي

خون پاک وسرخم تقديم تو

گريستم ، قطره اشکي همراه قطره خون به او دادم

آنرا بوسيد و ناپديد شد

از آنروز هر روز به آبشار مي آيم

که شايد باز او را ببينم

گوئي که مرا ميبيند و پنهان ميشود

اما قلبم قطره خونش را حس ميکند

ميدانم که همين نزديکي هاست

ميدانم که او هم مرا ميخواهد

آه که رود خروشان مارا از هم جدا کرد

لينک مطلب

نظر شما ()

خالي از غم

اين عشق تو چرا کم نمي شــود

وين سينه خالي از غم نمي شود

دواي دردهـــاي مـن تـــو بـوده اي

چــرا نـگاه تـــو مرهـــم نمي شود

تـمـــــام دل مـــــرا ســــــروده اي

ســـرود تـــو تمـام هـم نمي شود

آوارگــــي خســته مي کنـد مـرا

خستــگي دليـل خوابم نمي شود

عشـــق تــو وابـستـه مي کند مرا

و ايــــن طنــاب چــاهم نمي شود

کجاست خنده هاي مه گرفته ات

کـه ابـر ، عـابر سرابـم نمي شود

کجاست دستهاي تب گرفتــه ات

کــه رهنــماي راهــــم نمي شود

من از غريـب زادگــي دلـم گرفــت

چــــــرا تمــام ، غربتـم نمي شود

من از کـوير مانــدگي دلـم گرفــت

چــــــرا وقـــت رفتنـــم نمي شود

لينک مطلب

نظر شما ()

هواي گريه دارم

امروز بد جوري حضور دستاي مهربونت رو روي شونه هام کم دارم.....

امروز هواي گريه دارم...

دلم خيلي برات تنگ شده..

خيلي به بودنت نياز دارم...

دلم ميخواد کنارم باشي...

ميخوام که باشي...

امروز خيلي دلم مي خواد از تو بگم...

مي خوام سرمو بذارم رو شونه ت...

مي خوام تمام دلتنگي هامو تو بغلت گريه کنم...

کاش مي دونستي تو دلم چه خبره...

کاش بودي...

لينک مطلب

نظر شما ()

آسمـان

آسمـان را ستـاره زيـبـا مي کند
 
بـاغـچـه را گـل

چـشـم را اشـک

قـلـب را عـشـق

امـا تـو هـمـه چـيـز را !!

لينک مطلب

نظر شما ()

آرزو دارم

آرزو دارم دستي در دستانم بود و مرا نوازش ميكرد

اي كاش آن دست، دستان مهربان تو بود!

آرزوي آغوش گرمي را دارم كه مرا در آغوش خود گيرد

ودر اغوشش با من با صداي آهسته درد و دل كند

و اي كاش آن آغوش، آغوش گرم تو بود!

آرزوي يك بوسه را دارم!

بوسه اي از سوي يك لب سرخ!

از سوي كسي كه زندگي

من است و با تمام وجود دوستش دارم

كاش و اي كاش آن بوسه از سوي تو بود

آرزوي پرواز دارم، پرواز از اين سرزمين بي محبت

ميخواهم سفر كنم، سفر بسوي سرزمين خوشبختي ها

و كاش همسفري بود، و آن همسفر من تو بودي!

آه

آرزوي شنيدن صداي نفسهايت را دارم

كاش فاصله اي نبود و كاش ما در كنار هم بوديم

تا صداي نفسهاي گرمت را احساس كنم

كاش مرزي نبود بين ما و اي كاش اگر هم

مرزي بود آن مرز تو بودي!

آرزو دارم دست درون موهايت كنم و

برايت در يك شب عاشقانه لالايي را بخوانم

كاش اگر همبستري بود ، آن همبسترم تو بودي

آرزو دارم حتي از دور دست ها نيز چهره ات را ببينم، اما !

آرزو دارم تمام آرزوهايم را زنده كني

آرزو دارم دستانت را بگيرم و بر لبانت بوسه

زنم و بگويم كه خيلي دوستت دارم عزيزم

و اي كاش آرزوي من آن آرزوهاي من

همه تو بودي تا ديگر نه آرزويي داشتم

و نه ديگر رويايي را در سر داشتم

لينک مطلب

نظر شما ()

آرام دل

عمريست تا من در طلب هر روز گامي ميزنم

دست شفاعت هر زمان در نيکنامي مي زنم

بي ماه مهر افروز خود تا بگذرانم روز خود

دامي براهت مينهم مرغي بدامي ميزنم

اورنگ کو گلچهر کو نقش وفا و مهر کو

حالي من اندر عاشقي داد تمامي ميزنم

تا بو که يابم آگهي از سايه سرو سهي

گلبانگ عشق از هر طرف بر خوشخرامي ميزنم

هر چند کان آرام دل دانم نبخشد کام دل

نقش خيالي ميکشم فال دوامي ميزنم

با آنکه از وي غايبم وز مي چو حافظ  تايبم

 در مجلس روحانيان گه گاه جامي ميزنم

لينک مطلب

نظر شما ()

حرمت اين پنجره ها

آدما حرمت اين پنجره ها رو ميشيکنن

با نگاه زردشون ، دل بهارو ميشکنن
 
لهجه ي سلامشون ، بوي خدافظي ميده

دل نازکم از اين آدما خيلي رنجيده
 
ميدون مسابقس ، بازيه دل شکستنه

قهرمان ميشه با سر، هر کسي نارو بزنه
 
ميون اين آدما ، چطور بايد بُر بخورم

مثل ابرا بازم از ، بارون دلتنگي پُرم
 
تو که درس کينه رو ، مشغول دوره کردني

نگا کن دلت شده ، رنگ سياهه روشني
 
کاش دوباره حرفي از عاشقي در ميون باشه

هر کي هر چي که ميگه ، تو دلشم همون باشه
 
کاشکي آدما با هم يه ذره مهربون بشن

فصل پيوند گُلاس ، کاش همه باغبون بشن
 
ميدون مسابقس بازيه دل شکستنه

قهرمان ميشه با سر هر کسي نا رو بزنه...

لينک مطلب

نظر شما ()

آدم ها

آدم ها مثل كتاب هستند ...
 
بعضي از آدم ها جلد زر كوب دارند ... بعضي جلد ضخيم و بعضي جلد نازك .
 
بعضي از آدم ها با كاغذ كاهي چاپ مي شوند و بعضي با كاغذ خارجي .
 
بعضي از آدم ها ترجمه شده اند .
 
بعضي از آدم ها تجديد چاپ مي شوند و بعضي از آدم ها فتوكپي آدم هاي ديگه

هستند .
 
بعضي از آدم ها با حروف سياه چاپ مي شوند و بعضي از آدم ها صفحه رنگي

دارند .
 
بعضي از آدم ها تيتر دارند , فهرست دارند و روي پيشاني بعضي از آدم ها نوشتند :
 
حق هرگونه استفاده ممنوع و محفوظ است .
 
بعضي از آدم ها قيمت روي جلد دارند . بعضي از آدم ها با چند درصد تخفيف به

فروش مي رسند و بعضي از آدم ها بعد از فروش پس گرفته نمي شوند .
 
بعضي از آدم ها نمايشنامه هستند . در چند پرده نوشته مي شوند .
 
بعضي از آدم ها فقط جدول و سرگرمي دارند و بعضي از آدم ها معلومات عمومي

هستند .
 
بعضي از آدم ها خط خوردگي دارند و بعضي از آدم ها غلط چاپي دارند .
 
از روي بعضي آدم ها بايد مشق نوشت و از روي بعضي از آدم ها بايد جريمه نوشت .
 
بعضي از آدم ها رو بايد چند بار بخوونيم تا معني اونها رو بفهميم و بعضي از آدم ها رو

بايد نخونده دور انداخت ... !!

لينک مطلب

نظر شما ()

چهل نامه ي كوتاه به همسرم (نامه ي هشتم)

عزيز من! 

بي پروا به تو مي گويم كه دوست داشتني خالصانه، هميشگي، و رو به تزايد،

دوست داشتني ست بسيار دشوار- تا مرزهاي ناممكن. اما من، نسبت به تو از پس

اين مهم دشوار به آساني برآمده ام؛ چرا كه خوبي تو، خوبي خالصانه، هيمشگي و

روبه تزايدي ست كه هر امر دشوار را بر من آسان كرده است و جميع مرزهاي ناممكن

را فروريخته.

امروز كه روز تولد توست، و حق است خانه را به مباركي چنين روزي گل باران كنم، اگر

تنها غنچه فروبسته گل سرخ به همراه اين نامه كرده ام دليلش اين است گمان مي

كنم، عصر، بچه ها، و شايد برخي از دوستان و خويشان، با گل هايشان از راه برسند.

و اين، البته، شرط ادب و مهمان نوازي نيست كه ما، پيشاپيش، همه ي گلدان ها را

اشغال كرده باشيم.

گلدان، خانه ي محبت دوستان ماست.

لينک مطلب

نظر شما ()

ميخواهم براي تو بنويسم

وقتي ميخواهم براي تو بنويسم دوست دارم از هر چه در طبيعت است کمک بگيرم از

يک گل سرخ تنها در بيشه اي بي نشان از کبوتري که در ابر ها لانه دارد. از چشمه

اي زلال آنقدر زلال که انسان حيفش آيد قطره اي از آن بنوشد از شاپرکي که صداي

خود را صيقلي داده از پروانه اي که هر روز زيباتر ميشود از کوهي که هيچ پايي به

قله اش نرسيده از دريايي که دستي کاکل موجهايش را لمس نکرده از قصه اي که

هيچ گوشي آن را نشنيده و از تصويري که هيچ نقاشي آن را نکشيده است.

وقتي ميخواهم براي تو بنويسم دوست دارم از هر آنچه در کاينات است کمک بگيرم

دوست دارم ستاره ها را آب کنم و به جاي جوهر در قلم بريزم تا کلمه هايم نوراني

شوند. دوست دارم در خلوترين نقطه ماه بنشينم و حرف دلم را براي تو بنويسم دلم

نميخواهد هيچ کس حتي فرشته هايي که در دو طرف شانه هايم زندگي مي کنند

حر فهايم را بشنوند.

من تو را در همه اي کاش هايم ميبينم. تو را در همه دلواپسي ها و دلشور هايم در

اشکها و شاديهاي کودکانه ام در حسرتها و آهها و در سوزو گدازهايم ميبينم من هر

دري را به اميد آمدن تو باز ميکنم و هر دفتر چه اي به اميد خواندن نام تو ورق ميزنم با

کلمه هاي نمي توانم حرف بزنم کاش حرفهاي ساکتم را ميشنيدي حرفهاي که در

چشمهايم زندگي ميکنند. حرفهايي که هيچ گاه نتوانستم بر زبان بياورم . به آويشن و

سوسن و شبنم اين حرفها سالها ست که منتظرند به تو برسند. مي خواهم برايت

آسماني بسازم و خورسيدي که هيچ گاه غروب نکند مي خواهم برايت کهکشاني

بسازم که هيچ فرشته اي به آنجا نرسيده باشد مي خواهم قلبم شعله اي گيرا باشد

و من در پرتو آن تا روز قيامت بسوزم و تو را تما شا کنم.

لينک مطلب

نظر شما ()

وقتي رفتي

وقتي رفتي همه چي رفت

همه ي دلبستگي رفت

شب و روز من يکي شد

حتي حس زندگي رفت

ديگه بي تو مرده بودم

حرف مردم شده بودم

توي آغوش نبودت

تو خودم گم شده بودم

وقتي رفتي تازه فهميدم کي بودي

براي من تپش زندگي بودي

وقتي رفتي ديگه اون پنجره خوابيد

وقتي رفتي

آره! رفتي

وقتي رفتي

از تو مونده يادگاري

واسه ي من بي قراري

خنده رو لبامه اما

از دلم خبر نداري

نه تو بودي نه ترانه

نه يه حرف عاشقانه

من مگه از تو چي خواستم

فقط و فقط بهانه ...

لينک مطلب

نظر شما ()

من چه ساده ام

من چه ساده ام و از صداقت سرشار ....

اما...

دنيا پر از ريا ودروغ و مرا نيز اينگونه مي خواهد...

امروز بر سادگي خود گريستم ...و يا نه....خنديدم

وقتي ديدم چه راحت به اتهام ساده دلي ،

دل ديگري را رنجاندم...

آيا گناه از من بود که بي ريا بودم؟...يا نه....

يا گناه از نگاه ديگران است که مرا رياکار مي خواهند...

چگونه تاب آورم اين نگاههاي سنگين را...

مي گريزم و خود را تنها مي يابم.

در تنهايي غرق سکوت مي شوم...

سکوتي سنگين که راه فرياد را بر من مي بندد

و چه زجرآور است فريادي که در درون

سينه ام حبس شده است...

کاش ميمردم

ديگر طاقت اين زندگي را ندارم

کاش مي شد امشب که مي خوابم ديگر بيدار نمي شدم

لينک مطلب

نظر شما ()

سفر

زندگي باز رود ثانيه آرام تر است

در کنارش آسمان باز غم انگيزتر است

روز و شب از پس من مي رود ومي آيد

واژه هاي دفترم از اين تنم سيرتر است

شمع شب را با وجودم آنچنان مست و خراب

مي شمارم که در آن شمس تاريکتر است

پس هر دکلمه از زندگي چالش وار

شعر ناب سحرم باز به پاس دگر است

شده ام آگه از اين فکر طلا کوبيده

که نيارم سخن از او ، چشم تيزتر است

به کنارم تو نيايي ،تو بدان اين پيمان

گر بخشکيده غرورش ،پس آن نيز ، تر است

اما زندگي باز رود ثانيه آرام تر است

شعلهُ چشمهُ آسودهُ من

در کنارش ماه نزديک تر است

مي روم آرام پا به پاي زندگي

مي روم آسوده سوي ييلاق حواس

مي روم آنطور بي کلام

که نيايد ز من از من خبرم

به کجـــــا؟

به هر آن کجا که سايه ز سر من

برود به راه خود او

نشناسد او سر من

به هر آن کجا که باشد به جز اين سرا سرايم!!

به ديار آشنايي

به شروع هر کلامم

به خرابه هاي خشتي

به کناره هاي مسکوت

به پياله هاي ريزان

به شراب زان جدايي

کس نگويد ز بر من

سفرم بخير اما ، من و دوستي خدا را !

من از اين کوير وحشت به سلامتي گذشتم !

نه بهاري که بديدم نه قطرات باران

لينک مطلب

نظر شما ()

چند نفر نام ببر

چند نفر نام ببر

زن يا مرد فرقي نمي كند

كه به دنيا آمدند

خنديدند

گريه كردند

آرزو داشتند

تلاش كردند

عاشق شدند

بيدار ماندند

ترسيدند

خوشحال شدند...

چند نفر نام ببر

زن يا مرد فرقي نمي كند

كه بودند

رنگ ها را مي شناختند

سفر رفتند

گلها را بو كردند

در مرگ ديگران گريستند

خيس باران شدند...

چند نفر نام ببر

زن يا مرد فرقي نمي كند

بدهكار بودند

مي ترسيدند

مي ترساندند

زندگي كردند

و مر دند...

بي آنكه تو حتي اسمي از آنان شنيده باشي

عاشق شدند

شكست خوردند

نامه نوشتند

نامه گرفتند

آواز خواندند

گريه كردند

و
.
.
.
و تنها ماندند

لينک مطلب

نظر شما ()

تو راگم کرده ام

تو راگم کرده ام امروز

و حالا لحظه هاي من

گرفتار سکوتي سردو سنگينند..

وچشمانم

که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند

نميداني چه غمگينند..

چراغ روشن شب بود

برايم چشم هاي تو

نمي دانم چه خواهد شد!

پراز دلشوره ام،بي تاب و دلگيرم

کجا ماندي که من بي تو

هزاران بار،در هر لحظه ميميرم...

لينک مطلب

نظر شما ()

بي تو

بي تو به روي پلکم لم داده خون و شبنم

بي تو شکسته ام من ذهنم گسسته از هم

بي توچه برگريزي در باغ حمله ورشد

مي ريخت استخوانم بر سنگ وخاک کم کم

بي تو اگر بميرم نام و نشان ندارم

بايد بگويم اينک زاين مرگ مي هراسم

بي تو نوشتن من محدود يا نحيف است

بي تو است قصه ام گنگ بي تواست شعر مبهم

بي تو نمي شود گفت با هيچکس غمم را

بي توکجاست همدل بي تو کجاست همدم؟

حالا که نيستي تو اي کاش من بميرم

بي تو دراحتظارم در انتظار مرگم

لينک مطلب

نظر شما ()

ازت ميخواد بموني

وقتي كه بوي بارون ميپيچه تو خيابون

دلم ميخواد بمونم مي دونم نميتونم

وقتي صداي چيك چيك ميپيچه تو آلاچيق

دلم ميخواد بموني مي دونم نميتوني

وقتي مي شينه رو خاك يه قطره از آسمون

عطرش ميپيچه آروم به زير چطر ناودون

وقتي يه قطره بارون يواش يواش و لرزون

مي شينه روي پلكام به زير طاق ايوون

دلم ميگه ميتونم اگه بخوام بمونم

چتري باشم براي گريه اين آسمون

امشب تو اين خيابون نگاه كن به آسمون

توو قطره بارون ببين چشاي گريون

يه دل پر از هياهو صداي كمي لرزون

ازت ميخواد بموني ميدونم كه ميتوني

لينک مطلب

نظر شما ()

ابليس و جوان

ابليس شبي رفت به بالين جواني

آراسته با شکل مهيبي سر و بر را

گفتا که منم مرگ اگر خواهي زنهار

بايد بگزيني تو يکي زين سه خطر را

يا آن پدر پير خودت را بکشي زار

يا بشکني از خواهر خود سينه و سر را

يا خود زمي ناب بنوشي دوسه ساغر

تا آن که بپوشم ز هلاک تو نظر را

لرزيد از اين بيم جوان برخود و جاداشت

کز مرگ فتد لرزه به تن ضيغم نر را

گفتا که نکنم با پدر و خواهرم اين کار

ليکن به مي از خويش کنم دفع ضرر را

جامي دوسه مي خورد چو شد چيره زمستي

هم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

اي کاش شود خشک بن تاک و خداوند

زين مايه شر حفظ کند نوع بشر را

لينک مطلب

نظر شما ()

من هم مانند توام

من هم مانند توام اي شب تاريك و برهنه

بر جاده فروزاني كه بر فراز رؤياهاي من است راه مي روم

و هر گاه پايم به زمين مي خورد يك درخت بلوط  تناور پديد مي آيد

نه تو مانند من نيستي اي ديوانه

زيرا تو به پشت سر نگاه ميكني تا ببيني كه جاي پايت بر روي ريگ به چه بزرگي

است

من مانند توام اي شب خاموش و عميق

و در دل تنهايي من الهه اي ست در بستر زايمان

و در وجود آن كه زاييده مي شود آسمان به زمين مي رسد

نه تو مانند من نيستي اي ديوانه زيرا كه تو هنوز در برابر درد مي لرزي

و از صداي سرود مغاك به وحشت مي افتي

من مانند توام اي شب وحشي و وحشتناك

زيرا گوش هاي من پر است از فرياد ملت هاي مسخر و اه زمين هاي فراموش شده

نه تو مانند من نيستي اي ديوانه

زيرا كه تو هنوز آن خويشتن حقيرت را به رفاقت مي گيري

و با ان خويشتن غول آسايت رفيق نمي شوي

من مانند توام اي شب بي رحم و هولناك

زيرا كه آغوشم از سوختن كشتي ها در درياروشن مي شود

و از لب هايم خون جنگيان به خون غلتيده مي چكد

نه تو مانند من نيستي اي ديوانه

زيرا كه هنوز آرزوي يك روح ديگر در دل داري

و به قانوني از براي خود مبدل نشده اي

من مانند توام اي شب شاد و سرخوش

زيرا ان مردي كه در سايه من آرميده

اكنون از باده ناب سرمست است

و آن زني كه در پي من افتاده سرگرم گناه لذت ناك است

نه تو مانند من نيستي اي ديوانه

زيرا كه روح تو در هفت لفاف پيچيده ست و دلت را در كف دست نگرفته اي

من مانند توام اي شب شكيبا و پر شور

زيرا كه در سينه من هزار عاشق در كفن بوسه هاي پژمرده مدفون اند

آري ديوانه ايا تو مانند مني؟

آيا تو مي تواني بر طوفان سوار شوي

چنان كه بر اسبي و آذرخش را به دست بگيري به سان شمشيري؟

مانند تو اي شب مانند تو بزرگ و بلند و تخت مرا بر توده خدايان فروافتاده ساخته اند

و روز ها نيز از برابر من مي گذرند تا دامن پيراهنم را ببوسم

ولي هرگز بر رويم نيندازند

آيا تو مانند مني اي زاده تاريك ترين قلب من؟

ايا تو انديشه هاي رام نگشته مرا مي انديشي و به زبان بيكران من

سخن مي گويي؟

اري ما برادران همزاديم اي شب

زيرا كه تو فضا را آشكار مي كني و من روح خود را

لينک مطلب

نظر شما ()

ماه تنها بود، منم

اين همه به آسمان نگاه كرديم و ندانستيم

ماه نقطه آخر خط است

و اين هواي كوچك

دل شوره هايمان را جا نميدهد ديگر...

نميدانم به جاي كدامين واژه سكوت را جايگزين كرده ام و به جاي كدامين غصه تمام

رنجها و دردها را در كوله بارم ذخيره كرده ام و با خود مي برم، به هواي كدامين نگاه

و كدامين ديدار چشمهايم را بسته ام و در جاده اي بي سر و ته زندگي قدم مي گذارم

تنها، در اين تنهايي عميقي كه به اندازه همه تنهايي خدا عميق است كه حتي

دستهاي فرشته هاي خدا هم به آن نميرسد...!

اين جا و آن جا

حالا تمام آن روزها روي دستمان مانده

و هيچ كس آن خيابان را تا انتها نرفت

اين خنده گاهي بيخ گلويم را آنچنان مي بندد كه به بغض تبديل مي شود اين روزها،

اين روزهاي كه رابطه ها شده اند كاري و هيچ كس به فكر هيچ كس نيست، اين

روزهاي كه دوستي ها و رفاقتها به طنابي پوسيده و كهنه مي ماند، كاش كسي

ميدانست كه تقصير كدامين ماه است كه بدون اينكه ما بدانيم شب تو آسمان در كنار

ستاره تا صبح بزمي عاشقانه بر پا مي كنند و ما خيره به آسمان تا صبح بيدار مي

مانيم

لينک مطلب

نظر شما ()

فرياد نزن اي عاشق

من صدايت را درون قلب خود مي شنوم

درد را در چهره ي عاشق تو

با ذهن خود مي نگرم

فرياد نزن اي عاشق

فرياد نزن... بي سبب نيست چنين فريادم

بيگناه در دام عشق افتادم

چه درست و چه غلط زندگي

هم خودم هم تورو بر باد دادم

بي گناه در دام عشق افتادم اگر احساسمو مي فهميدي

قلبتو دوباره مي بخشيدي

لحظه ي پايان اين ديدار را

روز آغازي دگر مي ديدي اگه بيهوده نمي ترسيدم

عشقو آنگونه که هست مي ديدم

شايد اين لحظه ي غمگين وداع

قلبمو دوباره مي بخشيدم

کاش از اين عشق نمي ترسيدم ما سزاواريم اگر گريانيم

اين چنين خسته و سرگردانيم

ما که دانسته به دام افتاديم

چرا از عاشقي رو گردانيم وقتي پيمان دل رو مي بستيم

گفته بوديم فقط عاشق هستيم

ولي با عشق نگفتيم هرگز

از دو ايل نا برابر هستيم

از دو ايل نا برابر هستيم نه گناه کاريم نه بي تقصير

منو تو بازيچه ي تقديريم

هر دو در بيراهه ي بي رحم عشق

با دل و احساس خود درگيريم بيشتر از هميشه دوستت دارم

گرچه از عاشقي و عاشق شدن بيزارم

زير آوار فرو ريخته ي عشق

از دلم چيزي نمونده که به تو بسپارم تو که همدردي مرا ياري بده

به من عاشق اميدواري بده

اگر عشق با ما سر ياري نداشت

تو به من قول وفاداري بده

تو به من قول وفاداري بده

لينک مطلب

نظر شما ()

خوبي او

هر کس بد ما به خلق گويد ما سينه او نمي خراشيم

ما خوبي او به خلق گوئيم تا هر دو دروغ گفته باشيم

لينک مطلب

نظر شما ()

خدايا

"خدايا ! وقتي مرا بخواني ، به تو خواهم رسيد .

در نام مطهرت ، سرور وصال نهفته است.

در عشق تو مرگ پايان مي پذيرد.

آن که با کلامت زندگي کند ، هجوم ترديدها را فرو ميگذارد و شب و روز کمر به خدمتت

ميبندد."

لينک مطلب

نظر شما ()

تنهايي

به تو نگاه مي کنم

به دور دست

به نقطه تاريک عمرم

به جايي نگاه مي کنم که روزي به واسطه تو

بر قله آن مي ايستادم

به جاده نگاه مي کنم

جاده اي که روزي همه دلخوشي من بود

روزي گفتم تنهايي خيلي تنها

گفتي با تنهايي تنها ترم

به خود مي گويم که چرا

که چرا رفت و نگاه نکرد

چرا چشمان خسته و گريان مرا نديد

چرا رفت وعشق را با خود برد

بازهم به دور دست نگاه مي کنم

باز هم به نقطه اي سياه نگاه مي کنم

چشمهايم را مي بندم

چشمهايم را از جاده بر مي گردانم

آن روز يادت هست

آن روز را به ياد مي آوري

روزي که به تو گفتم دوستت دارم

روزي را که قلبم را به تو تقديم کردم

روزي که پلک هايم قدرت زدن نداشت

چون چشم هايم به چشمانت خيره بود

روزي را به ياد مي آوري

که عاشقانه از درد هايم برايت سخن گفتم

آن را براي تو کنار گذاشته ام

قلبم را مي گويم

قلبي که از غصه و درد سنگين است

قلبي که مالامال از محبت خاليست

لينک مطلب

نظر شما ()

تضاد

و غزل عاشقانه اي را کشتم!

پروانه اي را از شمع دور کردم!

مجسمه سازي را به کوه بردم!

مجنوني را به دشت!

عارفي را به ديوانه خانه!

ديوانه اي را به مکتب!

آخوندي را به رقاص خانه!

رقاصي را به مسجد!

مرگ را کشتم!

زندگي را نفس کشيدم!

شعر نوعي سروده ام ضد!

شعر سپيدي نغز!

به غزل سرانه دادم!

سهراب را حافظ کردم!

پرنده را سهراب!

آب را به سربالايي کشيدم!

آتش را به سرا زيري!

حال خود را کجا برم؟؟؟

خانه ي معشوق؟

کنار شمع؟

پيش شيرين يا کنار ليلي؟

مجلس درس عارف خوب است

يا ديوانه خانه؟

پيش شيخ يا کنار ميخانه؟

مرگ برايت بهتر است

يا تنفس؟

آيا شعري نو مي گويم؟

شعر سپيدم کو؟

غزلک کجايي؟

فال سهراب بگيرم؟

يا پرنده را آزاد کنم؟

آب را بنوشم

يا آتش درون راخاموش کنم؟

همه ي تضاد ها

از روي عادت

سازش يافتن

مگر دل کوچک پرنده

به سنگ

و دل نازک من

به غم

ميرم به دياري دور

به خاک

لينک مطلب

نظر شما ()

همه رو جواب كردم

به نام عشق و زندگي تو را انتخاب كردم

من از در خونه دل همه رو جواب كردم

گفتم براي چيدنت گلي از گلزار بهشت

ديگه به اميد خدا ميرم به سوي سرنوشت

زدم به قلب زندگي براي انتخاب يار

قرعه به نام تو زده سهم من و اين روزگار

عاقبت يار ديگه خوب و بدش به دست توست

بذار كه سربلند باشيم شكست من شكست توست

من دوست دارم را به تو راحت گفتم

گفتم ولي از روي صداقت گفتم

گاهي وقتي كه مي خوام به ياد تو گريه كنم

اشـــك بيكسي من گونه هامو مي سوزونه

تا مياد خنده ي رو لب هاي من جون بگيره

ياد چشمات روي لبخند من و مي پوشونه

جاي خاليت مثل يك خار توي چشمام ميشينه

كور ميشه بي تو انگاري دنيا رو نميبينه

در و ديوارهاي خونه از تو داره صد نشونه

گل هاي باغچه ميگيرن از فراق تو بهونه

كاش مي شود با مهربوني پُـر كنيم فاصله ها رو

من مي خوام اما چه فايده دل تو نا مهربونه

من مي خوام اما چه فايده دل تو نا مهربونه

جاي خاليت مثل يك خار توي چشمام ميشينه

كور ميشه بي تو انگاري دنيا رو نميبينه

من كه چون شمعي به شام تار تو افروختم

هر چه كردي با دلم از شكوه لب را دوختم

روز شب بوده دعايي من سلامت بودنت

پس چرا آتش شدي از شعله هايت سوختم

خيلي دوست دارم

لينک مطلب

نظر شما ()

ميخواستم از او بگويم

به نام حق

به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.

و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.

سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.

و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم

اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.

فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا

باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.

شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .

اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.

حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...

لينک مطلب

نظر شما ()

به تواز تو ميرسيدم

توي باور نازت ازم يه ياغي ساختي

ميخوام بگم عزيزم  منو تو نشناختي

دوست دارم که باشم تو باور تو يک مرد

با حال التماسي بگم دوباره برگرد

هر واژه‌ي بي ربطي اونو يادم مياره

همه ميخوان بگن که اون منو دوست نداره

هر روز مثل اشکي که ميخوام بارون ببينم

ولي طاقت نميارم تو چشماي تو بشينم

مگه من دل نداشتم ؟؟ دل منو شکستي

چرا وفانکردي به اون عهدي که بستي

تو که گذاشتي رفتي منو تو اين شب سرد

با التماس دستهام ميگم دوباره برگرد

ميخوام بگم که يادت توي دلم ميمونه

توي دلم سياه نيست !! اينو چشات ميدونه

ميگن شيرين و فرهاد رفتن توي هر ياد

چون به هم نرسيدن  کردن عشقو فرياد

مگه من دل نداشتم ؟؟ دل منو شکستي

چرا وفانکردي به اون عهدي که بستي

چه کنم حالا که بي تو تنهاي تنها موندم

اينا حرفهاي دل بود که برات ترانه خوندم

لينک مطلب

نظر شما ()

چهل نامه ي كوتاه به همسرم (نامه هفتم)

عزيز من!

مدتي ست مي خواهم از تو خواهش كنم بپذيري كه بعض شب هاي مهتابي،

عليرغم جميع مشكلات و مشقات، قدري پياده راه برويم – دوش به دوش هم.

شبگردي، بي شك، بخش فرسوده ي روح را نوسازي مي كند و تن را براي تحمل

دشواري ها، پرتوان.
 
از اين گذشته، به هنگام گزمه رفتن هاي شبانه، ما فرصت حرف زدن درباره ي

بسياري چيزها را پيدا خواهيم كرد.
 
نترس بانوي من! هيچكس از ما نخواهد پرسيد كه با هم چه نسبتي داريم و چرا

تنگاتنگ هم، در خلوت، زير نور بدر، قدم مي زنيم. هيچكس نخواهد پرسيد؛ و تنها

كساني خواهند گفت:«اين كارها برازنده جوانان است» كه روح شان پير شده باشد؛

و چيزي غم انگيز تر از پيري روح وجود ندارد. از مرگ هم صد بار بدتر است.
 
راستي، طلب فروشگاه محله را تمام و كمال دادم. حالا مي تواني با خاطر آسوده از

جلوي فروشگاه رد شوي. هيچ نگاهي ديگر نگاه سرزنش بار طلب كار نخواهد بود.

مطمئن باش!
 
ضمنا همه ي چيزهايي را هم كه فهرست كرده بودي، تمام و كمال خريدم: برنج، آرد

نخودچي، آرد سه صفر، ماكاروني، فلفل سياه، زرد چوبه، آبغوره، نبات، برگ مو ،

صابون، مايع ظرفشويي، و دارچين(كه چه عطر قديمي يادانگيزي دارد)
 
مي بيني كه چقدر خوب، من بي حافظه، نام تك تك چيزهايي را كه خواسته بودي به

خاطر سپرده ام؟
 
خب... ديگر مي تواني قدري آسوده باشي، و شبي از همين شب ها، پيشنهاد يك

پياده روي كوتاه را به ما بدهي. ما، با اين كه خيلي كار داريم، پيشنهاد شما راخواهيم

پذيرفت.
 
عزيز من!

ما آنقدر بدهكار نخواهيم شد كه نتوانيم از پس بدهي هايمان برآييم، و هرگز آنقدر پير

نخواهيم شد كه نتوانيم متولد شويم.

ما از زمانه عقب نخواهيم ماند، زمانه را به دنبال خود خواهيم كشي.

فقط كافي ست كه قدري ديگر هم از نفس نيفتيم.

لينک مطلب

نظر شما ()

زنداني و زندانبان

سر پيچ از هم جدا شدند.

يكي زنداني بود ديگري زندانبان.

زنداني دوره ي محكوميتش را گذرانده بود و زندانبان دوره ي خدمتش را.

چمدان هايشان پر از گذشته بودحوله ي كهنه ريش تراش زنگ زده و آينه ي جيبي

و...

آنها سرنوشت مشترك داشتند.

هر دو خاطرات خود را پشت ميله ها گذاشته بودند

و وقتي سر پيچ از هم جدا شدند برف بر هر دوي آنها يكسان ميباريد...

چشم از ديوار گرفتي

و گفتي

كي؟ كجا؟

و گفتم

به راستي

كي؟ كجا؟

غروب

با چشمان خيس از هم جدا شديم

و گم شديم

در شهري كه هيچ يك از ساكنانش نمي دانستند

به راستي كي و كجا

به جز حضور تو

هيچ چيز از اين جهان بيكرانه را

جدي نگرفتم...

حتي عشق را!

لينک مطلب

نظر شما ()

سفر دل

هر از گاهي در جستجوي نامي و يادي از تو

دلم مي رود

بي آنكه يادي از من بكند

بي هيچ خداحافظي!

مي رود و با يك سبد گلهاي سپيد لطف برمي گردد

با كوله باري پر از روشنايي آبي عفو

با تني داغ از حرارت مهر

با چشماني روشن از نور اشك

با گوشهايي سرشار از ترانه ي «دوستت دارم!»

با زباني شاداب از ذكر « تنها تو را مي خواهم!»

با پاهايي بريده از خاكستان و رسيده به دلستان

با دستاني خيس از چشمه ي حرارت زلال «روز ازل»

طراوت آن روزي كه شهادت دادم به آنكه «تنها تو را دوست دارم»

«تنها تو دوست داشتني هستي و بس!»

روزي كه تو امر به گفتنم فرمودي و من لب گشودم كه :

«فقط تو سزاوار همنشيني هستي و بس!»

امشب نيز

از ابتداي دل سياه شب

دلم باز عزم سفري سپيد كرده

باز هم دارد مي رود

گوي اين بار خود را براي سفري طولاني آماده كرده است

سفري طولاني به مقصدي

نزديك تر از نزديك...

لينک مطلب

نظر شما ()

شعر من حرف من است

شعر من حرف من است

حرف من خستگي سينه پر درد من است

شعر من حرف دلي است که در آن چشمه جوشان محبت جاريست

اين شعر دلي است که در آن شاخه افسرده غمگين خاطر چشم بهاري دارد

من پري کوچک غمگيني را مي شناسم

که در اقيانوسي مسکن دارد

و دلش را در يک ني لبک چوبين مي نوازد

آرام آرام پري کوچک غمگيني

شب از يک بوسه مي ميرد

و اينک هر سحر در قلب من نيلوفري نمناک مي رويد

لينک مطلب

نظر شما ()

روزهاي جاده

شروع شد از يک ثانيهُ ساعت از حرکت ايستاده

و روزها را بدون آنکه بدانم خواب ساعتم را بي هدف شب مي کردم

مي نويسم

اقتدار پاييز را با آمدن بهار جبر دانستم

اما مي دانم که پاييز با وجود جبرش هنوز هم پاييز مي ماند

و منتظر پاييز قول داده شدهُ ديگر

پس در خواب و خوراک زندگي وجود اميد را ميستايم

که نويد دهندهُ مرگ بديهاست

من مسافر زمان زندگي

زمان خود ز ياد برده ام

چه ميشود اگر براي لمس او

کشم خيال را به زير عکس خورده ام

کمال من ز من فرار ميکند

شراب زندگي مرا هلاک ميکند

به پاس صحبت طلاي حافظم

تفکرش مرا خلاص ميکند

بيا تو ماه من که شب به روز ميکشد

سراب زندگي تو را به گوش ميکشد

کنم خطا اگر پياله را به او دهم

که چوب زندگي مرا به دوش ميکشد

بيا تو ماه من که زندگي دهي

مرا به روي اين زمين تو بندگي دهي

خيالم اين بود که سر به او دهم

بيا که تو مرا رميدگي دهي

تصورم کلام آخرين توست

که بايدت ز در روي برون

ز در روي برون ز قلب من که نه

بيا که ماه من ز من نري برون

اميد زندگي مرا اميد ميدهد

ز ديدنت مرا نويد ميدهد

کنم صبوري از نديدنت که او

شراب بس دو ساله را پليد ميدهد

شوم جنون وصل عشق تو

کنم کتاب زندگي ز بر

بيا که ماه من شراب عشق تو

مرا برد به آسمان شرر

به روز ديدنت تو ماه من قسم

تو را به خاطر هوس نخواستم

که قلب من به زيرپاي تو فتاد

غم تو را براي شاديم نخواستم

ببخشم اي تو ماه من هواي آخرم

من ار چه نيست شدم ز هست اين غرور

دگر ز تو تمنا نکرده اين دلم

به جاي صحبتم شوم دگر صبور

لينک مطلب

نظر شما ()

هميشه اينگونه بوده است

کسي را که خيلي دوست داري، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش

کني.   پيش از آنکه  تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به

او نشان بدهي  مثل پروانه اي زيبا، بال ميگيرد و دور مي شود ، فکر مي کردي

ميتواني تا آخرين روزي که زمين به دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها

سرک مي کشد در کنارش باشي .

هميشه اين گونه بوده است:

کسي که از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو ميرود ، وقتي به خودت مي آيي

که حتي ردي از او در خيابان نيست فکر مي کردي ميتواني با او به همه باغها سر

بزني ، هنوز روزهاي زيادي بايد با او به تماشاي موجها مي رفتي ، هنوز ساعتهاي

صميمانه اي بايد با او اشک مي ريختي

هميشه اين گونه بوده است:

وقتي از هر روزي بيشتر به او نياز داري ، وقتي هنوز پيراهن خوشبختي را کا ملا بر

تن نکرده اي ، وقتي هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر با او نخوانده اي  ناباورانه او را

در کنارت نمي بيني ،  فکر مي کردي دست در دست او خنده کنان به آن سوي نرده

هاي آسمان خواهي رفت تا صورتت را  پر از بوسه و نور کند .

هميشه اين گونه بوده است:

او که ميرود ، او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي که نام روزها را

فراموش ميکني ، از عقربه هاي ساعت ميگريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد
 
راستي اگر هنوز او نرفته ؛ اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نکرده ؛ اگر هنوز

مي تواني برايش يک گل بفرستي  و غزلي از حافظ بخواني پس قدر تک تک

نفسهايش را بدان
 
مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است

لينک مطلب

نظر شما ()

ميخوام ببينمت

بنام تمثال جاودانه عشق ،
 
بنام تکتاز دشت بي بديل يغما برده از سکوت زيبانواز فريادگر تنهائي ،
 
بنام آن بي ادعا که قرون شاهد اين بي ادعائيش بود تا من يک آن صدايش کنم !!!
 
ببين دلم چقدر تنگ شده که روبروت بشينم و حرفام يکي يکي که نه ! همشون

يهويي يادم بره و زبونم بند بياد که چي ميخواستم از ته دل بي کينه ام برات بگم !
 
حال عزيز دلم چطوره ؟
 
معلومه با کدوم جمله از دست بي ذوقم در رفتي که با طومار طومار لغت نميتونم
 
آرومت کنم ؟!!!
 
چرا رحمِت منو به آتيشِ خودآزاري ميندازه ؟
 
چرا باورم رنگبندي از نوع اين بيدلان گرفته بدست و تورو بيداد ميکنه ؟
 
آخه فدات شم ! چي گفتم که اينهمه بايد درد گم شدنتو اونم تو ثانيه هائي که

هميشه مثل نفس بودي و رگهاي اميدمو مملو از خون سرخِ سبزينه بودنت ميکرد ،

احساس کنم ؟!
 
بيا دورت بگردم !
 
بيا دردت به جونم !
 
بيا آيه "خودآ"ئي بودنم !
 
بيا احساس سرخ طپيدنم !
 
بيا نقشينه پر رونق دل ساده بي پيرايه ام !
 
بيا فريادترين آغوش تنهائيهام !
 
بيا آشوبگر بي پرواي دل بيقراران دلدار !
 
بيا منتهاي جاده هاي ييلاقي تنها باتو بودن !
 
بيا ابرک بيقرار دل طوفانخيزم !
 
ميدوني چرا دارم اينطور صدات ميکنم ! ميدوني ، درسته ؟
 
پس منو لابلاي اين بي ترانه ها جا نذار ،
 
ميخوام دوباره ، همونجوري ، واسه حتي يکباره ديگه ...
 
ميخوام ببينمت ،
 
                   ميخوام ببينمت ،
 
                                      ميخوام ببينمت ،..

لينک مطلب

نظر شما ()

 عمر نوح

مي انديشم زندگي روياييست و بال و پري دارد به اندازه عشق....بيانديش

اندازهعشق در زندگيت چقدر است؟در کجاي زندگيت است؟ ..دلم به حال عشق مي

سوزد.چرا سالهاست کسي را عاشق نديدم؟.....مگر نمي دانيم براي هر کاري عشق

لازم است 

رهگذري ارام از کنارم مي گذرد و بدون حس عشق مي گويد : صبح بخير.... صدايش

در صداي باد گم مي شود و به گوش قلبم نمي رسد.
 
زمان مي گذرد و در انتهاي راه مي فهمي چقدر حرف نگفته در دل باقي

ماند ,حرفهايي که مي توانست راهي به سوي عشق باشد.

حرفهاي ناتمامي که در کوچه هاي بن بست زندگي اسيرند.ناگهان لحظه غربت مي

رسد و تو در ميابي که چقدر زود دير شده.

به تکاپو مي افتي...در غربت بيابان ,در کوچ شبانه پرستوها, در لحظه وصال موج و

ساحل دنبال عشق مي گردي.

دير شده خيلي دير.

هر روز دوست داشتن را به فردا مي انداختي و حالا مي بيني ديگر  فردا يي وجود

ندارد.

سالها چشمت را به رويش بسته بودي و نمي دانستي و يا شايد نمي فهميدي.

امروز حرف حقيقت را باور مي کني ...اما افسوس که خيلي زودتر از انچه فکر مي

کردي دير شده
 
 آن كس كه لذت يك روز زيستن و عاشق بودن را تجربه كنه ، انگار كه هزار سال

زيسته و آنكه امروزش رو قدر نميدونه ، هزار سال هم به كارش نمي آد

اگه بگن يه روز واسه زندگي کردن فرصت دارين اگه اعلام کنن دنياداره تموم ميشه

تمام خطوط تلفن اشغال ميشه واسه دوستت دارم گفتن ها يعني در آخرين لحظات

تازه به اون کسي که دوستش داريم ابراز علاقه ميکنيم

در همان يك روز دست بر پوست درخت مي كشين... روي چمن ميخوابين .... كفش

دوزك ها رو تماشا ميکنين....سرتونو را بالا ميگيرين ... و ابرها را ميبينين ...انگار که بار

اوله اون هارو ميبينين و به آنهائي كه نميشناسين سلام ميکنين ...غصه نبايد

بخورين ...وگرنه همين يه روز رو هم با غصه خوردن از دست ميدين ....

شما در همان يك روز آشتي ميکنين ومي خندين مي بخشين....تازه ميفهمين عاشق

بودين و نميدونستين ...اين قدر که غرق در زندگي بودين هيچوقت نه به کسي محبت

کردين و نه اجازه محبت کردن رو به کسي دادين....دلم ميسوزه واسه آدم هايي که

هميشه در فردا زندگي ميکنن به خيال داشتن عمر نوح

لينک مطلب

نظر شما ()

خير و ....شايد هم شر

ديشب را سپردم به غفلت خويشتن و چشم را مـامن  تاريکي ها نمودم 

تا مغزم خميازه اي بکشد از سر بي خبري  و جانم رونقي متظاهر گيرد

تا شايد رخسار واژه هاي نهفته در خيالم خود را به کس ديگري عرضه کنند

و با هجرتشان ، تنها مشغله ي افکارم نشوند !

اما  دلداده ترين مجنون زندگي من کلماتي هستند که وقتي دستشان را به هم مي

دهم ذهن من  را ارضا مي کنند

در مسيرعمر شب ، وقتي خيالات اثيرم خنثي شد به عشقبازي دو پلک و يک چشم بر

هم بستن چهره اي فريبا مرا وادار به تعقيب خود کرد

و با طنازي خود روح استوارم را در درياي خيال خويشتن غرق نمود

فکر کنم  همه ي زندگي من در ژرفاي نگاه پر اضرابش خلاصه مي شد

و سايه اش  در معبد تفکراتم  دوست داشتني ترين تاريکي براي ستودن بود

لبخند او شيرين ترين حادثه اي بود که تا آن زمان روحم از حس کردنش  عاجز بود

و مناظره اش زيبا ترين رخدادي بود که مي توانست رخوت افکارم را نابود کند و جاي

آن را به آرامش دهد اصلا ،تنها موجودي که واژه ي اعتماد از زنده بودنش  نمي

ترسيد، رواني بود که سنگيني اش را جسم او  او متحمل مي شد !

او نه خورشيد بود و نه ماه !

و نه همان موجوداتي که بوي ادکلن هايشان تو را مي کشاند تا ناکجا و معصوميتت

را از دست رفته مي سازد

وجود او فراتر از اين بود که طبيعت قادر باشد  او را در دامان خويشتن تکامل بخشد !

رخسار او روي بوم هيچ تصوير گري حک نشده بود

و پيکرش دست سنگ تراشان را عاجز مي نمود

هر چه من واژه هايم را در سايه سار نگاهت  تزيين کنم ؛ در برابر واقيعتي که پيش

روي من مصور مي شد مهملي بيش نيشت !

نمي دانستم به چه نامي بخوانمش !

او که نه در وراي دنيا دستي در ميان داشت و نه در ماوراء نوشته هاي من قابل

توصيف بود

نفس زنان در تعقيب سايه اش افتادم تا فرهي را در قربت او حس کنم

و لطافت او را اسوه ي مجنون خويشتن کنم

اما همين که سايه هاي مان آغوش يکيدگر را لمس نمود 

چشم وصال به ظلمت باز شد و ديده ي صبح هم به شروع من  !

تا اين گونه طلوعي ديگر را مناظره کنم و خيالش خاتمه يابد !

بوي نان تازه مي آيد و ريحان

کلاغ ها روي بام ديوارمان يکيديگر را صدا مي زنند و شايد هم به يکي خبري خوش

مي دهندصداي خش خش جارو از کوچه به گوشم مي رسد

و بچه اي هم توپ را به ديوار خانه مان مي زند !

به ظاهر آرامشي پيرامونم را در آغوش مي گيرد

مثل آن زمان هايي که نيستي و خيالت هست !

همه چيز نويد مي دهد دنيا همان است که ديروز و پريروز و چند روز پيشش بوده

است و هنوز قلبش در مدار صفر درجه ي خويشتن مي تپد !

به راستي !

اين همه شکوه و جلوه را يک زميني مي تواند صاحب شود !

آن وقت چگونه مي توانست نزد اين همه ناپاک عصمت خود را دست نخورده حفظ

کند ؟!

شايد اين همه وقار و عظمت

متعلق به فرشته اي بود که خدا در يمين کالبد من نهاد تا ابزار سنجش من شود

همان که سنگيني اش کم تر حس مي شود و گاهي هم فرار مي کند به نا کجا !

او که پليدي را در چند قدمي خود حس مي کند

و رفيق نا اهل من را مي شناسد !

آري رفيق نا اهل من !

همان که تنها واسطه ي آشنايي مان شيطان –اين موجود سراسر تنفر – شد

و هنوز ريسمان پليدي را به دستانم مي بندد

و تنها هدف متعالي من را به حقارت مي کشاند !

مي ترسم يک روز در آتش او تجزيه شوم !

اي دوست داشتني ترين بهانه براي شب بيداري هاي من

اين موجود

نه در خيابان فرشته پيدا مي شود

نه در کوچه و پس کوچه هاي شهرتان !

نگاهت را برگردان و خوبي ها را حس کن و معلولشان شو

تا وجودش آشکارا شود و لياقتت را لمس کني !

بجوش و حرکت کن

شايد دير شود "يک کمي "

آري !

دير مي شود يک کمي !

لينک مطلب

نظر شما ()

چيزي است غيرممکن

زندگي چيزي است غيرممکن; نبايستي باشد، ولي هست. بودن ما، درختان،

پرندگان، اينها همه معجزه است. واقعا معجزه است، براي اينکه کل کائنات بي جان

است. ميليونها و ميليونها ستاره و ميليونها و ميليونها منظومه ي شمسي همگي فاقد

حيات هستند. فقط بر روي زمين، اين سياره ي ناچيز- که در مقايسه با کائنات ذره اي

غبار بيش نيست - حيات و زندگي به وجود آمده است. زمين خوش اقبال ترين مکان

در کل هستي است; چرا که در آن پرنده ها مي خوانند، درختان رشد مي کنند و

شکوفه مي دهند، انسانها عشق مي ورزند، آواز مي خوانند، مي رقصند. واقعا

اتفاقي غيرقابل باور رخ داده است

لينک مطلب

نظر شما ()

قصه هاي عشق

گر نبوديم ما سزاوار قصه هاي عشق

آن ناسزاي قصه منم

حقا سزا تويي

صدام کن بال فريادم نمي ره عشقت از يادم

مني که بي وفايي رو جوابش رو وفا دادم

صدا کن اسممو يک بار

نه با ترديد

که با ايمان

تن خشک کويرم من ببار اي نم نم باران

ببار اي ابر باروني

که خستم از دگرگوني

ببر من را به آرامش که خستم از پريشوني

صدام کن عطر آزادي

تو عشقو ياد من دادي

بگير دستي که افتاده اگر از پا نيفتادي

صدام کن تا هنوز روزه که فردا مرگ امروزه ....

من عاجزانه گريختم ، از بند ايمانم چه سود

پاي گريز از من و رد پا تويي

ناراضي ام از اين روز و روزگار خود

اما آن روزن اميد من و راز رضا تويي

در ابتدا تو بودي و در انتها تويي

من مجرمم به جرم تو و اينک جزا تويي

لينک مطلب

نظر شما ()

مرا از شاخه چيدند

من گلي بودم مرا از شاخه چيدند

به گلداني برده و آبي چکيد ند

به من گفتند اينجا خانه ي توست

به جاي باغ و بوستان کاشانه ي توست

يکي بود همراه من طاقت نياورد

همان روز نخستين عزم سفر کرد

و رفت و من ماندم و غم

به گلدان کوچکم عادت نمودم

به چشم مردمان من راز ديدم

در صد قفل دل را من باز ديدم

که هر کس آمد وبرمن نظر کرد

به آني غصه از يادش سفر کرد

به من اين روزها رفت بگذشت

نمي گويم که آسان سخت بگذشت

من اما شکوه بر ايزد نگفتم

به زندان کوچکم گاهي شکفتم

ز راهي عاقبت يک مرد آمد

نمي دانم چه فکري کرد آمد

من خشکيده را او سبز مي ديد

ز چشم عاشقم او غصه مي چيد

نمي دانم چرا من گريه کردم

ز نامردي مردم به او من شکوه کردم

به او گفتم ز داغ اين جدايي

که از خانه مرا بردند جايي

که نام خانه را بر آن نهادند

بهشت کوچکم را از من گرفتند

ز غربت چشم من همواره گرييد

ز نامردي اين مردم به جانم خار روييد

مرا که از غربت نشاني داشتم

تنم سبز بود روح عرياني داشتم

مرا هر روز بر هم هديه کردند

که گويي همراه من غم هديه کردند

به درد غربتم آن مرد گرييد

نمي دانم سخن هاي مرا بشنيد يا نشنيد

مرا با دستهاي مهربانش...

مرا با آن نگاه بردبارش

ز زندان کوچکم آرام برداشت

به راهي آشنا او گام برداشت

مرا برد عاقبت از آن سرايي

که بوي درد مي داد و جدايي

مرا بر خاک آشناي خانه بنهاد

و قصه ي يک گل خشکيده را اينگونه سرداد....

لينک مطلب

نظر شما ()

من امشب ميميرم

يه عاشق بي قايق تو دريا چشماشو مي بنده تو رويا

من عاشق بي قايق تو دريا مي ميرم چشمامو مي بندم بي رويا مي ميرم

مي رمو ميميرم آسوده مي شم از عشق مي رمو ميميرم

جشن تولد مرگمو براي تو زير آب مي گيرم

يه زيبا نگاهش به موجا يه عاشق بي ساحل تو دريا

پرياي دريا من امشب ميميرم  از عشق يه زيبا من امشب ميميرم

مي رمو ميميرم آسوده مي شم از عشق مي رمو ميميرم

جشن تولد مرگمو براي تو زير آب مي گيرم

يه عاشق من عاشق بي قايق تو دريا چشمامو مي بندم بي رويا

يه زيبا نگاشو چه آروم به موجا مي دوزه

يه عاشق بي ساحل چه تنها تو دريا مي سوزه

لينک مطلب

نظر شما ()

شب مثل شبهاي غريب

شب بي تو يک تکه کاغذ سياه است که بايد آن را مچاله کرد و دور انداخت.

شب بي تو تراکم لحظه هاي سنگين و معشوش بر گرده زمين است.

شب بي تو يک حرف بيهوده در دفتر زمان است.

شب بي تو يک اندوه تبدار تاريک است ؛ يک خاطره غم انگيز و متروک.

شب بي تو يک قصه ملال اور و تکراري است که حتي اگر شهرزاد آن را باز گويد به دل

نمي شيند.

شب بي تو يک غريبه اي سياهپوش است که در هيچ خانه ايي راه ندارد و همه

پنجره ها به روي او بسته است.

شب بي تو يک شعر نا موزون ومهمل است که حتي ديوانگان آن را زمزمه نمي کنند .

شب بي تو کابوس وحشتناک و تلخ است که از پلکها مي گذرد و خواب شيرين را مي

آشوبد.

شب بي تو حسرت طولاني يک مسافر سر گردان است که از کاروان جا مانده است.

شب با تو يک کاغذ نا نوشته و سپيد است که ستارگان مشقهايشان را بر آن مي

نويسند.

شب با تو يک تالار مواج است که از دره هاي بادام و بلوط مي گذرد و به دروازه صبح

مي رسد.

شب با تو يک شعر نجيب و عاشقانه است هماني که مجنون در صحرا براي ليلي مي

خواند و فرهاد در بيستون به بيش اش اموخت.

شب با تو يک آينه زيباست که فرشتگان گيسوان خود را در آن مي بافند.

شب با تو يک باغ معلق در آسمان است که پيچکهاي عشق از همه سوي آن سر

برآورده اند.

شب با تو يک نگاه پر رمز و راز است که از مهتاب سر چشمه مي گيرد و در کوچه هاي

افسانه ديدار جاري مي شود .

شب با تو يک خوشبختي دامنه دار است که مرا از کناره سخت و گنگ زندگي جدا مي

کند و به نيزارهاي روشن مترنم باران مي برد.

شب با تو مثل شبها ي غريب است كه در خلوت شبانه ام به گونه هايم جاي       مي

شود ببين و دلتنگي هايم را مرهمي مي گذارد.

لينک مطلب

نظر شما ()

سفر

نرو چشم انتظارم نذار

بيا تو باز سر روي شونم بذار

ميخوام تموم عمرمو من خاک پايت کنم

چشمامو من بدم برات جون و فدايت کنم

بذار که خوب نگات کنم

براي آخرين بار

نمي تونم بهت بگم

خدا تورونگهدار

هرچي که تو دلم بود

چه صادقانه گفتم

نذارکه بيشتر از اين

به پاي تو بي افتم

سفر نرو چشم انتظارم نذار

بيا تو باز سر روي شونم بذار

ميخوام تموم عمرمو من خاک پايت کنم

چشمامو من بدم برات جون و فدايت کنم

حقيقت و واست بگم

به آخر خط رسيدم

اينو بدون از همه کس

تو زندگيم دل بريدم

نميدوني چقدر دلم

تنگ براي ديد نت

براي مهربونيات

نوازشات بوئيدنت

تا جون دارم هميشه پا به پاتم

تا دم مرگم که باشه من يکي باز فداتم  

لينک مطلب

نظر شما ()

جاده

 جاده يعني حسرت

جاده يعني رفتن

گم شدن چون سايه

به سفر دل بستن

گريه آينه هاست

سايه اي سرگردان

مثل شمعي در باد

آتشي در باران

جاده يعني بدرود

در غروبي دلتنگ

در طلوعي خسته

گفتن از شيشه و سنگ

جاده يعني شيرين

انتظار فرهاد

جاده يعني خسرو

مثل رفتن از ياد

جاده يعني تقدير

جاده يعني رفتن

کاش پاياني نداشت

جاده ي غربت من

جاده يعني رفتن

به سفر دل بستن

لينک مطلب

نظر شما ()

سنگ

توي يه موزه ي معروف که با سنگ هاي مرمر کف پوش شده بود, مجسمه بسيار

زيباي مرمريني به نمايش گذاشته شده بودند که مردم از راه هاي دورو نزديک واسه

ديدنش به اونجا مي اومدن.

و کسي نبود که اونو ببينه و لب به تحسين باز نکنه

يه شب سنگ مرمري که کف پوش اون سالن بود؛ با مجسمه؛ شروع به حرف زدن

کرد و گفت:

"اين؛ منصفانه نيست!

چرا همه پا روي من مي ذارن تا تورو تحسين کنن؟!

مگه يادت نيست؟!

ما هر دومون  توي يه معدن بوديم,مگه نه؟

اين عادلانه نيست!

من خيلي شاکيم!"

مجسمه لبخندي زد و آروم گفت:

"يادته روزي که مجسمه ساز خواست روت کار کنه, چقدر سرسختي  و مقاومت

کردي؟"

سنگ پاسخ داد:

"آره ؛آخه ابزارش به من آسيب ميرسوند."

آخه گمون کردم مي خواد آزارم بده.

آخه تحمل اون همه دردو رنج رو نداشتم."

و مجسمه با همون آرامش و لبخند مليح ادامه داد که:

"ولي من فکر کردم که به طور حتم مي خواد ازم چيز بي نظيري بسازه.

به طور حتم بناست به يه شاهکار تبديل بشم .

به طور حتم در پي اين رنج ؛گنجي هست.

پس بهش گفتم :

"هرچي ميخواي ضربه بزن ؛بتراش و صيقل بده!"

و درد کارهاش و لطمه هائي رو که ابزارش به من مي زدن رو به جون خريدم.

و هر چي بيشتر مي شدن؛بيشتر تاب مي آوردم تا زيباتر بشم!

پس امروز نمي توني ديگران رو سرزنش کني که چرا روي تو پا ميذارن و بي توجه

عبور مي کنن."

آره عزيز دلم!رنج و سختي ها هداياي خالق مهربون هستيه به من و تو .

و يادمون باشه قراره اون قدر خوشگل بشيم که خودمون هم نمي تونيم از الان باور و

تصور کنيم.

پس بيا ازين به بعد به هر مسئله و مشکلي سلام کنيم و بگيم:"خوش اومدي"

و از خودمون بپرسيم :

"اين بار اون لطيف بزرگ چه موهبت و هديه اي برامون فرستاده؟"

لينک مطلب

نظر شما ()

تو را

تو را

در بهار صدا کردم

نامت گلي شد

ميان دست هايم خنديد

تو را

در تابستان خواندم

يک آفتاب در چشم من گريست

تو را

از پاييز پرسيدم

درختي راز خويش را

به خاک گفت

نشان تو را

از زمستان پرسيدم

بغض تمام پرندگان

باران شد.

لينک مطلب

نظر شما ()

توي تقويم مي نويسم

توي تقويم مي نويسم تا بمونه يادگاري

روز تلخ عاشقي مون گفتي که دوستم نداري

مي چکه قطره ي اشکم روي اين جمله آخر

حتي اين قلم نداره اين شکست تلخ را باور

مي گذره ماهي و سالي اما باز پر از غروبم

هر کي حالم و مي پرسه به دروغ ميگم که خوبم

نه مي خوام کسي بفهمه با پريدنت شکستم

رفتي و تنهاي تنها با خيال تو نشستم

تو تقويم مي نويسم رفت اوني که عاشقم کرد

ديگه خورشيدي ندارم واسه اين روزهاي دلسرد

ولي تو ، تويي که رفتي حرمت عشق و شکستي

روي التماس چشمام، چشماي نازتا بستي

تقويم از اسم تو پر شد اما  جات خالي اينجا

منم و خاطره ي تو منم و قصه فردا

لينک مطلب

نظر شما ()

پنجره را باز ميكنم

پنجره را باز ميكنم

در آغوش آسمـان فرياد ميزنم ...

حضور آسمان گاهي چون بادي موافق در افكارم رخنه ميكند

و پريشاني موهايم را بهانه اي ميشود ...
 
زوزه هاي دلواپس انتظار 

زير بار سنگين قدم هايم ناتواني خود را خش خش ميكنند 
 
تاريكي آرام از فراز كوهها فرود مي آيد
 
امشب از جنس فريادم

از جنس نيـــاز ...
 
در دالان هاي تاريك ترديد كورسوي كوچكي از اميد اما

هنــوز نفس نفس ميزند 
 
امشب همدوش تاريكي ام ...

فرياد به هر چه تاريكي 

كه مرا اين چنين سخت در آغوش گرفته است ...
 
فرياد به تو اي دل

تا باز ماني ز سوختن

و فرياد به تو اي چشم هاي من

كه هنوز و هميشه در اين بغض دردناك غلت مي خوريد ...
 
فرياد به قفل اين سكـــوت كه هنوز بسته است

و اي آسمـــان

فرياد به بادهايت كه اينگونه بر گونه هاي خورشيـــد سيلي مي زنند 
 
و اي بادها فرياد به شما که به آفريننده تان بگوييد

گناه خورشيد چه بود كه اينگونه به شلاق كشيده شد؟ 
 
امشب خورشيد در حسرت پــرواز بيدار است 

امشب خورشيد گيسوانش را به باد خواهد داد

تا شايد شاخه درختي تكيه گاهش شود

و ترانه اي يابد از رهايي

تا نجات اين چشم هاي ساكت خاموشي

كه هيچ گاه پلك نمي زنند ... 
 
امشب خورشيد تشنه نور است

و آسمــان روزي ، در هراس گم شدن هميشه خورشيد در برفها

خواهد ماند . . .

روزي كه خورشيد 

براي هميشه در انجماد مبهم برف ها گم ميشود . .  
 
آه . . .

كاش تاريكي مي گذاشت خورشيد براي هميشه در آغوش آسمانش بماند

گوش كن!   چگونه مي خندند ستاره ها در نبود خورشيد !!!
 
امشب خورشيد همدوش سحر تا هم آغوشي نور پــرواز خواهد كرد

گرچه براي پرواز آسمان تاريك است و دستان خورشيد خسته

اما درون آسمان هنوز آتشي روشن است

كه امنيت رفته را باز مي آورد

و ترانه اي به گوش ميرسد كه از نخستين سكوت جهان مي آيد ...

ظرف آبي بايد برداشت

عكس آسمـــان و خورشيـــد درون کاسهء آب هم 

بدون شك زيباست
 
و اين تصوير شروع داستاني ست كه تا ابد ادامه مي يابد

گرد تو ميچرخد

و در من تمام ميشود ...

لينک مطلب

نظر شما ()

همه ميگن

همه ميگن آدم بايد براي رسيدن به عشقش از تموم دنياش بگذره ...

ولي تو که دنياي مني چطور ازت بگذرم ...

لينک مطلب

نظر شما ()

شبي از شب ها

در شبي از شب ها خدا را ديدم كه در حال بازرسي پرونده ها بود...

يكي را  برداشت و رو به من گفت آدمكشتي ؟

گفتم تو مرا قاتل كردي

گفت دزدي كردي؟

گفتم تو مرا محتاج كردي

گفت در كوچه نيمه شب با كسي سخن گفتي؟

گفتم تو مرا عاشق كردي

پس از اندكي سكوت گفت تو تنها بنده اي هستي كه

حقيقت زندگي را در يافتي...

لينک مطلب

نظر شما ()

سه چيز

زندگي سه چيز بيش نيست :

به اجبار دنيا آمدن ...

با غم زيستن ...

با آرزو مردن ...

لينک مطلب

نظر شما ()

زندگي را دوست دارم

زندگي را دوست دارم

نه در قفس...

عشق را دوست دارم

نه در هوس...

تو را دوست دارم

تا اخرين نفس...

لينک مطلب

نظر شما ()

ديوِ توي قصه ها

ديوِ توي قصه ها كه هميشه برام ميخوندن تو بودي

فكرمي كردم همچون پريا مهربوني كاش من دختر مهربون بودم

تو شاهزاده قصه ي من

واسه ي دوست داشتنت كافي بود صفحه ي بعد رو بزنم

اما انگار نميشه قصه ي من مثل تموم قصه ها

اولش دوستي باشه و آخراش مهربوني

لينک مطلب

نظر شما ()

دل هر كس دل نيست

من چه ميدانستم ، دل هر كس دل نيست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بي خبر از عاطفه اند ...

لينک مطلب

نظر شما ()

از همه دشوارتر

عقل پرسيد كه دشوارتر از مردن چيست؟

عشق گفت : فراق از همه دشوارتر است ...

لينک مطلب

نظر شما ()

تنهادليل من

براي دريافت عشق بايد آن را مي بخشيديم.

تنهادليل من مخفي كردن عشق بود

و مخفي عشق سريع ترين راه از دست دادن آن است...

لينک مطلب

نظر شما ()

تمنا كردم

من تمنا كردم كه تو با من باشي

توبه من گفتي : هرگز هرگز ، پاسخي سخت و درشت !!!

و مرا غصه اين! هرگز! كشت ...

لينک مطلب

نظر شما ()

باز هم تو نيستي

باز هم تو نيستي باز هم دلم پر است

زندگي بدون تو خارج از تصور است

پرسه اي كه ميزنم اوج دل گرفتگيست

خنده اي كه ميكنم از سر تظاهر است

بي وساطت تو اي ابي هميشگي

بين آب و آينه سايه تنفر است

از جداره هاي خواب آفتاب من بتاب

زير سايه زيستن واقعا نفس بر است

باز هم در آينه خيره ميشوم ولي

باز هم تو نيستي باز هم دلم پر است

زندگي بدون تو خارج از تصور است

لينک مطلب

نظر شما ()

وقتي دلم تنگه برات

وقتي دلم تنگه برات

وقتي دلم مي کنه صدات

مي شنوي صداي نالمو؟

که مي رسونه باد برات؟

من يه عمر عاشقتم ....

عاشق خودت عاشق چشات

نگو چشات نا مردي کرد

عشقمو ديد رحم نکرد

آخه نگاه منم عاشقته

ميزنه قلبم با يه نگات

زمونه بود نا مردي کرد

عشقمو ديد حسودي کرد

دلم موندو صبوري کرد

نشست به پات عاشقي کرد

اما نگام نگاهتو هوايي کرد

بي خيالي دلم دل تورو

خودت بگو کجايي کرد؟

تو راست مي گي سر به هوام

از يه سراي ديگه و

شايدم از ناکجام....

تو راست مي گي ...

بال وپر شکستمو مرهمي نيست

آخر قصه ي دلم

رسيدن و با همي نيست

تو راست مي گي که دنيا

مال منو مال تو نيست

مال دلاي عاشق و

مال چشاي ساده نيست

لينک مطلب

نظر شما ()

قصه ي قرار اخر

يادته تو اوج پاييز ، اخرين لحظه ي ديدار

خب مواظب خودت باش، دو سه بار،دوباره تكرار
 
يادته به ماجرامون چقدر نگا مي كرديم

تا يكي دلش بياد و بگه خب ،خدانگهدار
 
تو خداحافظي كردي ،دل من يه كم تكون خورد

بعدش اسمتو نوشتم رو ساقه ي سپيدار
 
بارون گريه كه باريد از تو ابر غصه هامون

هر دومون سر گزاشتيم روي اجراي ديوار
 
يه بار ديگه مي پرسم راس راسي بايد جدا شيم؟

يادته اشك تو افتاد روي سيم گرم گيتار؟
 
منم انگار مثل اشكت از چشات افتاده بودم

يه جوري دلت مي لرزيد پس ديگه نكردم اصرار
 
خيلي اونجا مونده بوديم همه ما رو ديده بودن

بدجوري نگا مي كردن مردم كوچه و بازار
 
نگاتو گرفتي از من گفتي خب كاري نداري

من شكستم ولي گفتم برو به اميد ديدار
 
دو سه تا فردا گذشت و من ديگه تو رو نديدم

شنيدم ولي رسيدي به يكي شبيه دلدار
 
دل من دوباره لرزيد مث اون لحظه ي اخر

خاطرت،هر چي كه گفتي،شد رو روياي من اوار
 
حالا موندم از خدامون چي بخوام،خوشيت يا غصت

همه گفتن عكس اونو ديگه از رو طاغچه بردار
 
اما من ميگم خدايا،من كه كلي غصه دارم

غماي اونم بگير و باز به اين ديوونه بسپار

لينک مطلب

نظر شما ()

قاب عکس خالي

از تو قاب عکس خالي باز داره صدا مي پيچه    

روي ديوار تک و تنهام يکي من رو هم ببينه

تنها موندم توي قاب روي ديواراي سنگي

پس تو کي ميخواي بيايي با يه دونه قلب سنگي

توي اين اتاق تاريک با يه عالم خاطراتت

مي شکنه بغض سکوتم توي روياي نبودت

ياد روزهايي که با هم زير آسمون آبي

پا مي زاشتيم روي ابرا پا برهنه و دو تايي

حالا اون روزا عزيزم ديگه رفته از تو يادم

منم و يه قاب خالي با تو که نيستي کنارم

چشام و رو هم ميزارم شايد تو بياي کنارم

بگيرم دستت و اينبارنذارم بري ز يادم

يعني ميشه که تو باشي کنارم تو قاب چوبي

منو فرياد بزني بعد بگي که مياي مي موني

يا که نه دست من از تو ديگه دور شده يه دنيا

حالا من چي هستم اينجا يه دونه عاشق تنها

عاشقي که توي قابه زندگي براش عذابه

پر کشيدنش چه آسون موندنش ديگه مهال

لينک مطلب

نظر شما ()

فرصتي نمانده است

فرصتي نمانده است

بيا همديگر را بغل کنيم

فردا يا من تو را مي کشم

يا تو چاقو را در آب خواهي شست

همين چند سطر

دنيا به همين چند سطر رسيده است

به اينکه انسان کوچک بماند بهتر است

به دنيا نيايد بهتر است

اصلاٌ اين فيلم را به عقب برگردان

آنقدر که پالتوي پوست پشت ويترين پلنگي شود

که مي دود در دشت هاي دور

آنقدر که عصاها پياده به جنگل برگردند

و پرندگان

دوباره بر زمين...

زمين...

نه! به عقب تر برگرد

بگذار خدا دوباره دست هايش را بشويد

در آينه بنگرد

شايد

تصميم ديگري گرفت....

لينک مطلب

نظر شما ()

عشق تو، ياد تو،اسم تو ، خاطره شد

مثل يه حس زيبا، مثل يه خواب کوتاه، من اسمتو گذاشتم، قشنگترين اشتباه بي تو

هر لحظه من ،شکسته بي صدا بود، اين خنده ها دروغه، بي تو شادي کجا بود

روزهاي شادي وعشق،حيف که چه زود ميگذره، از قصه من وتو چي موند به جز

خاطره يه قاب عکس خالي، زير غبار هميشه، يه پنجره که هر گز ،به جايي باز

نميشه گرفته هر ستاره، فانوس عشق به راهه، نرفت از ياد آينه، هنوز رنگ نگاهت

رفتي تو اززندگيم، انگار که يه خواب بودي، تو لحظه هاي عمرم ،افسوسي کمياب

بودي مي دونستم از اول ،اين رسم زندگي نيست ،خوشبختي ها زود گذر، هر گز

هميشگي نيست به دنبال يه رويا، که دست نيافتني بود، مي دونستم از اول قلبم

شکستني بود مثل يه حس زيبا، مثل يه خواب کوتاه، من اسمتو گذاشتم، قشنگترين

اشتباه

لينک مطلب

نظر شما ()

خواب آب مي ديدم

خواب آب مي ديدم ... دريا نبودم ... ولي با آن آب زلال اميد به دريا شدن داشتم ..

بستر خشکم را قطره قطره پر از زندگي کرد .. سعي کردم هيچ قطره اي از او را به

هدر ندهم ...

با تمام وجود خواستمش ...

غافل از اينکه روزي مسير آبش را عوض مي کند ...

بدون اينکه تمايل داشته باشد شاخه اي از شاهراه زندگي را به من ببخشد ...

بدون اينکه فکر کند شايد بار آخري باشد که اين راه زنده شده و شايد خشک گردد ...

شايد براي تجربه ي دوباره پر شدن فرصتي نداشته باشد ...

شايد اين بار به جاي آب . خاک مهمان دستهايم شود و شايد سيلابي بزرگ نابودم

کند ....

و شايد حتي ارزش نابودي هم نداشته باشم و حتي خاک هم از من بهراسد .

شايد آن سنگ ها که بر تنم کوبيد ...

سنگ هايي که خودش برايم صيقل داد تا لطفي کند ..

براي اين بود که مرا از خود برنجاند تا از رفتنش و از جدايي اش غم نخورم ...

ولي سنگ هايش را در آغوش گرفتم و هر نگاهي به تک تک سنگ ها مرا به ياد

روزهاي طلايي اميدواري مي اندازد ....

هنوزهم اميدوارم ...

او مي رود تا با ديگري برود

و من در بستر خود . به دنبال قطرات لطيف گمشده ي زندگي خويشم .....

چه کسي من را محکوم به خشکي کرد ؟

لينک مطلب

نظر شما ()

تو هم آخر توانستي

تو هم آخر توانستي به قلبم داغ بگذاري

و عشق آتشينم را ز سردي هيچ انگاري

تظاهر بود گفتي : تو را من دوست مي دارم

ندانستم به غير از من کسي را زير سر داري

همواره ياد تو همزاد چشمان تر من بود

چه هنگامي که مي خوابم ? چه در اوقات بيداري

تو دنياي دلم بودي چرا ترک وفا کردي

که خون و اشک از چشمم به يادت مي شود جاري

به ديده ياد سبزت را هميشه آب خواهم داد

اگر چه جاي دل ? سنگي درون سينه ات داري

به پايت زندگاني را فنا کردم ? نمي داني

ندارم دل که بينم از دو چشمت اشک غم باري

شکايت هاي قلبم را دوباره سرخ ميگريم

که زردي نگاهم را به روي خود نمي آري

ما رو باش سپرديمش دل و چشمامونو به کي

اون که به زندگي ميگه ، نمايش عروسکي

با همه مي بينمت ، با همه کس به جز خودم

تقصير من چيه که عاشق چشم تو شدم

لينک مطلب

نظر شما ()

تو بگو چگونه باور كنم

از هر كه پرسيدم ، گفت فراموشش كن . اما چگونه ؟ هيچكس نگفت . يكي گفت :

ديگر بدو فكر نكن . اما چگونه به او فكر نكنم ، در حالي كه هر لحظه يادش در خاطر

من است . ديگري گفت : ديگر به او نگاهي نكن . اما چگونه نگاهش نكنم ، در حالي

كه نگاه تنها مسير ميان من و اوست . ديگري گفت : نگاهش را ناديده بگير . اما چگونه

نگاهش را ناديده بگيرم ، درحالي كه نگاهش در هر آينه پيداست . تمام راه حلها را

امتحان كردم ، اما نشد . هر روز خاطره اش تازه تر است از ديروز و هر روز نگاهش

همان نگاه ديروز است ، همان نگاه اول روز . چگونه مي توانم فراموشش كنم در

حالي كه در تك تكِ ستاره هاي آسمان بر قطره ، قطره ي موجهاي دريا و بر برگ برگِ

سبزِ سرو نامش را نوشته ام . و از صداي چكاوك ، و از صداي بلبل ، و از سكوت

قاصدك ، تنها صداي سلام او را مي شناسم . در هر آينه اي ، و بر هر ديواري ، قابي از

نگاهش نصب كرده ام . حال از خود تو مي پرسم : چگونه فراموشت كنم ؟! چگونه

ديگر نگاهت نكنم ؟! چگونه ديگر نامت را نياورم ؟! چگونه ديگر در آينه بنگرم ؟! چگونه

ديگر صدايت را نشنوم ؟! وچگونه ديگر آمدنت را به انتظار ننشينم ؟! اي كاش پاسخم

مي دادي . اي كاش فقط براي يك لحظه سكوت را مي شكستي . از تو مي پرسم :

چگونه به آسمان نگاه كنم ، و ماه رخ تو را هر شب تمام نبينم ؟! چگونه چشمه آب را

بنگرم ، و جوشش مهرباني ات از خاطرم نگذرد ؟! چگونه به كوه نگاهي اندازم ، و

عظمت و بزرگي نگاهت را نجويم ؟! چگونه از كنار نسيم بگذرم ، و بوي خوش تو به

مشامم نرسد ؟! چگونه موجهاي دريا را ببينم ، و ياد نام تو روي شنهاي ساحل نيفتم

؟! چگونه ؟! بگو چگونه مي توانم با تمام آنچه دارم ، هرچند جز نگاهت هيچ ندارم ،

وداع كنم و فرض كنم از ابتدا هيچ نداشته ام ؟! چگونه باور كنم حرفهاي شقايق همه

دروغ بوده است ؟! و تمام حرفهاي قاصدك ، و اميد گنجشك، و تمام خاطرات پرستو .

چگونه باور كنم تو ديگر نگاهم نخواهي كرد ؟! چگونه باور كنم زندگي به همين

سادگي مسير جاده تو را از من جداكرد ؟! چگونه باور كنم آن بيابان كه جز برهوت

تنهايي نيست خيلي وقت است آغاز گشته است ؟! چگونه باور كنم سرابي بيش

نبودي ؟! چگونه باور كنم جاده سنگدلي اش را براي همگان تنها در زندگي من به

نمايش گذاشت ؟! چگونه باور كنم ماه از سرزمين من گريخت ، بي آنكه مهتابي او را

بربايد ؟! تو بگو چگونه بايد باور كنم ؟!

لينک مطلب

نظر شما ()

تو اينجايي

تو اينجايي بگو گم شه ستاره

بگو شب تا دلش مي خواد بباره

دوباره رخت عرياني به تن كن

بگو آينه مكرر شه دوباره

كنار تو پر آواز قلبم

غزل بارونه جانم از حضورت

به من تا مي رسي گل ميده دستت

گلستون ميشه ساعت از عبورت

توي شب كوچه هاي ترس و پرسه

منو پيدا كن از اندوه آواز

كنار مرگ خاموش كبوتر

منو پيدا كن از رؤياي پرواز

تو اينجايي كه نوراني شه اسمم

به من برگرده خورشيد شبانه

كه من ديوانه شم از خواستن تو

جهان رنگين كمون شه از ترانه

به من چيزي بده از موج و شبنم

به من چيزي بگو از ماه و ماهي

صدام كن تا كه در واشه به رؤيا

كه رد شم از شبستان تباهي

تو اينجايي بگو گم شه ستاره

بگو شب تا دلش مي خواد بباره

دوباره رخت عرياني به تن كن

بگو آينه مكرر شه دوباره

لينک مطلب

نظر شما ()

به خاك مقدس عشق مي افتم

به خاك مقدس عشق مي افتم برگرد، رو به كعبه مقدس عشق مي كنم ، در برابرش

سجده عشق مي كنـم وبا فرياد بـي صدا مي گويـم زود برگرد.

بيا وبـمان در هـميـن ديار عشق ، در هـميـن قلب بي طاقت بـمان .

من تـحمل اين دوري وفاصله را ندارم.من نـمي توانـم حتـي براي يك لـحظه دوري تو

را تـحمل كنم .من نـمي توانـم حتـي يك لـحظه از ياد تو غافل باشم . من نـمي توانـم

حتـي براي يك لـحظه نام تو را بر زبان نياورم . صدايـي كه هر روز به من آرامش مي

داد ودلـم را آرام مي كرد وهر روز با من هـمدل بود وهم درد را روزي است كه نشنيده

ام.

تو كه مي دانـي بـي تو نيستم ، پس زود برگرد ، زود.

ستاره ها در آسـمان مي درخشند، هركدامشان تو را يادم مي آورند ،مـخصوصا

ستاره هاي بادبادكي .نا خودآگاه اشك در چشمانـم حلقه مي زند وقطره هاي آن به

روي گونه جاري مي گردد.دلتنگي عجيبـي سرتاسر وجودم را گرفته است.

چشـمايـم را مي بندم ، خاطرات گذشته جلوي چشمهايـم رژه مي روند.

هـميشه وقتي دلتنگ مي شدم ،سوار بر موتور توي خيابانـهاي شهر پرسه مي زدم ،

اما حالا خيلي اين دلتنگي با آن دلتنگي فرق دارد . دست به سوي آب مي برم ووضو

از عشق مي سازم.رو به درگاه احديت مي كنم وفقط تو را مي خواهم.

تو اينجا نيستـي ودل من چقدر بـهانه تو را مي گيـرد ، تو را مي خواهد وتو را فرياد

مي كند .

نوشته هايت را بيش از صد بار خوانده ام وبا هر بار خواندنشان …

لباسهايـم خيس است ومن سردمه وتو مي دانـي كه اين سردي از كجاست؟

يادت هست چگونه آرام آرام از كوچه پس كوچه هاي دلـم گذشتـي وپا به كلبه كوچك

احساسم گذاشتـي؟

يادت هست كه گفتـي : تـمام آسـمان من خلاصه در چشمان توست وخواستـي كه

مراقب آسـمانت باشم .

آسـمان تو اين چند روز بارانـي بود ، ابري نبود اما باران مي باريد . تو كه رفتي تنها